back home!
Geweken archief:
Geweken 2002
     
Geweken 2002 index:
week 1: Judy Garland
week 2: bollenslikken
week 3: WAO op hol!
week 4: op z'n VrijNederlands
week 5: jaaah jaah ik wil!
week 6: zou het haar zijn?
week 7: van verkiezings-retoriek naar onderbuik
week 8: goden op schaatsen
week 9: deadline gemist
week 10: het orakel van Ljouwert
week 11: betoverend
week 12: 400 jr VOC
week 13: buitenspel gezet
week 14: het leven begint bij 8
week 15: weer een 4-5 mei voorgevoel
week 16: Frans xenofobie
week 17: dé godenzoon
week 18: Jip&Janneke-taal
week 19: de dood van Pim Fortuyn
week 20: 'stemgedrag'
week 21: 3x teevee drama
week 21 (2): droom over politieke carriére
week 22: het is begonnen
week 23: 'blind'-date
week 24: eens super altijd een held
week 25: van blind naar zien
week 26: de woensdag
week 29: Den Haag sculptuur
week 30: het riekt naar nostalgie
week 31: "... nog een prettige dag."
week 32: party romance
week 33: ook welkom
week 34: over normen en waarden gesproken
week 35: over normen en waarden gesproken (2)
week 37: waar blijft de tijd
week 38: time to boycot
week 39: rommel de bommel
week 40: de crisis-vraag
week 41: prins Claus
week 42: oud en nieuw?
week 43: even in het kort
week 43 (2): oneliners
week 44: einde der ideologieen?
week 45: inspiratieloosheid
week 46: nummer tágtag
week 47: inspiratie?
week 48: Boudewijn Buch
week 49: journaal is nog geen nieuws
week 50: niets te kiezen!
week 51: ontplofte Bomhoff
week 52: verlicht!
verreck.nl®
... consequent, beter nog: frequent, de dingen bekijken, beleven, door laten dringen. Met een structuur in weken, terugblikken naar wat is geweest, wat is geweken. Ik noem het bekeken. Geweken. (week 52 - 2004)

Geweken archief 2002
verreck.nl® toen verreck.com®
Judy Garland

Geweken 2002 wk 1:
Judy Garland

Het jaar was eigenlijk al afgelopen op het moment dat Judy Garland op eerste kerstdag haar heerlijke lach en vertederende snik ten faveure bracht. Tussen alle re-runs zaten de mooie, grote, heldere ogen van een vrouw, wie altijd de tranen weet te kweken met haar kristallen stem. In zang of ten einde raad roepend naar Toto maakt zij los wat geen enkele vrouw gelukt. Diepste emoties bij mij. De kerst was wéér op een onverwacht moment geslaagd. Zonder dat iemand er bewust op aanstuurde gebeurde het toch dat er een overdaad aan verlangens losgemaakt werden. Niet naar de kerst maar naar Judy Garland.
De rode ogen nog niet vergeten zapte ik daags na dit gelukzalige moment langs een documentaire over haar leven. Weer een teken dat er meer is, op z'n minst tussen Judy Garland en mij. Maar het jaar kon niet slechter beginnen dan met deze realiteit. Judy Garland, mijn geslaagde kerst, was te zien als vrouw die verslonden werd door haar eigen succes. Op de leeftijd van zevenenveertig kwam er een eind aan een leven, vol liefde, aandacht, roem, rijkdom, alcohol, armoede, verval en een gebrek aan echt geluk. Je voelde het al aankomen gedurende de loop van de documentaire maar wederom een klem om het hart als zij tijdens één van haar laatste optredens voor haar dood, met tranen in haar ogen het met haar ééngeworden meesterlijke "Over the rainbow" ten gehore bracht.

O i never forget it miss Garland, (...) you're my favourite actice.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
war on drugs
Geweken 2002 wk 2:
Bollenslikken
"Het vertrouwen van de burger in de overheid moet worden hersteld." Tegenwoordig is bovengenoemde zin, als degen, het meest geheven tegen de schim van het eigen falen. Het enige wat bij de burger bestaat is een kleine constatering van het vertrouwde. En dan is "het eigen falen" eigenlijk niet eens correct. Onkunde gelijk aan onmogelijk is meer op z'n plaats.
Nu is het weer premier Kok die dit wapen heft, in het duel tegen de schermgrage journalisten, naar aanleiding van het heenzenden van drugskoeriers op Schiphol. Cellen te kort, mensen te kort.
Dit levert bij de burger heus geen vertrouwensbreuk op ten aanzien van de overheid. Het besef zal ongetwijfeld daar zijn dat 100% controle uitgesloten is. Maar als er dan door onze politieke leider gezegd wordt: "Het vertrouwen van de burger in de overheid moet worden hersteld", dit als reactie op een situatie welke niet door een ondoeltreffend wapen benaderd dient te worden, is het vertrouwen in het geding van de persoon die dit uitspreekt. Er heeft niemand gevraagd naar een reactie als deze. Met niemand bedoel ik: niet vanuit het volk. Nog steeds ben ik van mening dat de journalisten niet uit monde van het volk hun vragen stellen. Als er vanuit deze beroepsgroep vragen komen, gerelateerd aan de stem des volks, zullen dat veeleer vragen zijn in de trant van:
- Wat is er nu concreet ondernomen?
- Is de situatie op Schiphol nu zo aangepast dat er geen koeriers meer heengezonden worden nadat zij 14 kilo (?!) cocaïne hebben afgegeven?
- U zegt maatregelen niet uit te sluiten, zijn er nog geen maatregelen getroffen om herhaling te voorkomen?
- Uit uw reactie valt op te maken dat er veel overleg plaatsvindt de komende weken, betekend dit dat elke vangst de komende periode nog steeds afgedaan wordt middels een proces verbaal?
- En hoe zit het met de koeriers, hebben deze bij aankomst een retourticket in hun bezit of verdwijnen ze in de illegaliteit net als hun 20.000 Antilliaanse voorgangers? Want aangenomen mag worden dat zij ieder recht op een uitkering verspeeld hebben nu zij, na nog geen 5 minuten in Nederland te zijn, de wet overtreden hebben.
En zo rijzen er nog meer vragen, maar zoals wel duidelijk mag zijn, als er überhaupt sprake is van geen vertrouwen lijkt mij de oplossing redelijk voor de hand liggen. Ad hoc preventief optreden tegen excessen als deze wekt meer begrip en vertrouwen dan wanneer er met conservatieve zinsneden wordt geschermd, terwijl de realiteit het duel aangaat met modernere wapens.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 3:
WAO op hol
De Nederlandse sociale partners zijn er in geslaagd een nieuwe vorm voor de WAO-uitkering te ontwikkelen. Goedkeuring moet nog plaatsvinden. Maar het ontwerp is er. Weer een poging om het grootste hekelpunt van de Nederlandse sociale regelgeving beheersbaar te krijgen. In beginsel is het plan een goede stap om het probleem in de toekomst het hoofd te bieden. De quotering voor het recht hebben op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, welke is opgesteld, verantwoord elke uitsluiting die hierop volgt. Uiteraard zullen er haken en ogen aan het plan zitten, maar die zullen, op Nederlandse wijze, weggepolderd worden door de daarvoor opgerichte instanties. Driekwart (75%) minder mensen per jaar die in aanmerking komen voor de gewraakte uitkering. In getallen dus van zo'n 100.000 (honderdduizend) naar 25.000. Nou, als dit geen goed plan is.
Maar ondanks deze opzet en alles en iedereen die zijn steentje bijgedragen heeft en nog gaat bijdragen, blijft er toch een groot gevoel van onbehagen hangen. En dat gevoel kan het beste te berde gebracht worden door ook een getal. 1.000.000 (één miljoen!). Eén miljoen als in: 1.000.000 mensen die nú aanspraak maken op een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Weer iets waar een klein land wel niet groot in kan zijn.
Nergens komen deze mensen ter sprake binnen de huidige discussie aangaande de metamorfose van de WAO. Nee dat heb ik niet goed. Wanneer (als) de nieuwe WAO doorgang vindt gaat deze niet met terugwerkende kracht in werking, is de juiste formulering. Hieruit kan opgemaakt worden dat het huidige WAO-leger ongemoeid blijft. Algemeen bekend is dat er een periode heeft bestaan waarbij de WAO gezien werd, door werkgevers en overheid, als een goed opgezet vangnet voor afvallige werknemers. Wat er toe geleid heeft dat Nederland gezien wordt als een "ziek land". En ziek is het. Ziek, als niet naast een op de toekomst gericht plan wordt uitgedacht ook de huidige situatie onder handen wordt genomen. Als de berekening welke is gedaan, eenvoudigweg, toegepast wordt op de nu bestaande 1.000.000 (één miljoen!) blijven er 250.000 tot 300.000 mensen over die volgens de nieuwe normen werkelijk recht hebben op een WAO-uitkering. Dan nòg is er sprake van een "ziek land" maar met dit nieuwe aantal valt goed te leven. Binnen dit aantal vallen dan de mensen die meer dan 80% zijn afgekeurd, zij die vijf jaar niet in staat zijn te werken en dat deel wat tot 35% is afgekeurd en een aanvulling geniet.
Om te zien of het plan (het volledig uitgewerkte) zijn doel haalt zou het verstandig zijn om dit plan als eerste in gebruik te nemen als richtlijn voor het herkeuren, beter nog het herzien van het huidige WAO-bestand. Zo kunnen dan de mazen van het stelsel er uit gehaald worden en kunnen er weer, men neme het ruim, 500.000 mensen uit deze ziekmakende sociale constructie gehaald worden. En dat zou goed uitkomen want het arbeidspotentieel kan in ons land wel een impuls gebruiken. Daarbij komt dat het zonde zou zijn als er geen gebruik gemaakt wordt van deze groep om nieuw beleid uit te werken en te perfectioneren. Het overgrote deel van de huidige in aanspraak komende arbeitsongeschikten kunnen zich goed dienstbaar opstellen ten aanzien van de overheid om mee te werken aan verbetering van het sociale stelsel. Het is immers ook in hun eigen voordeel want er wordt zo voor hun een mogelijkheid geschapen om weer deel te kunnen nemen aan het arbeidsproces waarvan zij momenteel zijn afgesloten.
Pas wanneer het plan door middel van, bijvoorbeeld, bovengenoemd voorstel zijn werking heeft bewezen is het raadzaam om het toe te passen als nieuw beleid. Het is namelijk niet alleen noodzakelijk om jaarlijks minder mensen in de WAO te krijgen dan nu het geval is maar het is zeker niet minder belangrijk om er veel mensen uit te krijgen.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 4:
Op z'n VrijNederlands
De Twin Towers als boegbeelden voor het westers kapitalisme,
Enron als boegbeeld van het westers kapitalisme.

"Allochtonen halen partner uit vaderland, maatregelen zijn noodzakelijk."
Dit wordt uitgesproken twee weken voor het nationale huwelijk van onze kroonprins,
met een Argentijnse.

"VVD vraagt massaal asiel aan bij LN." (NRC 26/01/2002)
LN stelt paal en perk: eerste asielaanvragen geweigerd.

Premier KOK: "Het moet wel leuk voor haar blijven (..)."
Hypocriet Nederland kotst zich uit over zichzelf.

Afrikanen lopen op heten kolen.

Michael van Praag naar LN.
Beursgang van Pim Fortuyn ophanden.

Sharon verbied Arafat naar Europa af te reizen voor conferentie.
Drie doden en 100 gewonden.

In één week tijd schuiven vier volledig geïntegreerde allochtonen zichzelf naar voren als vertegenwoordigers van slecht integrerende Nederlanders.
Ook Sonja Barend kan niet meer serieus genomen worden.

Hillary Clinton doneert gift Enron, van $10.000, aan fonds voor gedupeerde medewerkers.
Bill zit op zwart zaad. Afro-Amerikaanse vrouwen verontwaardigd.

De herrijzenis van de CD krijgt in de aankomende verkiezingscampagne een "A" cadeau.

VVD naar 28 zetels. VVD naar 36 zetels. LN blijft in de peilingen stijgen.
VVD: "ach het is maar een mening."

Wim Dik heeft wederom de leiding over een multinational.
Alleen heeft deze maar 22 medewerkers.

Ex-topman Enron verzelfmoord. Aanstaand bruidspaar heeft diner in Ridderzaal.

Aanstaand bruidspaar heeft brunch in Kuhrhaus.
"Kan het iets kleinschaliger misschien?"
Aanstaande bruidspaar heeft receptie in Madurodam.

Politieke partijen trekken het land in.
Massale toestroom op reisbureaus.

Krantenkop van morgen:
J.K. Rowling blijkt allien. Harry Potter wordt X-file.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 5:
Jaah Jaah ik wil!

Ja ach, terwijl de energie uit Enron wegstroomt, de schikkingen je, maar vooral de minister van justitie, om de oren vliegen, de partijpolitieke retoriek op elk open doel wordt afgevuurd naast Leon de Winter die echt hoge oranje koorts heeft, Amerika uit monde van Gorgé Bush het hele midden-oosten de oorlog verklaart behalve Israël, de Nederlandse competitie onopvallend hervat wordt, de olympische kernploeg al klapschaatsend zich een weg kluunt naar het zoute meer, hebben wij op de valreep wel even een fantastisch koninklijk huwelijk mogen meemaken.
Alles is voorbij gekomen in drie uur tijd. Royalty, glamour, Hollandse burgerlijkheid, emoties, nationalisme, liefde, komische combinaties (ik denk dan aan die dwerg die lachend naast een basketbalster en achter 50 meter pantserglas liep en ik moet bekennen dat door deze hilarische attractie de namen mij ontschoten zijn), ontroering gevolgd door schaamte, alles dus.
Ik twijfel trouwens over de aanwezigen in Amsterdam, en wel omdat volgens mij deze mensen zijn gerekruteerd uit het oranje schaatsvolk en de rest van Nederland de toegang is geweigerd. Al was het alleen al vanwege de ruime vertegenwoordiging van unox merchandise, wat je volgens mij alleen kunt bemachtigen als je de top 10 van nederlandse schaatsers kunt opdreunen. En die meelbom is volgens mij in navolging van de rood-wit-blauwe rookbom gegooid door een agent in burger. Maar afgezien daarvan was het heerlijk om naar te kijken. De kersverse prinses zag er werkelijk waar adembenemend uit. De kroonprins gewoon lekker vertrouwt: oersaai. Maar op een of andere manier misstaat dat hem helemaal niet. De koningin was ongekend in haar element. Aan haar kon je goed zien dat alles tot in de details was geregeld, niets kon meer fout gaan. Het luchtruim was gezuiverd van bolletjesslikkers, Vrankrijk was belegerd, de republikeinen voor één dag ontmaskert, Amsterdam hermetisch afgesloten en de rest van Nederland zat thuis of in de supermarkt. Daarnaast waren de weergoden aan de zijde van de oranjes, simpelweg omdat het historisch gezien nog nooit zulk mooi weer is geweest in februari, het leek wel lente. En ik kan het weten want ik ben in alle ontroering, na afloop, op een terras terechtgekomen met een goed glas Nederlands bier in mijn handen.
Het burgerlijk huwelijk net als de kerkelijke inzegening waren van een dermate ontspannen kwaliteit, dat ik mezelf op een gegeven moment afvroeg of dit wel echt was en niet een repetitie welke live werd uitgezonden. Maar echt bleek het te zijn toen (oneerbiedig gezegd) de trekharmonica een tearjurker ten gehore bracht. Adembenemend was het deze muziek te horen klinken met de akoestiek van een kerk en het hiermee samengaan van de zeer ontroerde prinses. De muziek, de ontlading, het besef of de afwezigheid van haar vader, het kan mij niet schelen waardoor. Zij die haar tranen de vrije loop liet en daarbij een zo vreselijk mooie oogopslag liet zien dat wanneer ik met een vrouw hiernaar gekeken had, ik de balkonscène waarschijnlijk had overgeslagen.
Nationaal is dit uitgeroepen tot het mooiste moment van de dag. Te makkelijk, te simpel, te voor de hand liggend. Er is één moment dat dit overtreft. Sorry, Sashia de Boer, ook nu moet je gepasseerd worden, al past die ring iedereen.
Het moment:

We hadden haar gezien,
mooi, betoverend.
Hij was zoals verwacht,
simpel, benijdenswaardig.

Op naar het moment,
de adem werd ingehouden.
Wat is daarop zijn antwoord,
de stilte was voelbaar, nog even een spanning.

De camera's zoemen zoekend,
Spreekt er iemand, draait er iemand.
Kijk de koningin, stralend,
kijkend naar de twee vervlochten klamme handen.

Het was stiller dan in 1978,
Willem heeft gescoord.
Maar de finale is nog niet afgelopen,
bijna, nog een paar seconden.

Wat is daarop uw antwoord?
Hij wist 't antwoord zonder twijfel,
hij wist 't waarschijnlijk al langer.
Wat is daarop uw antwoord?

Het moment,
en wat voor een moment,
Geen moment getwijfeld,
het moment was daar.

Het volk,
hun volk,
haar volk,

sprak.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 6:
Zou het haar zijn?

Het is 1929, een benauwde zomermiddag. Zo'n zomerdag waarbij je alleen al bij het voortbewegen de klamheid voelt toeslaan. Verfrissing is het enige wat je wilt maar moeilijk kan vinden. De vogels rusten hun veren door deze gewoon niet te bewegen. Tussen de bladeren van de boom houden ze zich schuil naast de eekhoorntjes die verbluft om zich heen kijken. De oude dorpsbewoners zitten zwijgend op het terras van het enige café in het dorp. Drinkend van hun door condens beslagen glazen. Kinderen rennen gekleed in alleen een korte broek of dun zomerjurkje over de bijna verlaten pleintjes. Hier en daar fietst een schaars gekleed dienstmeisje langzaam met haar boodschappen huiswaarts om daar in de tuin de was verder op te hangen. Dit is de heerlijke rust van het door de zomer getroffen Limburgse dorpje Linne.
Toch huppelt daar een mooi gekleed meisje, met lange blonde pijpenkrullen, opgetogen door een smal straatje onbevangen door de hitte van de dag. Haar gezicht straalt één en al geluk uit, mede door de hemels groene ogen die het spreken doen vervangen door een minzaam stilzwijgen.
Zij staat op het punt haar eerste communie te doen. En is daarom in haar mooiste kleertjes gestoken door haar trotste moeder. Ook zij kan haar geluk niet op, omdat haar eerstgeborene haar communie binnenkort heeft. Iets wat in dit Limburgse dorp als een groot moment wordt gezien in het prille leven van haar kinderen. Bertha heet deze kleine engel die, als zij langs de ouderen bij het café komt hun allemaal een glimlach doet laten krijgen. Ergens uit het raam hangt een vrouw van middelbare leeftijd een kussen uit te kloppen en kijkt verrukt op als zij het meisje voorbij ziet springen. De dame is door de verschijning even teruggebracht naar de tijd toen zij dezelfde leeftijd had als dit kind en zal ongetwijfeld wensen dat ze weer net zo speels door de straten gaat als het geschenk van god wat onder haar raam door danst.
Nagekeken door de dorpelingen passeert zij het kerkhof, wat er op deze mooie dag vredig bijligt en opvallend gekleurd is door de verse bloemen die hier en daar rondom de graven zijn geplaatst, en gaat de hoek om richting de pastorie.
De temperatuur begint eindelijk naar een acceptabel niveau te dalen en langzaam komen de mensen hun huizen uit en de straat op. Het café doet goede zaken want veel van de mannen uit het dorp hebben plaats genomen rondom de oude kereltjes en bestellen aan de lopende band het zelf gebrouwen bier om maar al het vocht wat zij zijn verloren deze dag te compenseren. De kinderen zijn ten huize en hebben al gegeten of schuiven net aan tafel waar de pan met aardappelen en kannen vol verse melk staan te wachten om tegoed gedaan te worden.
Eén vrouw voegt zich tot de mannen voor het café en staat druk te gebaren tegen één van hen. Niet veel later beginnen de oude mannen zich met het gesprek te bemoeien en één van de mannen wijst naar een bepaalde richting. De vrouw volgt zonder nog iets terug te zeggen de richting waarnaar de vinger wees, gevolgd door de man welke zij aansprak. Beide lopen nu richting het kerkhof en de pastorie, de kant op welke werd aangewezen door de oude man.
Het zijn de heer en mevrouw Evers, de jonge trotse vader en moeder van Bertha. Mevrouw Evers loopt snel en de vader van Bertha heeft de grootst mogelijke moeite om haar bij te houden. Mevrouw Evers roept bij het naderen van het kerkhof de naam van haar dochter. Daarna nog twee, drie keer en blijft staan voor het lage hek van waarover je zo het vol graven gelegd hof goed kan overzien. Nogmaals scandeert zij de naam van Bertha en kijkt tevens goed het hof over. Zij kijkt haar man aan en deze springt, na een paar kalmerende woorden gezegd te hebben tegen haar, over het hekje en verdwijnt tussen de graven. Mevrouw Evers loopt verder en verdwijnt om de hoek richting de pastorie. Dezelfde hoek waar Bertha voor het laatst gezien was door de oude mannen bij het café.


Volkskrant 6 februari 2002, blz 3 ergens rechts onder:

Linne - Het bot dat twee weken geleden in de pastorie van Linne werd gevonden, is van een dier. Dat heeft de politie dinsdag bekend gemaakt. De uitslag van het onderzoek, verricht door het Forensisch instituut, maakt een eind aan alle speculatie in het Limburgse kerkdorp dat het bot van de 7-jarige slagersdochter Bertha Evers zou zijn, die 73 jaar geleden vlak voor haar heilige communie spoorloos verdween.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
    Pim Fortuyn

Geweken 2002 wk 7:
Van verkiezingsretoriek tot onderbuik

 

Met de verkiezingen in aantocht worden we, zoals altijd om de vier jaar, geconfronteerd met een aantal heerlijke dooddoeners. Het zijn van die termen waar je al enige tijd niet meer gehoord hebt, maar welke plotseling weer gemeengoed worden op het politieke slagveld van de retorica. Eén zo een frase is het "inspelen op de onderbuikgevoelens van de samenleving". Dit schijnt een uitspraak te zijn welke nogal wat kwaad bloed zet wanneer de bevolking warm gemaakt wordt voor het verblijf in het stemhokje. Schijnbaar hebben wij, het volk, onderbuikgevoelens welke niet mogen worden aangewakkerd en zeker niet bij naderende verkiezingen. Toch lijkt het mij helemaal geen gek idee om eens met die onderbuikgevoelens te rommelen, het gaat immers om het in beweging brengen van de bevolking ten tijde van het (her-)verkiezen van onze volksvertegenwoordigers. Deze laatste zijn het namelijk die de stem van het volk moeten vertolken op het Binnenhof en dus ook de stem van de onderbuik als deze aanwezig is. Maar elk gevoelig onderwerp waarbij de lading tot felle discussies kan leiden wordt getorpedeerd en afgedaan als inspelen op de bestaande onvrede van de bevolking en dus niet geschikt voor het inzetten bij verkiezingen. Hier bestaat een groot gat in de vertegenwoordiging van het volk, kan je concluderen. Onderwerpen die het plakkaat onderbuik krijgen zijn dan "schoten voor open doel" of "goedkoop stemmen winnen". Nu is het, bij een eenvoudige benadering, de bedoeling bij verkiezingen om zo veel mogelijk stemmen te winnen, dus waar zit 'm dan het probleem? Nu gaat het bij een intellectuele benadering eigenlijk om precies hetzelfde. Ik kan natuurlijk de definitie van Schumpeter uit de kast citeren maar dat vind ik in dit verband niet nodig, misschien als toegift maar nu even niet.
Een andere dooddoener in de aanloop naar, is kiezersbedrog. Ook een heerlijk pakkende term. Hier valt geen misverstand over te bestaan. Deze term dekt de lading met zijn eenvoud. Maar de uitspraak waar ik eigenlijk naartoe wil leeft met deze term enigszins op gespannen voet. Gespannen in de zin dat zij elkaar niet uit hoeven te sluiten maar eerder verwant zijn aan elkaar. Ik wens het dan te hebben over de term verkiezingsretoriek. Verkiezingsretoriek leeft op gespannen voet met keizersbedrog wanneer de retoriek ontstaat daar waar dingen uitgesproken worden puur en alleen om de publiciteit of het winstbejag omtrent kiezersaantallen.
Ik kan mij niet aan de indruk ontrekken dat de huidige discussie over het WAO-plan van de SER en de resultaten van het CPB vervallen zijn in deze vorm van verkiezingsretoriek. De eigenwijsheid waarmee de strijdende kampen dit onderwerp omarmen wekt de indruk een idealenstrijd te worden zonder aanwezigheid van idealen of ideale stellingname. Partijpolitiek, de naderende verkiezingen en een waarschijnlijk einde van Paars zijn een rampzalige combinatie van factoren voor een heikel onderwerp als de WAO. Verwerpelijk wordt het dan als er gesproken wordt over de WAO dat geen onderwerp van de verkiezingsstrijd mag worden. Nu kunnen de partijen eindelijk een onderwerp voor de verkiezingen aanbrengen waarbij echt wat te kiezen valt en dan is het voor de elite niet wenselijk dat dit daarvoor gebruikt wordt. Dit is toch wel degelijk in strijd met de uitspraken van deze zelfde elite dat de burger weer wat te keizen moet hebben. Maar als dit dus geen onderwerp mag zijn tijdens de verkiezingen wordt de huidige retoriek hieromtrent niet veel anders dan keizersbedrog. Nog meer bedrogen worden we als de geluiden die klinken bewaarheid worden. Ik doel dan op de geluiden dat dit onderwerp vóór de verkiezingen beslecht dient te zijn. Er wordt dan gewoon een voorstel dat vlak voor de verkiezingen is aangedragen door de strot geduwd op een manier die natuurlijk elke democratische gedachte doet vervagen. Bedrogen worden we dan omdat de politieke partijen een standpunt innemen uit monde van hen die zij vertegenwoordigen zonder dat de vertegenwoordigden hierover een uitspraak hebben kunnen doen. Nu hoeft de WAO niet gelijk in een referendum voorgedragen te worden maar als onderwerp tijdens verkiezingen kan hier het volk een uitspraak over doen door die partij hun stem te geven welke het meest dit, en andere onderwerpen naar hun inzicht benaderd.
Naast deze vorm van verkiezingsretoriek is er nog een tweede vorm, de kwalificatie, van dit begrip, naast de betekenis waarbij het betreffende onderwerp een snelle dood sterft.
Er wordt bij de tweede variant een negatieve connotatie aan het begrip gegeven waarmee tegenstanders het onderwerp proberen te verwerpen als inzetbaar voor verkiezingen. Hierbij gaat het nog een stap verder dan boven beschreven, hier worden onderwerpen bewust buiten de verkiezingen gehouden omdat zij bij eventuele toepassing zeker verlies in stemmen tot gevolg zullen hebben voor de gevestigde orde.
Naast de bovengenoemde problematiek aangaande de WAO zijn er meerdere onderwerpen en een voor de hand liggend, en belangrijk, onderwerp is uiteraard het asielbeleid. Het onderwerp bij uitstek waarover je hoort zeggen dat dit niet een onderwerp van de verkiezingsstrijd mag worden. Elke bewindspersoon of politieke partij die het toch waagt een uitspraak te doen over het asielbeleid wordt dan onder het mom van verkiezingsretoriek het bos ingestuurd, of wordt beschuldigd van het inspelen op de onderbuikgevoelens. Ik geef u één naam: Pim Fortuyn. Nu is dit pas echt verkiezingsretoriek maar meer nog keizersbedrog. Hier wordt de kiezer namelijk wijsgemaakt dat zij die een maatschappelijk zwaarwegend punt aansnijden ten tijde van de verkiezingen, waardoor hun plaats bepaald kan worden op het politieke spectrum, iets doen wat buitenproportioneel is en niet past in de huidige politieke cultuur.
Nu is dat laatste misschien waar, maar wordt het dan niet hoog tijd dat daaraan iets gaat veranderen?

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
    uitzinnige Canadezen
Geweken 2002 wk 8:
Goden op schaatsen
De Canadezen onder leiding van Wayne Gretzky waren afgelopen avond te sterk voor de Amerikanen. In een zinderende finale wonen de Canadezen met vijf tegen twee.
IJshockey.

Als goden in witte engelengewaden gleden de gladiatoren over het ijs alsof ze geboren waren met de vlijmscherpe schaatsen aan de voeten. De elegantie waarmee deze sport wordt bedreven is van een schoonheid die slechts bij benadering geëvenaard wordt door de ijsdansers uit vervlogen tijden. Het natuurlijke voortbewegen van de heersers op het ijs maakt dat de ruwe contacten als respectvolle liefdesverklaringen kunnen worden beschouwd. De gezichten vol agressie en concentratie maakt van deze robbuste verschijningen romantische strijders in een hedendaags harnas. Vergelijk de door Homerus beschreven Trojaanse oorlog gevoerd door de goden vanaf de berg Olympus. Vrouwen bezwijken bij het aangezicht van deze begerenswaardige mannen die zich voortbewegen als adelaars op 1000 meter hoogte, klaar om hun prooi niets vermoedend uit hun lijden te verlossen. Het lijden in de vorm van een beperkt leven als stervelingen die op deze wereld zijn geplaatst om als slachtoffer te dienen voor hen die de kracht bezitten hun van het leven te beroven. Eenmaal geland transformeren deze roofdieren zich en accelereren met de snelheid van een cheeta richting het zwarte projectiel. En dan de sticks, die als vervolmaking zijn toegevoegd aan de uitrusting van deze strijders. Met dit, van origine houten, wapen zijn zij onoverwinnelijk binnen hun territorium. De precisie waarmee dit instrument wordt aangewend om de puk, het zwarte projectiel, daar te plaatsen daar waar zij willen dat hij beland doet denken aan de kunst van het boogschieten welke Apollo van naturen bezat. Deze zoon van Zeus was in staat om van elke afstand en vanuit elke positie doel te treffen met zijn gouden pijlen. Angst bestond bij zijn opponenten net als bij hen die staan tegenover degene die aanlegt om de puk verwoestend op het doel af te vuren. Aan het oog ontrokken baant deze schijf zich een weg naar het uit nylon vervlochten net. Pas als het net vibreert of als de puk met een alles verwoestende knal terechtkomt tegen de boarding, kan voor de toeschouwer het spel hervat worden terwijl de helden al bezig zijn de volgende aanval voor te bereiden.
IJshockey, de sport der sporten, van gladiatoren en vergeten goden, poëtisch door zijn snelheid en kracht maakt van de olympische spelen weer een magisch evenement. Geen quasi emotie-teevee alá Mart Smeets of Jack van Gelder. Met in de hoofdrol een stel niets betekende volgroeide pubers die door de commercie over hun eigen kunnen zijn heen getild. Een beetje lullig rondjes draaien voor een handvol liefhebbers, denkende dat je bezig bent met een sport dat aanzien geniet. Zij zijn groot in een kleine sport, te veel aandacht, geen prestatie. Niets in vergelijking met de arena van de kracht.

Canada heeft de olympische spelen gewonen, Amerika is op zijn plaats gezet. De spelen zijn voorbij maar als ik mijn ogen dicht doe zie ik keer op keer de finale van het ijshockey.
Twee tegen vijf.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 9:
Deadline gemist
In een hoog tempo door de week de week door.
Genoeg gebeurd, weinig tijd.
Blijven hangen in een delirium.
Geen zin, geen vut, alcohol bedankt!
Met een weeïge smaak sla je de vakbond voor illegale werknemers gade.
De kater steekt op.
Amerika ziet af van een Office of Strategic Influence
Het hoofd begint te tollen; wel waar, niet waar, wel waar, niet waar.
Ach ik weet t niet meer,
de chaos is compleet ik heb weer dorst.
Stug doorgaan zonder stop,
volgende week stemmen.
Mijn eigen geloofwaardigheid in het geding.
Motivatie en zelfvertrouwen verliezen hun weerstand.
Week negen vóór week tien in week elf.
Ik voorspel heden verleden turbulente tijden in de toekomst.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
    Hans Wiegel
Geweken 2002 wk 10:
Het orakel van Ljouwert
 

Woensdag zes maart is onverwacht een zinderende verkiezingsdag geworden.
Zelf heb ik verzuimd mijn stem uit te brengen, zonder het gevoel te hebben mijn tevens burgerplicht te hebben verzuimt. Reden? Duf op de bank gehangen en achteloos mijn stemkaart naar het rijk der oud papier geworpen. De gemeentepolitiek gelaten voor wat het is. Ver bij mij vandaan. Niet eens zo zeer uit desinteresse, eerder vanwege het gebrek aan kennis over de mogelijkheden waarop de stem op uit te brengen.
Verbazing en verwondering wisselden elkaar af in een steeds sneller tempo naarmate de avond van de zesde maart vorderde. En die vorderde. Zappend van journaal naar journaal, van de verkiezingsuitzending naar Barent&Van Dorp en uiteindelijk naar de apotheose van deze onvergetelijke dag. Een apotheose van "een macabere schoonheid" aldus Hans Wiegel. De beste omschrijving tot op heden.
Er is al veel over gesproken maar wat een vertoning! Spanning, vreugde, irritatie, woede, hilariteit, verbazing, in veel woorden een waardig slotakkoord. De gedachte kwam op dat heel weinig mensen dit uiteindelijk gezien zouden hebben. Met wie kan deze ervaring gedeeld worden? Ik stond op het punt maar gewoon mensen te bellen en te vragen of ik het allemaal wel goed heb gezien. Maar ja, wie. Ik merkte aan mijzelf dat ik pas ademhaalde op het moment dat dhr. Dijkstal het voortouw nam bij het afdruipen.
De dag erna werd mij, tot groot genoegen, duidelijk dat een heel groot deel van het electoraat getuige is geweest van deze ontmaskering. Recapitulerend met behulp van de elektronische dagbladen werd mij duidelijk dat er iets heeft plaatsgevonden wat zijn vergelijking niet heeft in de politieke strijd om de keizers. Maar 's avonds werd pas echt duidelijk merkbaar wat.
Terecht werd genadeloos afgerekend met vooral de arrogante houding van Melkert maar ook met de machteloosheid van Dijkstal en de speldenprik van De Graaf.
Maar wat is nu, naast de communicatieve onkunde, de schande wat dit alles. Zelf denk ik dat het zit in het gevoel dat ontstaat bij de gedachte dat tussen die personen (Dijkstal en Melkert) de toekomstige premier zit. Er stilletjes van uitgaan dat de PVDA de grootste partij wordt zou dat dus betekenen dat Melkert tot minister-president uitgeroepen wordt. Nu lijkt mij dit een onwaarschijnlijkheid gezien zijn optreden van afgelopen woensdag. Iemand met zulk een dédain, zulk een onprofessionele opstelling, zonder enige zelfbeheersing, realiteitsbesef, psychologische herstel kwaliteiten, maar vooral zonder enige persoonlijke inhoud. Deze man is dermate beschadigd door zijn eigen optreden dat het zelfs zo kan zijn dat de PVDA nu ten ondergaat als zij nog langer vast blijft houden aan zijn leiderschap. Nu zal dit bij velen binnen deze partij ook de gedachten zijn gepasseerd. Blijk hiervan wordt ook al gegeven door de huidige voorman van de PVDA, Wim Kok, doordat deze zelf al heeft aangegeven zich in de verkiezingsstrijd te mengen. Hij zal Melkert bijstaan in zijn strijd. Déjà vu, is het eerste wat daarbij opkomt. Men kan zich immers nog de onterving van Brinkman door Ruud Lubbers herinneren. Maar zover zijn ze nog niet. Nog niet.
Rotterdam heeft in elk geval de primeur. Leefbaar Rotterdam onder leiding van Pim Fortuyn heeft historie geschreven door als nieuwe partij in één keer de grootste partij te worden en het gevestigde pluche van de troon te stoten. 17 zetels in de raad. Een leuke bijkomstigheid is dat de grootste partij van Rotterdam vóór de verkiezingen, de PVDA, al uitgesloten had samen te werken met Leefbaar Rotterdam. Dat belooft nog wat tijdens de formatie.
Wanneer zal er een halt aan de opmars van Pim Fortuyn worden toegeroepen? Als men Maurice d'Hond moet geloven dan is dat niet te beslissen. Als hij zijn kennis en inzicht aanwend kan hij tot de conclusie komen dat het zelfs zo kan uitpakken dat de Lijst Pim Fortyun de grootste partij van Nederland wordt. Naar aanleiding van de uitstag van afgelopen woensdag en de onderzoeken, die zijn gehouden dezelfde dag, komt men uit op 18 zetels. 18! Maar d'Hond stelt dat nieuwe partijen niet te pijlen zijn, althans dat daar geen pijl op te trekken valt. Dat er dus geen enkele onderzoeksmethode bestaat waarin nieuwe partijen opgenomen kunnen worden zodat ook hun zetelaantal voorzichtig geschat kan worden. Als hij een berekening maakt met de gegevens uit Rotterdam (7% van het nationale electoraat) en daar wat correcties op los laat aan de hand van bestaande gegevens, zou het zo kunnen worden dat de Lijst Fortuyn 28 zetels bemachtigt. Dan gaat de gewraakte man, die nu langzaam respect afdwingt bij vriend maar ook zeker steeds meer bij vijand, niet alleen de Rotterdamse invulling van de gemeente raad bepalen maar ook een premier voor dit land leveren.
Goed, de PVDA is na de gemeenteraadsverkiezingen (weer) de grootste verliezer. Wel op de hielen gezeten door de VVD. D66, ja ach dit stiefkindje heeft zijn functie van bindmiddel allang verloren. Paars is passé (ook de woorden van Hans 'waar blijf je nou' Wiegel). Het CDA lijkt, verdienstelijk, te stabiliseren onder het leiderschap van Balkenende. En Rosenmoller (of is het Groen Links) zoekt nog steeds naar de uitnodiging voor een debat van Pim Fortuyn.
Dit worden twee heerlijke maanden naar de verkiezingen. Buiten Rotterdam heeft men nu ook eindelijk iets te kiezen. Eén ding is zeker, ik laat nu niet mijn burgerplicht voor wat hij is. Ik zweef vanaf nu naar de stembus en laat mijn stem landen daar waar het nest het meest opgeruimd is. Of ik het al weet? Nee ik mag nog keizen.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
 








click photo to enlarge
pic: National Geografic
Geweken 2002 wk 11:
Betoverend

Al jaren gevangen door het groen,
het groen van de ongenadige opslag der verleiding.
Verleiding gelijk bevangen, onheilspellend trefzeker,
tot in de kern van het onderbewuste.

De adem uit de longen geslagen gevolgd door de bestrijding van woorden.
Tot in lengte van dagen geen gelijke.
Haar blik vernietigt zelfverzekerdheid in een oogopslag,
en verslint de kracht van orde en chaos, de tijd slaat stil.

In fracties van een seconde vertellen zij het leven zonder een gelaatsvervorming.
Rest niets anders dan luisteren en voelen wat is geschied.
Als verblind door de zon,
geworden de irissen het centrum van het Al.

Tot u spreekt de macht der almachtige,
diep in het smaragd verborgen,
verschuilt zich het tot een fractie geworden universum.
Hoe dieper de afdwaling hoe helderder de verlichting.

Aanbeden dient zij te worden die deze vervolmaking in zich draagt.
Verongelijkt zij die het inzicht ontberen.
Geprezen zij die volzinnen baart zonder woorden.
Gepredikt de linguïstiek der ogen.

Pas wanneer je wegkijkt van het goddelijke,
besef je nauwelijks dat je direct weer terug wilt,
terug wilt naar de poorten van verlossing,
als een kind naar zijn moeder terug naar haar.

Je zult haar blik vangen.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
    Amsterdamse bewindhebbers in vergadering met stadhouder Willem V, 1771
Geweken 2002 wk 12:
400 jaar VOC
Het had een klein artikel kunnen zijn ergens op pagina 3.
De oprichting van de VOC, vier honderd jaar geleden. De aandacht die het heeft gekregen zou die plaats verantwoorden. Het had zo een mooie terugblik kunnen worden. Met een parade van "Tall-ships" in Amsterdam, een week van feesten in de trant van de 17e eeuw met voorstellingen en gebruiken uit die tijd. Enthousiaste hommages ter ere van het ontstaan van de grootmacht der zeven provinciën.
Immers de hoogmoedswaanzin waar velen uit deze tijd aan lijden heeft in deze historische gebeurtenis zijn grondslag. Het Nederlands nationalisme en chauvinisme, zonder de negatieve connotatie, vinden hun basis in de tijd dat de naam Piet Heyn nog groot bennen, Van Galen een begrip zijd en Zoutman ontzag leende aan de heerschappij over de woeste wateren. (Of deze namen verband houden met de VOC zal mij een worst zijn, het zijn namen die goed passen in hoe ik kijk op de periode van Nederlandse heerschappij over zee) De pracht van o.a. Amsterdam (ik zeg het niet graag!) heeft kunnen ontstaan door de koopmansdrift welke eeuwen geleden van een schiereiland een wereldmacht heeft gemaakt.
De eenentwintigste eeuw heeft zijn intrede gedaan met het sluitstuk van de nationale verloedering. Een definitief afscheid nemen van de Nederlandse cultuur pur sang. Vanaf nu is het niet meer aan de orde te spreken over Nederlandse waarden en normen. Geen enkele discussie, of het nu gaat om behoud van nationale waarden in Europees verband of het immigratievraagstuk met bijkomende vervaging van al wat Nederland denkt te zijn, mag nog gevoerd worden met referenties naar iets wat Nederland Nederland maakt. Dit rechtvaardigt de vraag welke in politiek verband steeds vaker te horen is: "Wat is de Nederlandse cultuur?".
Het feit is beklonken door niet van een viering te spreken maar van een herdenking van 400 jaar VOC.
Dit is geschied omdat het nogal wat weerstand schijnt op te roepen bij o.a. Indonesië en op de Molukken.
(20 maart 2002: 12 protesterende werkloze molukkers bij de Tweede Kamer, werkloos omdat elke keer dezelfde molukkers met een bord voor hun hoofd op televisie verschijnen)
Deze landen hebben volgens de nalevering ernstig geleden onder de komst van de Holanders 400 jaar geleden. Naast 4 mei hebben we nu ook 20 maart.
Onbegrijpelijk dat er Nederlanders (Hollanders) zijn die zich inzetten om deze nuancering gedaan te krijgen. Welk een onbegrijpelijk complex dragen deze mensen mee om hier serieus voor in de bres te springen. Hier zijn echte cultuurbarbaren de strijd aangegaan met het Nederlands verleden. Een veto had hier moeten gelden van ons staatshoofd, welke als direct getroffene de nuancering de nek had om kunnen draaien. Maar groot als zij is heeft zij de sobere, maar mooie, herdenking in de Ridderzaal (waar het 400 jaar geleden begon) doorstaan als een ware vorst. Ere die ere toekomt.
Toch is het onbegrijpelijk dat er vanuit geen enkele hoek, binnen onze samenleving, kokhalzend protest is aangetekend tegen deze maatschappelijke zotheid. Iedereen heeft zich fabelachtig geschikt naar deze onherroepelijke nekslag van de Nederlandse cultuurhistorische basis waar wij Hollnaders allemaal uit voort zijn gekomen. Nu is mijn historische kennis beperkt maar mijn plaatsen van gebeurtenissen in hun historische context is daarentegen goed ontwikkeld. Ik zal daarom ook de laatste zijn om te beweren dat de Hollanders van welleer zich niet als beesten gedragen hebben. Dat de uitbuiting en de onderdrukking vormen heeft gehad die tegenwoordig een luchtaanval zouden rechtvaardigen. Maar dat neemt niet de indruk weg dat ondanks de gruwelheden van toen een viering nu, naar aanleiding van de oprichting van de VOC, op zijn plaats zou zijn. Het had zelfs niet een week maar een jaar moeten duren. Een jaar lang bourgondische feesten op pleinen en in straten. De ene tentoonstelling na de andere toneelvoorstelling. Het ene klassieke na het andere popconcert. De ene ode na de andere ter nagedachtenis van de zeevaarders die wel hun sporen hebben verdiend bij de totstandkoming van een Holland waar wij allen nu ingezetenen van zijn. En natuurlijk had men regelmatig stil moeten staan, en desnoods zijn, bij de nadelige gevolgen van elke bevolkingsgroep binnen de koloniën waar wij Holanders hebben huisgehouden.
Maar nee, we hebben definitief gebroken met onze historische achtergrond. De VOC als stokpaardje van ons natie-zijn heeft afgedaan ten opzichte van het internationaal politiekcorrecte walggedrag van schuldbekennende geschiedenislozen.
Zij die geschiedenis lozen, lozen tevens hun schuld door loze excuses. Geschiedenisloos zijn zij die verlost zijn.
Ben ik geëxcuseerd?

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 13:
Buitenspel gezet
"Hé kijk, daar heb je 'm."
"Wie bedoel je?"
"Daar, die donkere jongen."
"Wie? Hij?"
"Ja, je weet wel. Hij hoeft niet meer te komen."
"Wat? Van wie niet?"
"Van die kleine."
"Die kleine?"
"Ja joh, die kale, die kleine."
"Je bedoelt die kromme."
"Ja, nee die kleine. Die kromme heeft niks te melden."
"Nee? Oh vandaar."
"Ja, ongeloof'lijk hè?
"Wat? Dat ie niks te melden heeft?"
"Uh ja, … Nee, dat ie niet meer hoeft te komen."
"Wie? Die kleine?"
"Nee die komt al jaren niet meer. Ik bedoel die donkere, die lange."
"Ja ongeloof'lijk. Maar waarom komt ie niet dan?"
"Prostaat problemen."
"Huh? Die lange?"
"Oh, nee, die kleine."
"Maar ik bedoel die lange."
"Oh. Slecht presteren denk ik."
"Net als die kleine, ha ha."
"Ha ha, ja, nee die lange heeft t al 20 keer gedaan dit jaar."
"20 keer?! Da's bijna 2 keer per week!"
"Nee joh ei. Niet dit jaar. Met vorig jaar d'r bij."
"Huh?"
"Ja man, ongeveer 20 uit 27."
"O ja, tuurlijk. Maar da's dus niet goed?"
"Blijkbaar."
"Hij is gek."
"Wie? Die lange?"
"Die kleine."
"Nou. Ongeloof'lijk, wat een mafkees."
"En nu?"
"Ja uh, … thuisblijven maar."
"Wanneer?"
"Over 2 jaar."
"Over 2 jaar? Maar dit jaar blijven we ook al thuis?"
"Ja, 't wordt een kouwe zomer dit jaar."
"Ja. Nou we gaan dit jaar gewoon."
"Waarheen?"
"België, waarschijnlijk."

(Gewoon een gesprek op een Rotterdams terras, op een niets betekenende doordeweekse dag.)

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 14:
Het leven begint bij 8

Ergens in Nederland heeft een klein manneke de dag van z'n leven beleefd. Een klein berichtje op de radio en een dag later een berichtje op de voorpagina van De Telegraaf. Een kereltje van 8 heeft zijn ouders de stuipen op het lijf gejaagd door van de plaatselijke bodem te verdwijnen. Deze bodem was iets als Weichen of Wiechen in elk geval in the middle of nowhere. Wat was het geval, het ventje trok de weide wereld in op z'n fietsie. Acht jaar oud en even een stukkie fietsen naar uiteindelijk, dat is zeker, Oss. Oss! Acht jaar oud. Op de fiets, in z'n uppie. Maar wat echt tot de verbeelding spreekt is wat er in de krant ter afsluiting van dit voorval stond. Het kwam er op neer dat hij de ouders in doodsangst achter had gelaten, hij ongedeerd aangetroffen werd door de politie ergens rond Oss, ongeveer 25 kilometer van huis. Maar nu komt het: dat hij vol verhalen zat over wat hij had meegemaakt onder weg!
Het overweldigende gevoel bekroop mij wat overeen kan komen met wat deze knaap zo ongeveer drie uur lang heeft gehad op zijn bizarre tocht.
Ik stel me voor:
Zonder enig gevoel van angst langs snelwegen, drukke straten, tussen langsrazende auto's, vrachtwagens. Wat zullen zijn ogen wagenwijd open hebben gestaan. Open van verbazing, verwondering en een immens gevoel van groot en klein tegelijk. Welk een genot moet er door deze avonturier zijn gegaan. Geconfronteerd met de drukke, hysterische maar oh zo, in zijn ogen, prachtige wereld. Uren lang op die kleine fiets in de grote mensen wereld door de ogen van een ongeschonden kindergeest. Wat zou ik zijn beleving graag beleven. De verhalen die het kind zal vertellen. Ik hoor 'm praten, uren lang, zonder stoppen. Zijn fantasie is werkelijkheid, dus weg fantasie. Niemand van zijn vriendjes kunnen hem nog iets wijsmaken. Hij heeft de wereld gezien, de echte. Hij heeft het voorrecht gehad op een vleugje van wat komen gaat. De toekomst zal geen geheimen meer hebben. De nietige beschermde wereld waar hij weer in is teruggeplaatst, nota bene door de politie, kan hem niet snel genoeg afgelopen zijn. Hoe een beschermd gevoel hem vergezeld moet hebben in het voor hem eeuwig, maar te kort, durende sprookje van de werkelijkheid. Een kleine dag voortgestuwd door het lot wat hem geluk vertaalde. Het sprak hem toe, het sprak hem aan. Hij pakte het en voelde het. Welke grootheid heeft hem de weg gewezen. Naar Oss, of all places. Wat zal hem uitgerekend die hoek om hebben laten gaan en niet die aan de overkant? Wat heeft hem urenlang over onbekende wegen laten gaan? Waar zal hem voor even een halt hebben toegeroepen om hem te laten aanschouwen wat zich afspeelt in deze zotte wereld? Stel je voor: alles wat je ziet is nieuw vanuit het perspectief waarin je beweegt. De ene verbazing na de andere. Niemand dan jijzelf om het mee te delen. Stilzwijgend de ene ervaring na de andere. Groter en groter de verwondering die je overvalt. Onophoudelijk. Telkens weer meegenomen door de onzichtbare hand van de nieuwsgierigheid. De nieuwsgierigheid die je vertrouwd steeds verder duwt in het onbekende. Uren lang je geest de functie van een grote spons toedelen. Rust is uit den boze. Je wilt meer en krijgt 't oneindige. Van vermoeidheid zal geen sprake zijn omdat de onzichtbare hand tevens een bron van energie is. Op onverklaarbare wijze geeft het je vleugels, onopgemerkt, omdat je alleen de beleving van hetgeen om je heen voelt. Geen moment het bange gevoel van waar te zijn en hoe er weg te komen. De angst weggenomen door hetgeen je leid. Leid naar het onbekende maar vanaf nu beminde. "Toe maar jongen, nu gaan we die kant op. Wat je daar allemaal ziet…. Kijk, kijk, daar….." Een lach verschijnt. Kreten van verwondering zonder dat iemand het hoort. Behalve die ene stem. De stem die je dan weer wijst op het immense daar, en dan weer daar. Iets zal zijn, maar waarschijnlijk haar beschermende rol misbruikt hebben om verrijking te bieden daar waar het normaal gesproken achterwegen blijft. Maar deze ziel zal het waarschijnlijk wel verdiend hebben verrijkt te worden met een ervaring die de zeldzaamheid in zich draagt.
Kijk hem gaan met de wind door de blonde haren. Hardop lachend van genot langs velden vol koeien. Koeien die vertrouwd opkijken en ondertussen het verteerde gras aan de andere kant van waar de kop zit laten wegvloeien. Rode wangen, kin omhoog, hoofd in de nek, fietsend hardop lachen omdat een koe staat te schijten. Temperatuur rond de 20 graden. Fietsend naar het volgende aangezicht. Langs boerderijen waar schapen je naam roepen. Mooi moment om weer even te stoppen. Boerinnetje loopt op het erf en zwaait naar het kleine schepsel op z'n fiets. Zonder twijfel en met alle enthousiasme in hem zwaait hij terug om daarna weer druk te zetten op de pedaaltjes, op naar het einde van de weg. De belofte naar meer is gedaan en dat zal waargemaakt moeten worden als het aan hem ligt. En dat wordt 'm ook gewaar. Alles lijkt te wijken voor deze held op z'n ijzeren ros. Met het oranje vlaggetje boven alles uit sjeest hij tussen en langs alles op zijn weg. Zijn weg die geen einde lijkt te kennen. En dat heeft hij ook niet omdat hij nergens naar toe gaat. Maar dit nergens is gelijk ook alles. En zoals het ruitertje zal ervaren, komt aan alles een eind. De taak die de onzichtbare hand zichzelf heeft toegeëigend eindigt in het overhandigen van de kleine gelukzalige aan de sterke arm.

"Zo kleine man," zegt de agent. "Wat brengt jou hier?"
"Nou agent, dat weet ik eigenlijk niet precies".
"Waar woon jij?"
"Nou agent, dat weet ik eigenlijk niet precies".
"Wil je naar huis?"
"Nou agent, dat weet ik eigenlijk niet precies".
Na dit gezegd te hebben voelt hij twee koele handen op zijn warme gezichtje. Maar de agent staat nog steeds bij de mooie auto met blauwe lichten. Toch voelt hij de handen op zijn wangen. Iets zegt hem dat het tijd is om naar huis te gaan. Een kleine traan verlaat zijn oog maar haalt zijn mondhoek niet. Even denk hij een zoen te hebben gekregen. Een zoen die tevens de traan heeft doen verdwijnen. Hij kijkt omhoog over zijn rechter schouder, lacht en kijkt dan naar de agent.
"Ja ik wil naar huis."

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 15:
Weer een 4-5 mei voorgevoel
Terwijl de nasleep van het debacle in Srebrenica naar een nieuw hoogtepunt wordt gebracht, door het deze week verschenen NIOD-rapport, wordt mijn gedachten gekieteld door het ophanden zijn van 4 mei.
Plotseling herinner ik mij ook een stuk wat ik geschreven heb in 1999 voor het blad van de studievereniging welke verbonden was aan de vakgroep waar ik als student aan verbonden was. Dat was een studievereniging (lees: géén studentenvereniging) gekoppeld aan de studie Politicologie, verbonden aan faculteit der Sociale Wetenschappen in Leiden, waar ik een aantal jaar colleges heb mogen volgen.
Ik zie het moment rijp het toen geschrevene van een vervolg te voorzien.
Ter inleiding kan ik zeggen dat de bewuste dagen van vier en vijf mei een invulling genieten die niet mijn voorkeur draagt. En wel vanwege uiteenlopende redenen maar deze zijn niet ter doende zaken voor het nu volgende.

Waarom komt de gedachte van vier en vijf mei, vooral vier mei, nu ineens weer boven drijven?
Ten eerste omdat deze data nader komen maar bovenal door het NIOD rapport aangaande de val van Srebrenica. Alles wat daar momenteel over gezegd en geschreven wordt bevat niet veel anders dan extreme kritiek over alles en iedereen die betrokken was bij de als op voorhand "mission impossible" (een belangrijk feit waar mijn inziens alweer overheen gestapt is) gekenschetste operatie. Het laatste restje van stabiliteit van het bijna demissionaire kabinet is onder een bijna onhoudbare spanning komen te staan door de conclusies van het NIOD. Naar het er doet uitzien is het een opeenstapeling geweest van verkeerde besluitvorming, afwezigheid van enig leiderschap en hoogdraverij naar internationaal aanzien. Wat uiteindelijk heeft geleid tot de massa vernietiging van ongeveer 7000 (zevenduizend!) moslimmannen en waar de verantwoordelijkheid vanaf druipt. Een ander inzicht dan dat Nederland, ik ook dus democratisch gezien, medeverantwoordelijk is voor iets wat nooit meer had mogen gebeuren sinds Nazi-Duitsland, kan niet in mij opkomen. De link naar vier mei is hier gelegd.
Al sinds mijn heugenis word ik overstelpt, elk jaar begin mei, met geluiden over herinneren, lessen leren en nooit meer datgene van toen. Al geruime tijd waren deze dagen in mijn ogen een opeenstapeling van hypocrisie en maatschappelijk- en politiekcorrect geblaas in het luchtledige. Morele massahysterie tot uiting komende in een minuut stilte en alle dramatiek daar omheen.
De medeverantwoordelijkheid van Nederland aan de massaslachting van moslims in Srebrenica zou het definitieve einde van de herdenking op vier mei in zich moeten dragen. De geloofwaardigheid van het moment van bezinning is volledig verdwenen. Het getuigt van pure schijnheiligheid als er nu nog massaal verontwaardiging en enige betrokkenheid getoond wordt met het leed dat zestig jaar geleden is veroorzaakt. Het ultieme gevoel van afkeuring en walging bekruipt mij wanneer ik een voorspellende blik werp en zie hoe onze volksvertegenwoordigers op vier mei in het openbaar deelnemen aan de herdenkingsplechtigheden. De redenen waarmee de vierde mei al jaren lang kunstmatig in leven wordt gehouden hebben hun geldigheid nu voorgoed verloren. Zo ook de vierde mei als nationale herdenkingsdag. Het moment zou nu eindelijk aangekomen kunnen zijn dat het kunststukje vier en vijf mei naar het belangrijke rijk der verleden verwezen kan worden. Misschien breekt nu het moment aan dat het gedrocht WOII plaatsmaakt voor wat meer actuelere gebeurtenissen met een evenzo zwaarwegende emotionele lading. Het belang van deze fractie uit de geschiedenis van de mensheid heeft lang genoeg als leidraad gefungeerd voor profilerende moraalridders.
De waarde van de herdenking zal meer tot zijn recht komen in een kleinschaliger opzet, waardoor andere gebeurtenissen welke iedereen tot de verbeelding spreken, eenvoudigweg omdat men het zich kan herinneren, in importantie kunnen groeien en recht toegedaan kan worden.

Nog drie weken en het is weer vier mei.
Nog drie weken en het huidige kabinet is demissionair. Of zou dit misschien niet eens gehaald worden? In elk geval kunnen de vuile handen nu niet meer in de onschuld van vier mei gewassen geworden.
Wie weet zit er wat in.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 16:
Frans xenefobie
Wederom het herkenbare gevoel van 'alles gebeurd om een reden'.
Omdat ik geen deadline heb kan het gebeuren dat de 'strijd' om een juist stukje geschreve beslecht kan worden iets later dan professioneel wenselijk zou zijn. Nu is dat voor mij geen probleem en zo wil het dat ik nu pas (week 18) datgene aangereikt krijg wat nodig is om een afronding te realiseren.
Drukdoende was ik eind week 16 om mijn relaas te schrijven over de ziekmakende reactie welke over mij heen werd gespoeld op de dag van de uitslag betreffende de Franse presidentsverkiezingen. Drukdoende een pleidooi te verwezenlijken waarin de afschuw van wat te zien was tot uiting gebracht werd. Dit samenvallend met de term xenofobie welke een ongerijmdheid losmaakte bij mij t.a.v. de hele situatie. Maar voordat ik definitief vast kon lopen met het schrijven daarvan sloeg mijn pc op tilt en dit zonder het een en ander te hebben opgeslagen. Ook oh zo herkenbaar waarschijnlijk. Met de zoektocht naar een slagwapen keerde de rust terug. Het had zo moeten zijn. En inderdaad. Anderhalve week later werd mij duidelijk dat ik te moeilijk bezig ben geweest. Ik had zitting genomen bij mijn kapper, waar binnenlopen zonder afspraak nog geen commentaar oplevert, en zat door deze flexibiliteit te wachten tot ik aan de beurt was. Nu had ik even de tijd, zag ik, dus griste ik direct na binnenkomst de HP/DeTijd van de salontafel. Selectief lezend door het blad stuitte ik op een column van Bart Croughs. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik die naam voor het eerst zag en dan nog pas ná het lezen van zijn column. Een heerlijk gevoel was het wederom geraakt te worden door de inspiratiebliksem die even verdwenen leek. Op eenderde van een pagina combineerde Croughs de gebeurtenis in Frankrijk en het woord xenofobie op een manier welke mij was ontgaan. Niet ongewoon.
Het was mij, in mijn poging, erom te doen de walging duidelijk te maken waardoor ik bevangen werd kijkende naar de uitslag op teevee tijdens het journaal. De hysterie van het volk staande achter Jospin deed werkelijk het bloed koken en het hart sneller slaan. Woorden schieten bijna te kort om uitdrukking te geven aan de naïviteit waarmee deze mensen politiek actief zijn. Tot twee keer toe kon ik mij niet aan de indruk ontrekken dat ik overspoeld werd met haat jegens die gillende trutten in het Franse. Zowel na de uitslag als na de aankondig van Jospin dat hij het bijltje er bij neerlegt leek het wel of de wereld aan iets gruwelijks onderhevig was. Ik kon het niet ontdekken. Nu ontken ik niet dat het als een verassing is overgekomen bij mij dat Le Pen verkozen is boven Jospin, maar ik volg ook niet de Franse politiek op de voet.
Denkende aan die beelden krijg ik het wederom te kwaad dus snel naar Croughs. In de reacties van vooral Jospins kudde zag ik iets xenofobisch. Uiteraard ingegeven door hetgeen waarmee Le Pen vaak wordt aangeduid, de term 'xenofoob'. Hierin zat dan ook mijn worsteling. Hoe kan ik dat gegil, gekrijs en gejammer in verband brengen met een vorm van xenofobie was de strijd welke ik voerde, zeg maar. Een strijd tot bij de kapper.
Croughs' column zal ongetwijfeld door andere gedachten zijn ingegeven maar gaf mij het juiste woord. Nu is HP/DeTijd waardeloos vertegenwoordigd op het internet en vond ik het te ver gaan de bewuste pagina uit het tijdschrift te scheuren dus kan ik nu niet al te diep ingaan op wat hij schreef en bedoeld kan hebben. Reproduceerprobleem. Maar de werkelijkheid in de huidige Franse situatie, waar Le Pen dus de tweede ronde heeft gehaald van de verkiezingen om het presidentschap, werd door hem gekarakteriseerd als xenofilie. Fantastisch. Men lijdt in Frankrijk aan xenofilie. Alles wat voortkomt uit wat als rechts bestempeld is, wat opgeboerd lijkt uit de onderbuik, wat niet spoort met links of rechts binnen de afgebakende politiekcorrecte lijnen (in dit geval het Front Nationale van Le Pen) krijgt de titel xenofoob. Twintig procent van het Franse volk zou dus, zo stelt Croughs scherp, een psychische afwijking hebben volgens degene die zich niet vereenzelvigen met het Front. Xenofobie is immers een door psychiaters vast te stellen geestelijke afwijking. Met deze, niet mis te verstane, kwalificering roept een groot deel van het Franse volk nu xenofilie over zichzelf op.

Je zou het stuk gelezen moeten hebben. Had ik het nog maar. Bart Croughs bedankt.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Johan 'nr 14' Cruijff
Geweken 2002 wk 17:
Dé godenzoon
Voor de zoveelste keer zijn 50e verjaardag. Een klein eerbetoon van twee uur. Met dank aan de magere functie van de videorecorder. Heerlijk gevoel om de loopbaan van de grootmeester aan je voorbij te zien gaan. Weer.
Ook om de woorden van Hugo Camps over het fenomeen nogmaals tot je te laten komen. Wonderschoon.
"De man wacht nog op een fatsoenlijk antwoord van Socrates."
Niet te veel woorden meer aan vuil maken. Aan het buitenkantje rechts. Het gouden buitenbeetje.

Waarom wil ik eigenlijk die beelden weer zien? Aantrekkingskracht?
Aantrekkingskracht van de onbegrepen schoonheid?
Alleen de ouderen onder ons herinneren zich nog het onverklaarbare. Zijn getuigen geweest van het bovennatuurlijke.
Ik ken alleen de beelden. Ze spetteren van het scherm.
Zijn er eigenlijk ooit wel eens gedichten geschreven over hem? Gebeden gehoord uit naam van hem? Is zijn aura gefotografeerd? Zijn handen en voeten op bewijzen gecontroleerd? Al gekloond?
Eigenlijk wacht ik op zijn dood, zodat hij weer zal herrijzen. Weer wederkeert en zijn roeping herleeft.
Maar realistischer is waarschijnlijk gewoon te wachten op het moment dat iemand uit zijn schaduw treed. Bijna was dat één iemand gelukt, bijna! Maar het lot besliste anders. Het was waarschijnlijk nog te vroeg.
"Not in your lifetime!", klinkt het één keer maar constant.

Alleen de beelden vallen mij ten deel.
" … dat wil zeggen, …".

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 18:
Jip&Jannekke-taal
Het drong weer eens helder tot mij door.
Mede veroorzaakt door Jip en Jannekke. U weet wel, zoals met:

Sjors en sjimmie, wipneus en pim, peek&kloppenburgh, vroom&dreesman,
jut en jul, (kennen jullie onze)jule en julie, zij en wij, ca en mu en zo ook drs mallebroodje en het jonge ding uit de achterban, b&o, c&a, pipo de clown en mammaloe, bassie en adriaan, groen en geel (uit ergernis), b&w (niet bnw), hielke en sietse, H&M, simon&garfunkel, tom&jerry, guys&dolls, gall&gall, ei met spek, spek en bonen, ham en kaas, (boter,) kaas en eieren, sjaakie en zijn wondersloffen, barend&van dorp, barend&witteman (ook b&w maar niet het college van), hoog en laag, van kooten&de bie, f.jacobse en tedje van es, waardenberg& de jong, heer bommel en tompoes, hans en grietje (oder hans und grettle), pa en ma, j&b, sjakkie en de bonenstaak, links en rechts, billie en bessie, gisteren en vandaag, oom en tante, goud en zilver, radio en teevee, mel en kim (maar dan zonder mel), één en één (is twee), dag en nacht, sex en drugs (en rock&roll), daar en hier, fokke&sukku, garfield en odie, ere en eerste divisie, pros and cons (ook wel voors en tegens), frans bouwer en marianne weber, weer en geen weer, jan klaasen en katrijn, ome joop en dik voormekaar, op en neer, heen en weer, dik en dun, door dik en dun, de dikke en de dunne, a&p (niet anp), dag en dauw, suske en wiske, astrix en oblix (en idifix), down and out, vrij en blij, (kwik,)kwek en kwak, (je hebt) heineken en (je hebt) bier, hard en zacht, elfsted en tocht (als bij rek en wonder, d en haag), enzovoort en zo verder, weer en wind, zus en zo, dan en dan, hier en nu (van toen), toen en nu, head and shoulders, zo nu en dan, acda en de munnik, ach en wee, herman brood and his wild romance (en heroïne), vriend en vijand, crips and bloods, kanis&gunnink ("doe nou maar gewoon"), eerste en tweede kamer (met regering en kabinet), peen en uien, hemel en aarde (en d'r tussen), vuur en water, van alles en nog wat maar vooral ik en mezelf.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Pim Fortuyn
Geweken 2002 wk 19:
De dood van Pim Fortuyn
Terwijl ik naarstig opzoek ben naar iets zinvols om toe te voegen aan de geluiden en 'geschriften' welke over ons heen gespoeld zijn naar aanleiding van de moord op Pim Fortuyn, luister ik online naar een interview tussen deze en Martin Simek uit 1998.
Maar alles lijkt gezegd, van schande tot waardigheid, van indrukwekend tot collectief rouwgedrag. Lijkt. Omdat het partijpolitieke aspect met betrekking tot de populariteit van Fortuyn weliswaar is aangestipt maar niet is uitgediept. Ik denk namelijk dat hier een verklaring ligt voor zijn populariteit.
Want door het simpele feit dat hij niet verbonden is aan een politieke partij (sterker nog, hij is zijn partij) lijkt het dat hij veel keizers heeft weten aan te spreken. Niet omdat zij allemaal helder inzien hoe en waarom maar omdat het hen gevoelsmatig aanspreekt. Zij kregen een goed gevoel bij hem daar waar zij bij de zittende politici beknelling zagen en hypocrisie ontwaarden. Hier was immers een man die kon zeggen wat hij wilde zonder daar door partijgenoten over aangesproken te worden. Hier was iemand bezig de vinger op vele zere plekken te leggen daar waar anderen eerst goedkeuring moesten krijgen van hun zogenaamde politieke medestanders om iets te zeggen.
In de loop van de tijd hebben de huidige politieke acteurs hun eigen mening ingeruild voor die van hun partij. Dit is een eeuw goed gegaan maar door de ontzuiling heeft de partijpolitieke mening van het volk plaats moeten maken voor de individuele mening, welke niet meer gebaseerd was op de menig uit de stroming waar men toebehoorde. De burgers, net als Fortuyn deed, zigzaggen met hun ideeën en meningen van links naar rechts. Een sociaal plan oké maar misschien zouden inderdaad die grenzen wel wat moeilijker te nemen moeten zijn voor mensen die vanwege economische motieven hun land verlaten. Prima dat er 800 mln. euro gestoken gaat worden in een gevechtsvliegtuig maar kan die ook ingezet worden als de Primafoon geplunderd wordt?
Veel is er geschreven over het einde van politieke partijen en ik ga mij niet op wetenschappelijk niveau begeven, maar het heeft er alle schijn van dat dit tijdperk zich inderdaad nu aandient. Politieke partijen blijken gewoon niet meer in staat te zijn de stem van het volk uit te dragen. Dit is al veel eerder zichtbaar geworden door de cijfers: 300.000 mensen zijn lid van een partij, 15.700.000 dus niet. (incl. de niet-stemgerechtigden uiteraard) Dat met deze wetenschap nooit eens hard gevochten is blijft mij als burger een raadsel en geeft te denken.
Feit is in elk geval dat nu dus één man, Pim Fortuyn, in staat bleek te zijn de hele gevestigde orde volledig buitenspel te zetten. Buitenspel door gewoon te zeggen wat hij vond zonder enige ruggespraak. Geen partijprogramma, partijbestuur, fractievoorzitter of rancuneuze partijleden die hem in de wielen konden lopen of het vuur aan zijn schenen legden. Zelfs aan wat politiekcorrect werd geacht legde hij de bijl. En terecht.
Nu zullen politieke partijen niet verdwijnen uit ons bestel. Simpelweg omdat dat onmogelijk is. Het systeem welke in ons bestel gehanteerd wordt maakt dit vanzelfsprekend niet mogelijk. En daar hoeft ook niets aan te veranderen. Maar nu is de tijd daar dat de bestaande politieke partijen zich volledig gaan herzien. Van bestuursstructuur tot politieke standpunten. Doet men dit niet, en die kans acht ik het grootst, dan zullen er andere partijen opkomen (zoals je nu Leefbaar NL en de LPF) die minder links-recht georiënteerd zijn dan de bestaande partijen. Wat tot gevolg zal hebben dat de electorale aanhang van deze bestaande partijen nog meer zal afnemen en er een grotere verdeling van het electoraat binnen de politieke partijen in het geheel zal plaatsvinden. Politieke fragmentatie dus.
Nog meer politieke minderheden, waaronder dan bijvoorbeeld PVDA, VVD, CDA, (nu) LPF en GroenLinks. Er zullen dan waarschijnlijk geen coalities meer kunnen bestaan met minder dan vier (4) partijen.
Maar als de huidige politieke partijen het aandurven hun politieke programma's aan te passen aan de huidige situatie kunnen zij het tij nog keren. Elke verkiezingsperiode ingaan met een programma dat gestaafd is aan de maatschappelijke situatie waar men dan in verkeert. Heel wat anders, maar oh zo verfrissend, dan het krampachtig vasthouden aan ideologieën welke misschien nog niet helemaal achterhaalt maar wel aan revisie toe zijn.

Goed, ik rel niet mee en schreeuw niet mee. Ik huil niet mee en loop niet mee. Ik klap niet mee en zing niet mee.(sic!)
Maar ik schrok wel mee en ben nog steeds in shock. Het bedrukte gevoel van surrealiteit naar realiteit. Ik ben er nog niet klaar mee.
Het belooft stormachtige tijden.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 20:
Stemgedrag
 

Het is vijftien mei. De dag waarop de democratie de gelegenheid biedt deel te nemen aan het democratische proces. Tijd om m'n stem uit te brengen dus.
Het is een mooie zonnige dag, mijn vaste vrije dag. Nog net niet op weg tref ik één van mijn gebuurte en samen ondernemen wij de gang naar de aangewezen locatie. Onze (afzonderlijke) keuze staat al vast dus al pratende over de aantrekkelijke omgeving waarin wij woonachtig zijn betreden wij het stematelier.
Ergens had ik graag gezien dat hetgeen nu volgt niet was voorgevallen.
Bij binnenkomst wordt mijn gehoor getrakteerd op een scheldkanonnade van een onbehoorlijke flapuit van middelbare leeftijd. Ik gunde mijzelf een moment van aandacht voor deze gewaarwording. Was deze man dronken (het was pas 12.10u), ontoerekeningsvatbaar of terecht ontevreden over hoe hij behandeld werd? (Dit maakte ik als eerste op uit zijn commentaar) Over het laatste kan ik nu zeggen, nee. De eerste twee, daar zal ik nooit uitkomen. De man werd van hot naar her gestuurd en belande zodoende hot tussen mij en mijn buurtgenoot. N.a.v. zijn nog steeds buitenproportioneel volumegebruik en eigenzinnige woordkeus wijs ik hem op de tijd die we hebben en het heerlijke weer, wat de perfecte combinatie maakt. Uiteraard dacht hij in mij een gewillig oor te hebben gevonden en 'verraste' mij zodoende met zijn motivatie aangaande zijn aanwezigheid aldaar.
Ettelijke malen had hij aangegeven dat hij nog nooit gestemd heeft en zo ook nu weer. Gekropen in de huid van een commerciële televisieverslaggever vroeg ik hem waarom nu het moment daar was voor hem om een stem te doen uitbrengen. Hij antwoordde en ik citeer: "omdat die vent voor z'n kop is geschotuh, daahrom ga ik nah stemmuh." Ik vervolgde mijn vlaag van journalistieke ambitie met de vraag vanwaar zijn razernij. Hij had zijn kaart (oproepkaart nam ik aan) weggegooid en werd zodoende niet in staat gesteld te stemmen bij het ene loket en werd verzocht het bij het andere te proberen. (Het gaat op naam en misschien dat hij daar voorkwam op de lijst)
Met een ingehouden lach stelde ik mij voor dat ik in een deuk schoot.
Eenmaal weer aan de beurt bleek de man ook bij het andere loket niet op de lijst van stemgerechtigden voor te komen en kon dus zijn democratisch recht niet verwezenlijken. Opgelucht knikte ik, voor hem niet zichtbaar, instemmend en met een laatste groet ("de tering, fuck you en lik m'n reet") verliet deze onverlaat het lokaal.
Ik hoop dat iedereen die gebruik maakt van zijn stemrecht en zich laat leiden door de sympathie of emotie welke is ontstaan door de gebeurtenis van zes mei, dit op dezelfde wijze doet als de persoon hierboven. Op de verkeerde stemlocatie en zonder oproepkaart.
Hij heeft zijn stem laten horen en gelukkig niet doen gelden. Een overgeslagen stem, zeg maar.

Voor de geïnteresseerden nu mijn gedrag.
Het is de VVD geworden in de persoon van Gerrit Zalm. De motivatie komt u toe.
Dijkstal, gelijk als Melkert (PVDA), zijn na de aanslag op Pim Fortuijn (formeel niet met 'Y') definitief niet meer bij machte de leiding over dit land te dragen. Wat ik weliswaar voor hen persoonlijk enigszins betreur.
Hierbij komt dat in de peilingen het CDA, o.l.v. Balkenende, als grootste partij getipt wordt. Ik achtte het noodzakelijk hieraan tegenwicht te bieden.
En ik koester stiekem de hoop dat wanneer er een coalitie gesmeed gaat worden waarbij de LPF de grootste wordt, of ongeveer gelijk aan de VVD, er een beroep gedaan wordt op Hans Wiegel om het premierschap te dragen.
(Ik schiet nu een klein gebedje)

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 21:
Drie keer teevee-drame
De eerste pinksterdag werd uiteindelijk een dag met een drievoudig negatieve voetbalbeleving. En wel zonder dat ik het gelijk doorhad. Eigenlijk ook zonder dat ik er op aanstuurde. Maar het gebeurde desondanks toch.
Het begon met een biografie van Marco van Basten welke werd uitgezonden op ned 3. Veelbelovend werd de aankondiging gebracht. Gelijk de aankondiging ging ik er eens goed voor zitten. Al snel bekroop mij het onaangename gevoel dat de twijfel baarde door te zappen of te blijven kijken. Ik koos voor het laatste, tot mijn spijt. In volle verwachting keek ik uit naar verheerlijkende taal en glorieuze beelden van een magistraal voetballer. (In week 17 sprak ik over iemand die bijna uit de schaduw van Cruijff was getreden maar door het lot daar uiteindelijk bleef. Het laat zich raden over wie dat ging.) Niets van dit alles werd mijn deel, het tegenovergestelde werd werkelijkheid. Het enige wat tot mij doordrong was dat daar een verscheurde familie sprak over de ontplooiing van de virtuoos Van Basten. Een vader geobsedeerd door voetbal, die zijn jongste zoon alle aandacht gaf van de wereld en de rest van het gezin stelselmatig vergat. Een broer van Van Basten die dit onomwonden ook nog voor de camera's verklaarde. Een broer die nota bene naar een beroemde voetballer is vernoemd door pa-lief. Gelukkig duurde dit programma maar drie kwartier.
Volledig gedesillusioneerd zapte ik, met camu 2000 in de hand (wat trouwens, frappant genoeg, erg duidelijk maakt dat alles zich herhaald of op een andere manier terugkomt. Camu pleitte toen al namelijk, uit monde van ca, voor Jeltje van Nieuwenhoven als partijleider van de PvdA. Wat gezien de huidige politieke situatie een bel doet rinkelen.), de volgende deceptie tegemoet. Ik kwam uit op RTL5 waar de voetbal wedstrijd USA vs Nederland werd uitgezonden. Nu was dit in eerste instantie niet zo rampzalig, Nederland stond met 1 - 0 voor. Het was ook prachtig weer in Amerika dus het oogde gezellig. Het had ook niet mijn volledige aandacht dus het prettige gevoel kreeg een vervolg toen bleek dat het 2 - 0 was. Na verloop van tijd gaf het aangezicht van de 10 oranje shirts mij toch iets weemoedigs. Ik kon alleen niet direct achterhalen wat het was. Maar de vriendelijke verslaggever hielp mij na het fluitsignaal uit de brand. (Al voelde het meer naar dat ik er in stond.) De laatste zin die ik hoorde was: " … Amerika gaat naar het WK en Nederland, ach u weet het wel." Zap!
Later deze zelfde avond eindigde ik op de BBC waar ik ook tegen een programma opliep over voetbal. Althans wat daar samen meevalt, hooligans. Nu kon ik daar wel wat interesse voor creëren omdat ik ook in mijn jonge jaren daarvan iets heb mogen proeven, en in mijn hart ben ik nog steeds groen-geel. BBC 2 zond een programma uit waarbij de harde kern van Cardiff (Wales) doorgelicht werd. (Ik moest tevens denken aan het kleine feit dat ik eerder die dag tot de conclusie kwam dat het NRC Handelsblad structureel de programmering van BBC 2 onoverzichtelijk heeft verspreidt in hun teeveeoverzicht. Maar dit terzijde.) Naast dat de beelden toch wel sensatie in zich droegen waren ze ook schokkend. Er was namelijk met een verborgen camera flink wat beeldmateriaal vergaard over wat er allemaal gebeurde vóór, tijdens en ná voetbalwedstrijden. Zo waren er beelden van clubwedstrijden maar ook beelden van de EK 2000. Beelden waarbij te zien was dat België aardig te lijden heeft gehad onder de Engelsen. Maar de beelden van hooligans die tijdens de competitie door de straten lopen op zoek naar supporters van de tegenpartij waren ook niet echt geruststellend. Helemaal niet toen er gefilmd werd tijdens rassenrellen die zich ontpopten door toedoen van deze 'supporters'. Dramatische beelden van vaders met huilende kinderen en getraumatiseerde toeschouwers, die met veel moeite uit handen bleven van vechtende supporters buiten het stadion, waren het einde van mijn voetbalavond op eerste pinksterdag.
Camu moest rust bieden aan de verwarde geest, en deed het ook. Tot nu, nu ik me realiseer dat volgende week deel 2 te zien is van de biografie van Marco van Basten. Dat de BBC volgende week zo een zelfde uitzending heeft maar dan gewijd aan internationaal hooliganisme. En dat over twee weken het WK begint.
Vanaf volgende week dan maar 'Rozengeur en vodka-lime'. Veel vodka-lime.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven








click photo to enlarge

politieke schoonheden
Geweken 2002 wk 21 (2):
Droom over politieke carriére
Het is het jaar 2002. De verkiezingen zijn geweest. Maar het klimaat waarin geleefd moet worden is niet meer geschikt voor degene wie zich politiek roeren. Bombrieven zijn vervangen door pistoolbrieven. Pistoolbrieven die afgaan zodra het lemmet van de opener door het papier snijdt. Demonisering is doorgeslagen buiten alle proporties. De swastika heeft plaatsgemaakt voor het pentagram. Men is genoodzaakt als politiekvluchteling het land te verlaten en het heil te zoeken binnen andere grenzen.
Zodoende bevond ik mij op een, door demissionaire regeringsleden, gekaapt containerschip. Aan boord ongeveer 1000 mensen van wie het leven bedreigd werd vanwege politieke betrokkenheid. Hoe minimaal deze betrokkenheid ook is. Kamerleden, verantwoordelijken uit de regering, journalisten, columnisten, artiesten, redactiemedewerkers je kan het zo gek niet verzinnen. Allen op het schip richting de buitenterritoriale wateren. De koers was gezet richting Bermuda. De zon. Het beste maken van de netelige situatie, was het motto. Een idee van Jan Mulder. Mulder waarmee ik tot het einde van de reis aan de bar heb mogen zitten. Onder luidruchtige begeleiding van Theo Van Gogh, Raoel Heertje, Bart Chabot, Paul Witteman en Jules Deelder. Jules die door ons verdacht werd van het slikken van bolletjes maar zonder problemen aan boord heeft kunnen komen.(Korthals had zich een rol toebedeeld bij de ingang.) Hij ging trouwens wel heel vaak naar de wc. (Waar naartoe ik hem vele malen volgde, ter controle. Ik heb verder beloofd te zwijgen.) Gelukkig was er genoeg drank aan boord, dus kon er zo genoeg spraakwater tot ons genomen worden waardoor de tijd voorbij vloog. Zo nu en dan kwam Mat Herben buiten adem ons uitnodigen om uit naam van Pim toe te treden tot de donkere kajuit (dark cabin noemde hij het). Maar in koor bedankte wij voor deze geste en zette ons gelach voort. Hoe lang het geduurd heeft weet ik niet, in elk geval tot het moment dat wij de Bermuda driehoek bereikten. In navolging van vele andere schepen trof ook ons het noodlot en kwamen wij in een onverklaarbare storm in een glas water terecht. Op het dek aangekomen was het een hysterie van jewelste. D'ancona sloeg wilt met haar tas in de rondte, Marnix van Rij gooide iedereen van boord die hem in de weg liep (De Hoop Scheffer had van hem een lek reddingsvest gekregen) en De Gave liep iedereen onderste boven, hij had als helm een doofpot over zijn hoofd gedaan. Mensen renden door elkaar heen en doken het diepe in. Ikzelf herinner mij alleen nog dat ik vol tegen Melkert op liep die weer eens suf voor zich uit stond te staren met een blik van wat moet ik met deze situatie.
Het volgende moment dat ik weer bij kwam lag ik half in het water met mijn gezicht in de zon. Mijn positieven zoekende probeerde ik op te staan. Wat maar moeizaam gelukte. Het eerste wat tot mij doordrong was dat ik op een hagelwit strand stond. Met verderop grote palmbomen en daarachter een groen bos vol tropische planten. Met de vraag of ik de enige was die het ongeval overleefd had keek ik om mij heen. Verspreid over het strand zag ik nog vijf, naar het er naar uitzag, bewegingsloze lichamen liggen en ik snelde naar het dichtstbijzijnde. Buigend over het lichaam constateerde ik dat ik keek in het gezicht van Nebahad Albayrak van de PvdA. Terwijl ik haar verder uit het water haalde opende zij haar ogen en ging rechtop zitten. Nadat zij zichzelf enigszins hervonden had liep ik richting de anderen. Als tweede hielp ik Agnes Kant (SP) op haar benen en samen liepen wij een tiental meters verder om daar Fadime Orgus ((VVD) die het voorrecht heeft gehad in 1998 mijn stem te ontvangen) en Femke Halsema (GroenLinks) tot de levenden te brengen. Halsema die zich trouwens na de verkiezingen een slecht verliezer toonde. Gefrustreerd uitte zij zich op een terras op het Plein tegen collegae politici. Waaronder Rick vd Ploeg (PvdA), die een gewillig oor leek.
De vrouwen kwamen nader tot elkaar onder een palmboom en ik liep naar het lichaam wat als laatste in beweging kwam. Daar aangekomen ontwaarde ik Margot Vliegenthart (PvdA). Met haar haar nat over haar gezicht keek ze verrukt op. Realiserend dat zij niet alleen was. Terwijl ik haar zag zitten met haar kleren doorweekt zodat het om haar lichaam zat als een dun vlies dacht ik aan de uitzending van Barend&van Dorp waarmee zij mij in vervoering bracht door haar mooi gespannen mondhoeken en die traan die haar ooghoek langzaam maar sensueel verliet.
Na enige tijd zaten wij gezessen bij elkaar en waren tot de conclusie gekomen dat wij als enige op dit stuk strand aangespoeld waren. Het stuk strand wat naar later bleek onderdeel uitmaakte van een klein eiland. Wij waren echt de enige.
'S avonds nadat er wat eten gezocht was (bananen, kiwi's en passievruchten) zaten wij stil rond een kampvuur ons te goed te doen aan het voedsel. Daar, met de zon net in de zee verdwenen en een goudbruine gloed over het water en de politica's achterlatend, drong het voor het eerst tot mij door. Ik zat op een onbewoond eiland, ergens binnen de Bermudadriehoek, met een spierwit strand en temperatuur die een minimum aan kleding eist. Talrijke palmbomen en meer eten dan we ooit op zouden kunnen. Met vijf prachtige vrouwen waaronder Margot Vliegenthart!
'Laat de onderhandelingen maar beginnen', dacht ik hardop. Waarna ze mij allen lachend aankeken.

Wat? Mag ik niet dromen van een politieke carrière?

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 22:
Het is begonnen
De wereld staat stil.
Niet omdat het twee dagen zomer leek en de zon zich weer meester had gemaakt van de tere huid. Zulk weer doet de wereld eerder schijnbaar sneller draaien. Je weet van gekkigheid niet wat je moet doen om de vrije tijd volledig te benutten. Maar er zijn grotere problemen in de wereld. Niet dat ik daarvan op de hoogte ben op dit moment want hij staat wat mij betreft stil.
Ik liep trouwens onder het genot van deze voorzomerse dagen weer eens tegen een politieagente aan. Ook dit keer moest ik het weer ontgelden. De verhoortechnieken nemen tegenwoordig overigens wel angstige vormen aan. Ik werd zo goed als verleid om mijn antecedenten te geven. Mij beroepen op enig recht was in dit geval zinloos. Ze stond erop. Ze was trouwens zo gedreven dat ik uit mezelf nog wat schriftelijke toelichtingen gaf waardoor de handboeien achterwegen konden blijven. Ik ben er alleen nog niet helemaal over uit of dat nu positief of negatief is. Maar goed, ook de 'sterke hand' doet de wereld normaal gesproken doordraaien. (het gaat hier over versieren en verleiden!, zie week 23)
Kranten moeten het ook ontgelden. Ik heb het met moeite op kunnen brengen om voor de nieuwe deadline van de NRC, de zaterdageditie door te bladeren. Bladeren omdat nu niets meer interessant genoeg lijkt. Dit geeft dan weer op zijn beurt een oppervlakkig gevoel. Misschien ben ik dat dan ook maar ik zal mij nooit bij die gedachte neerleggen, dus ook nu niet. Die eeuwige strijd! Nu staat er ook niet echt veel nieuws in de krant. De formatie loopt en is nog verre van concreet. Allanya, die naam ken ik nog uit een eerder jaargang. De telecom sector eist zijn zoveelste slachtoffer. Elke dag krijgt een bekende Nederlander een kogel thuisgestuurd. Youp van het Hek was hieromtrent wel weer een keer scherp. Hij vroeg aan de eventuele bedreiger of hij ook een pistol toegestuurd kon krijgen. De woordspeling ten aanzien van zelfverdediging heeft zijn bedoeling niet gemist. Ik moet ook gelijk aan André van Duin denken en dan niet omdat hij ook aardig aan het aftakelen is. Maar meer iets van: "…wanneer je gaat jagen en de konijnen schieten terug".
Gelukkig gaat het in het Midden-Oosten ook nog steeds zoals de afgelopen 50 jaar. En de commentatoren kijven ook nog steeds over wie nu eigenlijk wie demoniseert. Nee het kan geen kwaad dat alles even tot stilstand komt.
En ik doel natuurlijk op het WK voetbal.
De angst bestond eerder bij mij dat ik deze editie aan mij voorbij zou laten gaan. Maar ik moet bekennen dat ik toch redelijk enthousiast ben geworden. Ik heb bijna alle wedstrijden gezien. Wel lekker, vier wedstrijden kijken en om 15.00 uur klaar zijn ermee. Gelukkig moet ik werken anders had ik mijzelf in Japan of Korea gewaand. Daarnaast mis ik wel bijna alle doordeweekse wedstrijden. Ik begrijp ook niet wat dat toernooi daar heeft te zoeken, anders dan vanwege die fantastisch mooie velden. Er gaat toch waarschijnlijk weer een Europees land met de cup aan de zwier. Zuid-Amerika was als gastland ook nog wel acceptabel geweest. Brazilië lijkt mij wel wat. Maar in een land waar de wave regisseert wordt? Ik kan me namelijk ook niet voorstellen dat er zoveel Aziatische Argentijnen bestaan. Om maar even één wedstrijd eruit te lichten.
Maar heerlijk ontspannen kijken is het nu wel. Geen analyses tussendoor. Hartkloppingen die grenzen aan het normale. Geen oranje waas voor mijn ogen. De straten zijn gewoon zoals het hele jaar door. Geen volkskolder geuit middels oranje prularia. Heerlijk objectief voetbal kijken en het gemis van massahysterie. Ik hoop alleen dat de bezinning welke is ingezet, Pim bedankt!, ook bodem vindt in het verschijnsel van algehele afkering van voetbal wat nu merkbaar is bij 90% van de 'fans'. Als deze mensen nu over twee jaar terugdenken aan hun houding ten aanzien van voetbal nu, kan het misschien wat ingetogener verlopen als de beker uit Portugal 'gekaapt' wordt. Ik weet het, hoop doet leven en die is nu dus tweeledig.
Gelukkig zal ik mij wel weer herpakken en zal de wereld weer langzaam op gang komen naarmate het einde van het toernooi nadert. Maar dan alleen omdat er minder wedstrijden zijn. Tot de dag dat Argentinië wereldkampioen wordt. Of zal het Duitsland worden? Of Frankrijk. Of Senegal. Senegal? Ik ben echt van de wereld geraakt. Hoe het ook zijd, volgens Van Nistelrooij en Nationale Nederlanden zijn 'we' er de volgende keer gewoon weer bij. Dus ik kan mijzelf nog ruim anderhalf jaar mentaal voorbereiden op de wederopstanding van de Tialf kolonie. Of ik kan besluiten gewoon drie weken naar Portugal te gaan. De mensen die daar dan zijn, zijn de echte liefhebbers en die gaan ten minste normaal met voetbal om. Of die zijn zo slim om het in een ander land te doen. Er is volgens mij namelijk niets erger dan thuis voor lul lopen. Althans ik heb nu wel goed voor ogen gekregen wie ik wel en wie ik niet serieus hoef te nemen.
Verbeter de wereld, …

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 23:
'blind' date

zo tussen de wal en het schip
tussen twee ontmoetingen in

zo vaag
en eigenlijk niets

ontspannen kruisten de wegen
gespannen komen ze weer nader

ook nu weer het weer een hoofdrol
gelijk de alcohol

spraakwater
drempel verlagend

even een bliksem
maar 't was vroeg en o zo laat

nog een paar dagen
wie weet

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
The amazing one
Geweken 2002 wk 24:
Eens super altijd een held
Ergens op de BBC stuitte ik op een praatprogramma. Ik dacht dat ik er psychisch aan onderdoor ging. Wat een idioten. Ik voel mijn bloed weer koken als ik aan die vier aftandse lauwe koppen thee denk. Mijn god! Nu ben ik misschien bevooroordeeld maar dat interesseert me niks.
Het begon met een fragment van de pas uitgekomen film Spiderman. Niets vermoedend zat ik geobsedeerd te kijken naar de held uit mijn kindertijd en pubertijd. En nog steeds is hij voor mij dé stripheld onder de striphelden. De Hulk is een watje vergeleken met deze atleet van de vierhonderd meter muurlopen. Captain America slaat faal uit bij hem. Al was het alleen al omdat hij een geflopte promotie strip vertegenwoordigt van het Amerikaans chauvinisme. De eigen gecreëerde papieren tijger van de States.
Is dit fragment afgelopen, wordt de kijker toch getrakteerd op een lading duffe kolder. Ik heb nog nooit zo veel onzin in een korte tijd gehoord (nou ja, niet vaak althans). Begint me daar toch een dom lijk bagger uit te slaan. Godkolere! Dat Spiderman niet veel weg heeft van een spin. Zijn web komt uit zijn polsen in plaats van uit zijn bek. Als je hem een opdonder geeft verliest hij niet zijn poot. Dat hij als enige nadat hij gebeten wordt door een spin niet naar de dokter gaat, daar ieder ander mens dat wel zou doen! "Heeft u vroeger soms biologieles gegeven op een school voor kleine misbruikte meisjes? Vroeger toen nog geschreven werd op griffels en seks iets was wat alleen door de pastoor gedaan werd. In de tijd dat je nog met je hoofd tegen de muur geslagen werd als je iets fout deed. Iets wat klaarblijkelijk vaak gebeurd is met die geëxplodeerde watermeloen van je." Wie is in hemelsnaam die achterlijke doos?
Nee, dan komt er nog zo een Prins Charles-achtige iele Brit overheen met een visie over de moraal van het verhaal. Werkelijk te gênant voor woorden. Maar hij had ze. Die woorden.
Ik geraakte in alle staten. Er had iemand die studio in moeten rennen en ze volledig in coma moeten slaan met een jaargang van de meesterlijke strip. Een strip waar zij nog nooit een bladzijde van hebben gelezen. De diepgang die deze holbewoners zochten in de film ontbeerden zij zelf nog meer. Diepgang is er gewoon niet in die stripheldencultus. Maar dat hoeft ook niet. Dat is nu juist het succes van dat soort strips.
En Spiderman is de koning onder deze strips. Deze magische muurkruiper, zoals hij door J.J. Jamesson genoemd wordt, laat alle andere surrogaat striphelden achter in zijn schaduw. De Green Goblin glijdt van zijn Green Glider door zijn eigen stront omdat het zijn broek uitloopt van angst voor Spidey. De Black Cat, zijn vrouwelijk counterpart, glijdt ook van de daken maar dan om een andere reden. Waarschijnlijk ook de She-Hulk. Zelfs in de gedaante van Peter Parker weet hij de mooiste vrouwen en uiteindelijk Mary Jane, te overmeesteren. De Hobgoblin, een voortvloeisel van de Green Goblin, weet van gekkigheid niet wat hij aanmoet met die webslinger. De Fantastic Four zijn lang niet zo fantastic naast Spiderman. Gambit verspeelt ook zijn laatste kaart als het op een strijd aankomt. Kingpin slaat een figuur als een te grote boschebol. En Doctor Octopus raakt verstrikt in zijn eigen tentakels als hij aan de meester der spinnen denkt. Doctor Doom is en blijft gedoemd. Wolferine, één van de X-mannen net als Gambit, benadert de status een beetje maar hij is ook echt de enige.
Nu weet ik het zeker, ik word fundamentalist. Een Spidey-fundamentalist. Ik roep per direct een fatwa af over iedereen die niet met zijn kont naar Mekka gaat wanneer hij een strip van Spiderman ziet liggen in de boekhandel. De burka wordt verplicht voor iedereen die een ander dan Spiderman adoreert. Man én vrouw. Ik sluit aanslagen niet uit op scholen die niet de eerste jaargang, in het engels, in hun lespakket opnemen. De 'as van het kwaad' wordt het 'recht van het web'. Slingeren moeten we met ons allen. Tot we te pletter slaan tegen de muur der realiteit die opdoemt aan het einde van de bijna oneindige fantasiewereld van de striphelden

verreck.nl ® 2002
 
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 25:
Van blind naar zien

uit
op niets eindigend met niets
anders dan een leuke avond
letterlijk een kater

grenzeloos drinkgelach
is het uiteindelijk geworden
het had ook anders gekund
maar dan anders als mezelf

geen spijt, geen rancune
even goede vrienden
althans vrienden
die hadden het geaccepteerd

gelukkig leef ik niet
naar wat er wordt verwacht
zo zou het moeten zijn
anders dan gedacht

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 26:
De woensdag
Woensdag, de vaste vrije dag. Een heerlijke dag. Kon ook niet anders. Het gras van de tuin is sinds weken weer eens gemaaid. De zon vel aan de hemel. Op naar de kapper.
Woensdag. Bij de kapper aangekomen, trouwens de aardigste Marokkaan die ik ken, even op mijn beurt wachten. Dit lot ervoer ik tezamen met de krant. Het is dat ik niet op de grond kon gaan rollen anders had ik het gedaan. Staat immers zo lullig. Op de grond rollen met tranen in je ogen. Maar een bijna geruisloos lachje ging er wel vanaf. Waarom? Nou ik moest aan mijn tuin denken toen ik stuitte op het artikel waarin serieus verkondigd werd dat je een stukje van Guus Hiddink z'n geboortegrond kan kopen in de achterhoek. Het stukje grond komt van rondom het ouderlijk huis van Hiddink. De wereld is definitief van god los. Ik kon niets anders dan glimlachen. Ik wist in welke krant het stond. Gelukkig was het heerlijk weer.
Gekortwiekt ging ik op weg naar een terras maar niet voordat ik eerst een serieuze krant onder mijn arm droeg. Op de bestemming aangekomen begon ik maar gelijk met twee bier. Wat altijd goed smaakt onder het genot van een krant.
Het aankomende kabinet is naarstig opzoek naar een motto. Hoe ridicuul! Gelukkig werd deze zoektocht mede in twijfel genomen door Schouten in Trouw (u weet wel, de verdieping) dus beperk ik mijn bedenkingen tot de ervaring die ik heb met motto's. Die komen niet veel verder dan: "Bier? Ja!" of "Als dit geen neuken wordt!" Deze laatste sloeg natuurlijk niet op mij, tenzij je de klemtoon verlegd naar 'geen' maar het is duidelijk welke gevoelens ik krijg bij een motto.
Gelukkig stuitte ik op nog een andere oppervlakkigheid. En wel eentje van 22 miljoen kilo. Wat en wereld leven we in. Met de fantastische frase: "Uit onderzoek is gebleken…", zou ik kunnen beginnen maar dan wordt het misschien te serieus genomen. Maar Nederland is in een paar maanden tijd 22 miljoen kilo afgevallen. En dat komt niet omdat we minder zijn gaan roken. Daar schijn je trouwens dood van te gaan. Ik dacht eerst dat er een nieuw merk op de markt was. Vergist!
Maar goed, terug naar die kilo's. Die is men kwijt omdat de zomer in aantocht is. Men is aan het eigen gewicht gaan werken omdat men het strand verwacht op te gaan. En dan moeten die kilo's er dus af. Om gek van te worden. Eerlijk gezegd dacht ik dat er juist kilo's bij moeten voordat men het strand op gaat. Of op zijn minst gelijk blijven qua gewicht. Zo van vet er uit, siliconen er in. En wat afromen met melkzuur. Nee, ga er maar vanuit dat dus 90% van de mensen die op het strand liggen denken dat ze er goed uitzien. Denk hier maar eens aan als je op het strand zit en van achter je zonnebril de horizon verkent. Die andere 10% zijn trouwens de nudisten onder ons. Die weten dat ze er niet uitzien en hebben daarom hun eigen strand geclaimd. Wat mij betreft is de gehele kuststrook een nudisten-orgie maar goed, ik kom er dit jaar niet, ik ben een paar kilo aangekomen. Kan je je trouwens voorstellen dat er dus duizenden mensen zijn die urenlang in de snikhitte van hun bolide in de file staan om deel uit te mogen maken van de lege hulzen kudde? Wat mij betreft hebben ze allemaal hun kop in het zand gestoken.
Over graven gesproken. Onze oosterburen zitten weer eens in de finale van het WK door middel van antivoetbal. Hun handelsmerk. Maar gelukkig hebben die turken verloren. Kunnen wij tenminste gewoon blijven winkelen in de Schilderswijk terwijl Brazilië de Duitsers op hun plek zetten met 4 tegen 0.
Gelukkig werd deze woensdag emotioneel afgesloten door maarliefst 3 uur Richard Krajicek. God wat een fantastische tennisser!
Miles Davis bedank ik ook bij deze.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 29:
Den Haag sculptuur 2002
The importance of Swedish poverty
The importance of Swedish poverty

het hellehuis,
aan de poort van de hemelse kunst,
te groot, te afzichtelijk,
vernietigend.

burn,burn,
burn the house down!
Europa ontvoerd
Europa ontvoerd

De schoonste, verleidelijk,
op kracht en vruchtbaarheid.
Gespreid voor wellust,
om te veroveren maar niet te overmeesteren

Europa al eeuwen de mooiste aller mooisten,
gezegend wij haar nazaten.
The tiger family
The tiger family

De achtergrond beheerst door wijsheid, verstoten door onwetendheid.
Maar zijn ongebroken ziel,
waakt over zijn gelijken.

De kracht van de eenling,
gelijk die van de eenheid.
(Adam Kadron)
(Adam Kadron)

Duizend passanten langs hermafrodite,
Mannen en vrouwen voor even gelijk.
Weinigen zullen 't realiseren,
de terechtwijzing van het kind op de arm.

Als kinderen gelijk tot de inslag van het leven.
Herinner jij je nog dat moment?
Drifting Space
Drifting Space

Mijn laatste extacy droom,
hangend en aan flarden,
in het lichaam van een vrouw,
fijn, zacht en flinterdun.

De hang naar haar lichaam,
de hang naar gelach


verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 30:
Het riekt naar nostalgie
Elke keer weer gebeurt het me. Op dezelfde plek, op hetzelfde moment. Op de fiets, 's morgens op weg naar het werk. In een straat die nog enige romantiek uitstraalt. Waar de huizen nog herenhuizen zijn. Een straat waar de gevels nog allure hebben. Zo vroeg in de ochtend kan elk moment in de vorige eeuw zijn. Door één enkele geur, bevangen door melancholiek.
Geen verhalen van 'ten tijde van de oorlog dit of dat'. Maar wel een verlangen naar vervlogen tijden. Ik heb het zelf amper ervaren. Ik heb het net niet meegemaakt. Maar een geoefend voorstellingvermogen maakt het mogelijk te dromen van deze tijden. De tijden van de lorrenboer, je weet wel: "Ouuuuwe lorruh!". Of de schillenboer. Alles nog met paard en wagen. De rammelende melkflessen in houten kratten. Mensen die de stoep vegen. Iedere morgen weer. Prachtige, van neon lichten gevrijwaarde, gevels. Uit hun eigen wolk opdoemende kolenboeren. De zeldzaamheid van auto's.
Dit zijn maar enkele beelden die opdoemen tijdens de fietstocht op weg. Beelden die doen verlangen naar de tijd dat tijd niet iets was om tegenop te snellen. Toen de tijd je nog niet voorbij raasde. Je je nog niet hoefde af te vragen waar de tijd is gebleven. Je jezelf nog veilig kon omdraaien om te zien dat alles nog hetzelfde was.
Je fietst er voor om. Wordt natter door de regen en komt te laat omdat je de tijd simpelweg bent vergeten.
Het is zo eenvoudig. En het is voor niets en daarom zo onbetaalbaar. Ik sla de hoek om en de straat in, het overkomt me. Nog geen enkele keer in de steek gelaten door dat fantastische gevoel. Nog intenser dan het horen van die ene muzikale meesleper waarop je hoog in de wolken liep met de verloren liefde.
Nòg een gevoel wat met niemand te delen is. En wat je eigenlijk ook met niemand wil en zult delen.
Mijn ouders zullen het gevoel kennen. Zo ook vele ouderen onder ons. Maar zelden hoor je dat er over gesproken wordt. Ergens maar goed dat ik het nooit werkelijk als tijdperk heb mogen meemaken. Dat zou een ondragelijk gevoel van afgrijzen achterlaten over de wereld waar ik nu in leef. Mijn inbeeldingvermogen zal stroken met de werkelijkheid. Maar omdat de werkelijkheid hier de verbeelding is blijft het iets wat gedragen kan worden.

Een beter ontbijt dan de geur van vers gebakken brood, afkomstig uit de bakker op de Denneweg, bestaat er niet.
Snel sla ik de hoek om en ben weer terug.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 31:
"..., nog een prettige dag."
"Door hevige regenval zijn 100.000 mensen dakloos geraakt".
"Ik wens u nog een prettige avond".

"Het blijkt dat tientallen dominees zich schuldig hebben gemaakt aan seksueel misbruik van miderjarigen".
"Ik wens u nog een prettige avond".

"Door een ongeluk op de A12 zijn drie mensen om het leven gekomen waaronder een kind van twee jaar. Het lijkt erop dat de automobilist die het ongeluk heeft veroorzaakt onder invloed was van alcohol. Onderzoek moet dit uitwijzen".
"Ik wens u nog een prettige avond".

En zo kan er nog uren doorgegaan worden. Het is echt te ridicuul voor woorden dat keer op dezelfde zin ter afsluiting van de journaals wordt gebruikt. Op radio of televisie.
Hoe is het mogelijk dat men zich niet realiseert dat er geen ongepastere afronding mogelijk is dan "ik wens u nog een prettige avond", of zinsneden van die strekking. Na eerst de meest onrustbarende en bijna onvoorstelbare berichten te hebben uitgestrooid, de mensen nog een prettige voortzetting van de avond toe te wensen. Het is toch vrijwel onmogelijk om als je ècht naar het journaal kijkt en luistert, nog een prettige voortgang van de dag te hebben. Maar keer op keer komt het toch tot je.
Ik wil echt niet overdrijven maar het lijkt er echt op dat niemand zich ook maar enigszins bekommert over de ellende die in een kwartier op je losgelaten wordt. Nu zal dit stellig ontkracht worden door menigeen. Maar als het nieuws serieus genomen dient te worden moet het niet ontkracht worden door een, verplicht, emotieloze voordrager. Het "Ik wens u nog een prettige dag", komt bij mij over als: "hoe erg het voorgaande ook lijkt te zijn, ga maar weer gewoon verder met hetgeen u aan het doen was en veel plezier". Alsof we het maar gewoon als informatie tot ons moeten nemen en het er maar bij moeten laten.
Men hoeft zeker niet doodongelukkig te worden na het journaal. Of urenlang te debatteren over de wereldproblematiek. Het gaat om de ontkrachting van de feiten door de afsluiting na de berichtgeving.
Dit hoor je namelijk nooit: "Vanaf vandaag zijn wij genoodzaakt te korten op de kosten en zodoende vervalt je functie. Veel succes met het vinden van een nieuwe baan en een prettige dag verder". Of zoiets als: "Bij de laatste prognose hebben de specialisten kanker geconstateerd. U heeft waarschijnlijk niet langer dan een jaar te leven. We leven met u mee en ik wens u nog een prettige dag". Of: "Gezien de huidige economische situatie zien wij ons genoodzaakt uw hypotheek te verhogen met 50%. Een prettige dag nog verder".
Zou wel tot leuke reacties leiden denk ik. Ik zie het al gebeuren.
Nu zal het de oplettende lezer niet zijn ontgaan dat de bovengenoemde voorbeelden iets persoonlijker van aard zijn, niet journaal genoeg. Maar dat maakt de impact van de slotzin niet meer belachelijker. Wel moet ik er dan bij zeggen dat ik er in mijn veronderstelling van uitga dat men het journaal goed tot zich door laat dringen. Pas dan zal deze krankzinnigheid duidelijk worden. Onverschilligheid voert de boventoon. Ik kan niet anders zeggen. En die onverschilligheid is ook daadwerkelijk aanwezig wanneer na de eindtune een gezellig bakje koffie gedronken wordt. Of verder gezapt wordt naar een leuke familiefilm.

Maar ach, waar kan een mens zich druk om maken.
En als dit nu de eerste gedachte is die opkomt dan wens ik u nog een prettige dag.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 32:
Party romance
me at SoundVision - Den Haag
gelukkig weer een zomer
die niet te beschrijven lijkt
als in vogelvlucht voorbij
op volle sterkte

binnen is verleden tijd
voor nu althans
buiten daar gebeurt het
althans voor nu

hangen en dansen
slik de zon of regen
van harde beats tot
de serene rust van louter gemompel

een aantal geestverruimende uitstappen al gehad
maar met nog meer voor de boeg
de zomer is nog niet voorbij
ook al glijdt hij uit m'n hand

ik hou 'm vast zolang het gaat
ook als het regent
dagen lang hou ik 'm vast
maar hij zal gaan, niet onopgemerkt


verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 33:
Ook welkom

zo zie je t niet
zo nog steeds niet.
blijven ontkennen ik weet van nix
wat niet weet wat niet deert

wel leuk een zomerdag gedeeld
een dag of twee of drie
tot de gedachten even dwalen
van niets naar meer tot heel veel

gelukkig maar beperkt
niet te lang
gewoon weer doorgaan
in redelijk overleg en verstandhouding

ze is wel lief
wel leuk
nog geen beeld van perfectie
maar zeker aangenaam

welkom

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 34:
Over normen en waarde gesproken
Onder het genot van een McAfrika, een hamburger van mager vlees of een rijstburger besprenkelt met een biavrasaus, het is me niet helemaal duidelijk, verslik ik me in de term 'rouwtoerisme'. Alhoewel verslikken, het onbekende smaakt me ineens erg goed. Al een tijd lang ben ik naarstig op zoek naar een woord dat de lading van het onacceptabele en gênante massaal rouwen goed dekt. De Volkskrant verwoordt mijn lijden. Rouwtoerisme. Aangeduid wordt hiermee de exodus die plaatsvindt richting Soham. Het dorp in Engeland waar de twee meisjes woonden die onlangs zijn vermoord. Hele volksstammen zijn naar dat plaatsje getrokken om deel uit te mogen maken van het volksgesnotter. Ouders plaatsen hun kinderen naast de foto's van de twee meisjes om zo nog net even het fotorolletje van de vakantie vol te kunnen schieten. Neem een paar seconden om het voor je te zien.
Gelijk moet ik aan Rotterdam denken, na het overlijden van Pim Fortuyn. En wijlen prinses Diana verschijnt ook nog op televisie dus ik word weer herinnerd aan waar ik voor sta. Of waar tegenover, het is maar hoe ik het benader. Rouwtoerisme, voor mij het woord dat vanaf nu gebruikt gaat worden in samenhang met alle witte marsen, stille tochten en kuddes vol krokodillentranen. Voel jij je een rouwtoerist?
"Nee, maar wel een sociaal burger met voldoende normen en waarden. En het idee van minister Heinsbroek om normen en waarden te gaan verkopen is klinkklare onzin." Althans dat doen de reacties hierop je geloven.
Nou, even een kleine anekdote. Doe ermee wat je wilt.
Een terras in de Haagse binnenstad. Zon schijnt, temperatuur meer dan oké. Voeten op de stoel, koffie en sigaret bij de hand. Een meter of twee meter van deze situatie vandaan ligt een krant, niet zomaar een maar de Verdieping, schoon glad en bijna ongelezen tussen twee stoelen. Gezien het mooie weer is het terras redelijk bezet en de gang naar binnen voor een drankje zit er redelijk in. Velen nemen het pad dat versiert wordt door de bovengenoemde krant. Maar al snel blijkt dat het geen enkele moeite kost om over de krant heen te stappen. Waarschijnlijk hebben de meeste mensen dat gezien en zo wordt gretig de pas vergroot om er niet op te gaan staan. De norm is gesteld.
Nu kan het in je opkomen om, bij wijze van onderzoek, te vragen aan de mensen die de nieuwsvoorziening ongemoeid laten waarom zij deze niet even oprapen en op een tafel of stoel neerleggen. Dat zou wel zo netjes en fatsoenlijk zijn. Gewoon in het kader van een beetje opruimen. Het is immers geen vloeipapiertje, qua maat.
Wat zou er dan gebeuren. Hij wordt opgepakt en neergelegd met een geërgerde blik, als je geluk hebt. Maar is dan het doel bereikt? Of er komt een antwoord in de vorm van: "ìk heb hem daar niet neergelegd!" Is dan soms het doel bereikt?
Maar goed, zo filosoferend komt er een moment (een half uur later) dat er zelf opgestaan moet worden om iets te consumeren te verzorgen. Je begrijpt het al, uiteindelijk is de krant opgepakt van de grond, een extra vouw gegeven en neergelegd op een tafel.
Moraal van het verhaal:
Reclamecampagnes ten behoeve van herwaardering normen en waardes, sociale controle en al dat geleuter haalt weinig uit. Zij die het ontberen zullen het ook nooit tot zich krijgen. Ze lezen immers geen krant. Doe het maar gewoon zelf. Niet als het stellen van een voorbeeld, gewoon omdat altijd andermans rotzooi moet worden omgeruimd.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 35:
Over normen en waarde gesproken (2)
Zo. Twee weken zonder arbeid. Ze zijn voorbij. Moet ik nu blij zijn of met frisse tegenzin aan de dag van morgen denken. Ach. Hopelijk heeft het iets te weeg gebracht. Tijd?
Ik mocht trouwens nog wel even in de ogen van de tandartsassistente kijken, op de valreep. En het was weer lente. Donkerblauwe ogen, zo dichtbij. Voor het eerst mocht zij de controle uitvoeren. Zachte handen heeft ze. Maar voordat ik echt verdronk in de diepte van haar pupillen en me vast kon grijpen aan haar rimpeltjes realiseerde ik me iets heel onsmakelijks. Ze zit in me mond te wroeten. Peutert etensresten uit hoeken waar ik niet makkelijk bij kom met de tandenborstel. Ergert zich zwijgzaam aan de tabaksaanslag en bijtelt de tandsteen van mijn bijtijzers. Met andere woorden: elke illusie blijft een illusie, ze is intiemer met mij dan welke vrouw ook ooit is geweest en ik voel me er niet lekker bij. Dit keer maar niet proberen leuke grappen te maken. Met het hoofd gebogen verlaat ik de praktijk.
Dit snel vergetend kom ik graag nog even terug op de discussie over waarden en normen. Ik stuitte op nog een zorgwekkend voorbeeld van nalatigheid. Laat ik de bal opgooien door een vraag te stellen.
Wanneer er geld gepind wordt, wordt er dan een transactiebon gevraagd?
Nu zijn er twee antwoorden. Antwoord 1: nee, antwoord 2: ja. Als de vraag bevestigend wordt beantwoord komt er een tweede vraag. Wat wordt er met de bon gedaan?
Als deze direct wordt weggegooid is het volgende van toepassing:
Weggooier! Waardeloze flapdrol!. Voorbeeld van vergane glorie. Pronkstuk van de teloorgang. Middelpunt van de discussie zijnde loos onderwerp. Hoe is het mogelijk dat je niet het verstand bezit om op 'nee' te drukken wanneer je die bon gelijk weggooit. Ongelofelijke etter. Mede verantwoordelijke voor die zinloze rotzooi rondom de pinautomaat. Domme lul. Leeghoofdige muts.

Nu kan er een glimlach ontstaan of het tegenovergestelde. Maar dan vraag ik me af of het ooit wel is opgevallen hoeveel bonnetjes er op de grond liggen bij de flappentap. En mocht het je nog nooit zijn opgevallen dan is de discussie ook voor jou bestemd. Het is echt om de haren uit je kop te ergeren wanneer je je realiseert dat er dus mensen zijn die als zij geld pinnen een bon vragen en deze direct op de grond gooien. Even anders geformuleerd: er zijn dus mensen die de keuze krijgen om de bon te ontvangen of niet, de bon nemen en deze gelijk loslaten als zij 'm uit de automaat trekken.
Laatst zag ik dus vijftien (15) van die papiertjes rond mijn voeten dwarrelen. Stel dat er 200 mensen geld hebben getrokken, dat zou beteken dat dus 7,5% niet helemaal op de hoogte is van enige norm of waarde. Tweehonderd is best representatief dus dat zou betekenen dat enigszins wetenschappelijk aan te tonen is dat 7,5% van de mensen (in Den Haag, voor de echte denkers) een gebrekkig normen en waarde besef heeft. Op een stad van ongeveer 300.000 mensen is dat een aantal van 22.500 mensen. Dit is wel een heel groot aantal.
Ik denk ook dat het niet meer te doen is mensen normen en waarden bij te brengen. Dus moet er gewoon ingegrepen worden. De zielen moeten begeleid worden. Oplossing: geef geen transactiebonnen meer uit bij pinautomaten. Laat ook hier de goeden maar leiden en lijden onder de gedragingen van de onwetenden. Misschien stimuleert dit op de lange termijn de sociale controle.

Maar ja, zou dit ook in de categorie 'komkommertijd' thuishoren? Gelukkig is die nu ongeveer voorbij. We kunnen ons nu weer richten op Theo van Gogh. Zou er trouwens een kern van waarheid inzitten. In de steekpenningen die Mat Herben zou hebben ontvangen om de JSF door te drukken? Het was in elk geval niet in de geest van Pim om voor te stemmen. Over geesten gesproken, er komen er weer 3500 uit een fles. 11 september staat voor de deur. Of we uit naam van de democratie mee willen grienen met de VS.
Ik doe even niet mee.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 37:
Waar blijft de tijd

Ik ben wat weken kwijtgeraakt. Niet in de zin van "de hond heeft ze opgegeten", of "m'n kind heeft over het klad getekend, wel lief hoor een huisje en een boompje en een beestje." Nee niets van dit al. Week 27 en 28 ontbraken al. Ik ga geen lulkoek verkopen, deze ontbreken door een gebrek aan inspiratie. Je kent het wel. Zo'n fase van werkelijk nergens zin in hebben. Denkend aan alles wat gebeurt, zonder er iets over uit de hoed te toveren. Nu zal ik daar niet op aangesproken worden. Alleen het zelfverwijt is aanwezig. Maar goed, ook dat kom je te boven.
Maar t.a.v. week 36 en 37 is het toch net even iets anders. Het gat dat hier is ontstaan is mij volledig onbekend. Hier tast ik in het duister. Het lijkt wel of ergens de wekker niet is gegaan en ik plotseling wakker word daar waar ik al volop leef. Je moet je voorstellen dat je ergens mee bezig bent, je zit op de pot een splinter uit je rug te persen, en het volgende ogenblik zit je in een auto op de snelweg en rijd je 130 km p/u. (dit mag tegenwoordig, aldus minister Heinsbroek. Alleen die rijdt tegenwoordig niet meer zelf). Je ogen gaan wijd open, van schrik stuur je naar links en rechts, raakt een medeweggebruiker aan je linkerkant, je beland via de berm in het weiland aan de andere kant van het slootje en je vraagt je af waar je in godsnaam in terecht bent gekomen.
Het kan niet aan m'n vakantie liggen. Althans…… Het ergste is dat als er iets leuks is gebeurd, ik me dat never-nooit zal herinneren. Voor hetzelfde geld heb ik de foto's gemaakt van Katja Schuurman waarmee ze in dat ene mannenblad staat. Dat zal ik dus nooit kunnen navertellen. Of ik had het winnende staatslot gekocht, ik zou echt niet meer weten waar ik dat heb gelaten. Ik word ook niet echt gelukkig nu ik dit bedenk. Kijk het gebeurd wel eens dat je de dingen niet allemaal in je opneemt. Alcohol of andere geestverloederende middelen slaan wel eens een gaatje. Maar één van twee weken?
Maar goed, ik ga maar gewoon verder alsof er niets gebeurd is, iets wat mij waarschijnlijker lijkt. Dat van de die Braziliaanse tweeling zal ik wel gedroomd hebben (al merk je de twijfel in mijn woorden).
Zou het eigenlijk te regisseren zijn, het hebben van grote zwarte gaten? Wanneer zou ik dat dan willen hebben? Zo kom ik bovendien op de vraag welke gebeurtenissen ik zou willen wissen uit mijn geheugen.
En jij?

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
 
Geweken 2002 wk 38:
Time to boycot

En of de komkommertijd voorbij is. Er valt weer wat te beleven. Alles draait op volle toeren. Alsof er echt niets is gebeurd, een maand lang.
Ook in de VS draait alles weer, maar dan wel dol. Wat een walgelijke hypocrisie en hete lucht. Om werkelijk doodziek van te raken. Zelfs met het geluid uit wekt Bush irritatie en afkeer op. Het kan toch niet zo zijn dat ik de enige ben die ziet dat deze mislukte kloon van z'n vader nog steeds denkt dat hij boven op één van de Twin Towers staat. Die illusie van boven de wereld staan leeft voort in de geest van deze leeghoofd. Je ziet gewoon aan z'n gezicht dat er niet veel achter die ogen zit. De man wil en zal het werk van pa lief afmaken. Desnoods als een doelloos projectiel. Hij heeft zichzelf afgevuurd op Irak. Het is alleen nog wachten op een inslag. Even ter verduidelijking (misschien is het over het hoofd gezien), Amerika is het enige land ter wereld waar het dus kan gebeuren dat een acteur president wordt, of dat een zoon van een gewezen president óók president wordt. Dit moet toch te denken geven. Zijn er dan echt geen geschiktere kandidaten te vinden in een land van ruim 300 miljoen mensen?
Gelukkig komen er steeds meer geluiden uit Europa die tegen de ongefundeerde strategie ingaan. Oh spraken we maar Duits. Konden we ten minste echt trots zijn op onze regeringsverantwoordelijken. Niet geheel onterecht werd in Duitsland Bush vergeleken met Ceasar en Hitler. Al vind ik wel dat je geen recht doet aan de laatst genoemden maar het effect was om van te genieten. Even een stemadvies: stem Schroider, doe het! Keihard werd daar een actie tegen Irak afgewezen. En het interesseert me niet of dat verkiezingsretoriek is. Al moet er achteraf water bij de wijn gedaan worden, de boodschap is duidelijk.
Het kan toch niet zo zijn dat de bescherming van olie bedekt blijft door een deken van schijnbaar gevaar. Natuurlijk is Saddam Houssein net zo'n idioot als George W. maar de dreiging van die Arabische dwerg is toch zeker te verwaarlozen. Geen bewijs is te leveren t.a.v. de beschuldigingen die nu gelanceerd worden. De waarnemers van de VN van welleer zeggen dat het onmogelijk is voor Saddam om te voldoen aan de dreiging welke ons word kenbaar gemaakt. Nee, ik schrik er zelf van, maar dit keer sta ik toch achter Jan Marijnissen die de Amerikanen wantrouwt in hun beweegredenen. Maar ja, hij is nog net geen Duitser. Laat Europa een voorbeeld nemen aan datgene wat in Duitsland is geroepen. De Engelsen, daar hoeven we ons niet druk om te maken. Dat zijn veredelde Amerikanen en zo gedragen ze zich ook. Ze willen niet bij Europa horen, dan zullen we ze ook niet opnemen. Even goede kennissen. Je merkt gewoon dat Blair tussen wal en schip hangt. Hij wil graag mee zweven met Bush maar de wolk is te klein voor twee super ego's. En dan schiet me die schoffering van de VN me ook nog te binnen. Hoe haalt die simpele ziel [Bush] het in zijn botte kop om te dreigen met het irrelevant worden van dit orgaan [VN] als er niet naar zijn pijpen gedanst wordt? Wat mij betreft wordt het na deze uitspraak tijd om de banden met deze zichzelf uitgeroepen baas van de wereld definitief te herzien. Over democratie gesproken. Hebben wij met een meerderheid gekozen voor het regime dat nu denkt de wereld te overheersen? Ik kan het me niet herinneren. Maar als dat wel zo is verneem ik het graag.
Ik hoop echt dat er meer mensen inzien dat waar Amerika mee bezig is niets anders is dan een suïcidale eenmansactie. Hun enige basis is een financiële. En het rouwende domme volk roept even hard mee met die duffe stroman. (Elke keer als die naam in me op komt moet ik trouwens aan die intelligente blik van hem denken) En maar klagen. "Waarom haten die mensen [arabieren] ons?" Zeker als er binnenkort weer een aanslag gepleegd wordt. En daar kan je op wachten als die Amerikaanse trekpop zijn zin krijgt.
Nee wat mij betreft kunnen ze in hun eigen valkuil donderen. En laat ze maar lekker zitten. Misschien kan de wereld dan een keer iets rustiger ronddraaien.
Ik zou kunnen overwegen moslim te worden maar ik denk dat ik maar een Duits visum aanvraag.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 39:
Rommel de bommel
Hij mocht weer gaan. Arme Theo. Althans.
Wederom werden zijn uitspraken niet in dank afgenomen. Wel door mij trouwens. Ik vind de Vinny Jones onder de bekende Nederlanders een welkome verschijning. Maar ik weet, je houd van hem of je kan 'm wel uitkotsen. Hij was beledigend over een eindredacteur van RTL. "Een pygmee op plateauzolen", of zoiets. Maar sommige mensen kunnen duidelijk nergens tegen. Of zou het komen vanwege het gerucht dat hij wereldkundig heeft gemaakt aangaande Mat Herben. Als ik het een en ander lees (theovangogh.nl) zou ik toch geneigd zijn hem te geloven. Het heeft er alle schijn van dat het weer onder het tapijt terechtkomt. Hopelijk tot zijn schaduwboekhouding bij iemand aan de deurkruk hangt. Bij mij zou wel leuk zijn. Ik heb nog niet gedroomd van doorbreken op enig vlak, maar voor alles is tijd vrij te maken.
De PVDA doet anders ook weer goede zaken. Daar wordt even het laatste paarse braaksel over het restant van de partij heen gekotst. Nu zit echt iedereen onder het zuur. Melkert kan een verdere carrière nu definitief vergeten. En terecht trouwens. Weet iemand of dat plan om hem bij de wereldbank te dumpen eindelijk van de baan is? Dhr. Koole is naast Melkert ook in de zurenregen terechtgekomen. Ja wat kan ik daar op zeggen. Ik heb nog colleges genoten van deze man. Ik was toen wel onder de indruk. Toen wel. Met dank aan mevrouw De Boer. De kaasboer wel te verstaan. Tweespalt in de Partij van de Argeloosheid. Gelukkig kunnen ze zich verschuilen in de schaduw van onze nationale trots, de LPF. Hier ligt de humor helemaal op straat. Naast de vechtende De Jong en Hoogendijk. De eerstgenoemde is volgens de laatstgenoemde niet toerekeningsvatbaar. Dus als ze echt slim is bijt ze z'n nek er af. Als het tot een rechtszaak komt (en de dreiging is gedaan) kan ze zich daarop beroepen. Ze hoeft alleen maar te zeggen dat ze het zich niet meer kan herinneren. Daar kom je tegenwoordig ongestraft mee weg. En je krijgt een lekker zakcentje mee aan wachtgeld. In de goede traditie van de LPF. Ik ben even de naam kwijt van de roti etende gelukzoeker, wat mij ook niet kwalijk genomen kan worden ze was amper vier uur in haar ambt. Ten minste eentje met succes.
En waar Winny zich nou zo druk om maakt weet ik ook niet. Ze zou blij moeten zijn dat haar medewerker op staande voet ontslagen is. Hoeft zij het niet zelf te doen. Ik ben namelijk zo vrij geweest de memo (ik wil het niet anders noemen) te downloaden en even te lezen. Als ik Winny was geweest had ik die knaap in coma geslagen met die twaalf kladblaadjes. Als ik tijdens mijn korte universitaire ervaring zo'n stuk had geschreven voor een werkcollege, was mij vriendelijk doch dwingend verzocht het even opnieuw te doen of anders nooit meer terug te komen. Over bagger gesproken. Ik wou dat ik me dát niet meer kon herinneren.
Maar wat ik nog liever zou vergeten is dat ik tijdens de boodschappen al tegen een rek met chocolade letters aan liep. Men schaamt zich echt nergens meer voor. De bebaarde mijter licht nog op het strand onder zijn tabberd te krabben. Zijn pietermannen worden nu een voor een uit het water gevist omdat zijn boot is gekapseisd en hier liggen de letters al in de schappen.
En ik maar denken dat de dagen zo belachelijk snel gaan. Er worden er gewoon een heleboel overgeslagen.

theovangogh.nl

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 40:
De crisisvraag
Nietsvermoedend fiets ik huiswaarts na een dag werken, sla op een gegeven moment de hoek om, om zo voorlangs het ministerie van SZW te gaan, word ik gedwongen de stoep op te duiken en te stoppen vanwege een Bentley die stil staat en een horde 'gieren' welke om de auto heen hangt. Minister Heinsbroek (Sociale Zaken) betreedt het gebouw. Wijnschenk zal er ook gelopen hebben maar die kleine jongen viel niet zo op. Pas later op teevee zag ik dat hij zich er ook daadwerkelijk ergens tussen bewoog.
Terwijl de heer Heinsbroek zich een weg baant door de op bloed beluste journalisten en ik sta te wachten tot dit tafereel in rook op gaat zodat ik verder kan, schiet mij een vraag te binnen.
"Meneer Hiensbroek, mag ik u wat vragen?" Hij stopt zijn draf, draait zich om en kijkt me aan. De journalisten blijven 'm bestoken met vragen maar door hun geraas heen hoor ik 'm zeggen: "uiteraard". De journalisten zwijgen plotseling en ik zie het verschrikte gezicht van Wouke van Scherrenburg (NOS/NOVA) mijn kant opdraaien gevolgd door de film- en fotocamera's. Fel licht in m'n ogen en een salvo van geschoten foto's op mij afgevuurd. Na een aantal seconden mezelf te hebben gezocht, lanceer ik zelfverzekerd mijn vraag richting het adres van minister Heinsbroek, nog half op mijn fiets zittend. "Meneer Heinsbroek, als journalist van het tijdschrift 'ErisMeer'," verzin ik terplekke, "ben ik begin deze week in aanraking gekomen met een medium welke heeft verklaard in contact te zijn geweest met Pim Fortuyn." Nog voordat ik weggehoond kan worden vervolg ik de vraag, "Nu heeft zij mij te kennen gegeven dat de heer Fortuyn, naar aanleiding van de huidige crisis welke is ontstaan binnen de LPF, zich meerdere malen heeft omgedraaid in zijn graf. Mijn vraag aan u is: Wanneer dit waar blijkt te zijn, bent u dan bereid uw positie neer te leggen als minister en zich weer gewoon met zaken bezig te houden buiten de politiek?" De interesse van de aanwezige journalisten was gewekt en als een flits draaiden de camera's en microfoons zijn kant op, wachtende op een antwoord. De heer Hiensbroek kijkt mij strak aan om te achterhalen of ik serieus ben maar ziet mijn blik stoïcijns in dezelfde plooi blijven zitten. Sterker nog, uitdagend frons ik licht mijn wenkbrauwen en kijk de man indringend in de ogen. Even blijft het stil. Dan hoor ik plotseling een auto toeteren. Ik draai me om en zie een rode Opel kadet met linksonder op het raam een stikker met een afbeelding van een tomaat. Achter het stuur prijkt het wezenloze gezicht van de bestuurder. Langzaam draai ik me weer om naar de ingang van het ministerie in de hoop nog een antwoord te krijgen op mijn vraag. Tot mijn grote verbazing zie ik helemaal niemand meer staan en hoor alleen in de verte nog het geroezemoes van de journalisten rondom de minister. Niet helemaal teleurgesteld ga ik op m'n zadel zitten en vervolg mijn weg. Wel blijft het ontevreden gevoel hangen van geen antwoord te hebben gekregen, samen met de nieuwsgierigheid naar het antwoord op mijn vraag. 's Avonds bij NOVA wacht ik op het moment dat Heinsbroek uit z'n auto stapt bij SZW en er een burger hem een vraag stelt. Maar in de looppas van de minister komt geen halt. Ze hebben het eruit geknipt. Nu is de teleurstelling wel erg groot. Maar later in bed, vlak voordat ik in slaap val begin ik me toch serieus af te vragen of ik überhaupt de vraag wel gesteld heb. Ondanks de telerstelling val ik nieuwsgierig naar het antwoord in slaap.

verreck.nl ® 2002
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 41:
Prins Claus

Claus komt na een hobbelige omweg aan bij de hemelpoort, wordt zonder problemen binnen gelaten en stuit daar op de nachtmerrie van zijn vrouw. Pim. Relnichterig wordt Claus begroet, "het heeft even geduurd maar daar ben je dan". Lachend kijkt hij de kale man aan en zegt dat hij wel eerder wilde komen maar dat het niet mocht. De overheid had nog wat klein geld achter de hand voor de behandelingen van de laatste tijd maar de maat was vol, het kon nu echt niet meer langer zo doorgaan. Na elkaar de hand te hebben geschut en drie zoenen op de wang, maken de beide heren aanstalten naar café het Hemeltje, wat al jaar en dag brandschoon is. Het is gezellig aldaar, gebruikt Pim als introductie. Veel leuke jonge jongens. Claus gaat akkoord, werpt z'n das af en volgt de minister president in spé voor altijd naar het etablissement. "Wel een hoop Amerikanen hier. Zeker de tijd van het jaar", merkt hij nog vluchtig op.
Kijkend naar de teevee wordt het eerste drankje genuttigd. Claus moet constateren dat zijn vrouw er verstandig aan gedaan zou hebben het paleis eens per jaar open te gooien voor het publiek. Dan hadden de rijen wat minder geweest en de rauw iets oprechter, waarschijnlijk. Wederom wordt hij bevangen door een gevoel van ondergewaardeerd te zijn. Pim zegt nog even dat het bij hem drukker was en de toon is gezet. "Maar," zegt Claus, "bij mij zingen ze niet". Nee dat ontbreekt er nog aan. Geërgerd vraagt hij de kastelein, Veerman (geen familie van), of de buis van zijn warmte ontdaan kan worden. En zo geschied. Hij richt zich op de krant en moet constateren dat hij toch wat meer met Youp van het Hek in conclaaf had moeten gaan. Dit keer heeft hij toch weer gelijk met zijn column in het NRC. Maar ja die wordt niet door iedereen gelezen. En over de kleur paars is hij ook nog niet uitgedacht. Het laatste staaltje van Bea. Merkt Pim op, nadat hij aan zijn derde glas is begonnen.
"Hoe zit dat eigenlijk met je depressiviteit?", vraagt Pim als er even een stilte valt. "Ja, het lijkt er op dat dat komt door mijn positie naast Beatrix". Antwoordt hij. "Maar eerlijk gezegd is mij dat nooit opgevallen. Ik denk ook dat het geen recht doet aan de fantastische vrouw die ik naast mij heb gehad. Men kan geloof ik niet helemaal voor de geest halen dat depressiviteit een ziektebeeld is wat duizenden mensen hebben. Maar in mijn geval moet dat dus komen door het leven dat ik heb geleden. Weten hun veel. Mij hebben ze nooit wat gevraagd".
De deur van het café vliegt open, de zaal wordt vel belicht en als de rook opstijgt staat Gabriel naast Claus. "Bent u klaar voor uw laatste oordeel, herr Claus?" Nerveus kijkt hij op maar zegt zonder lang na te denken dat het hem ondertussen wel goed uitkomt. Beide verlaten het drinkgelach om nog net iemand te horen schreeuwen, tussen de borsten van een blonde dame vandaan: "ich bien ein Berliener!" Achterloos flapt Claus eruit, "jij bent zo veel ein Berliener wie ich ein Hollander".
Op de plaats des oordeels went Gabriel zich tot Claus en zegt met een bedeesde stem: "Maak je maar geen zorgen, je bent een voorbeeldig staatsburger geweest. Je wekte de nieuwsgierigheid van vele mensen door gewoon te verschijnen. Voor jou is het paradijs echt bestemd. Je zondes, voor zo ver je die hebt gehad, zijn je vergeven. Treed toe". En na dit laatste woord spreid hij zijn arm richting de gouden poort. De poort opent zich en daar staan zowel Willem de Zwijger als prins Frederik hem op te wachten. Warm wordt hij onthaald en zonder zich verder om te draaien naar het geen achter hem ligt, vertrekt Claus richting het paradijs en de poort sluit langzaam achter hem.
Op aarde wordt nog even om hem gerouwd maar prins Claus is daar allang aan voorbij gegaan. Een stralende persoonlijkheid heeft dit droeve land verlaten. Terecht.
R.I.P. Z.K.H.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 42:
Oud en nieuw?

Weer zo'n week waarbij een onbehagelijk gevoel blijft hangen op het moment dat de volgende week zich aandient. Niet ontstaan door de uitvaart van Z.K.H. prins Claus. Nederland heeft zich waardig opgesteld. Het klapvee zat gewoon voor de buis. Het was stil, sereen. Een waar eerbetoon. Het onbehagelijke gevoel bestaat ook niet door het beeld dat is achtergebleven van een koningin in rouw. Een beeld van een grote vrouw in pijn. Een beeld dat niet bestemd had moeten zijn voor ons, haar volk.
Het gevoel komt ook niet voort uit het imploderen van het kabinet, in navolging van de LPF. In tegendeel, de verkiezingsstrijd breekt weer los. Er valt weer genoeg te beleven en te kiezen. Actie! En daarbij komt, het was immers een kwestie van tijd. Er werd mij trouwens gevraagd of er al berekend is hoeveel wachtgeld er nu uitgekeerd gaat worden als de LPF ophoud te bestaan. Ik wil het eigenlijk niet weten.
Nee, ik bedoel met een onbehagelijk gevoel een JSF-gevoel dat opkomt. Zo'n gevoel van belazert te zijn. Weer. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er een spel is gespeeld met de besluitvorming en dus politiek is bedreven van het ergste soort. Het bedenkelijke doordrukken van het besluit tot overgaan naar deelname aan het JSF-project ligt nog fris in het geheugen. Even opfrissen misschien? Er lag een miljarden project op tafel waar politiek Den Haag een besluit over moest nemen. De verdeeldheid was enorm. De stemming aangaande de deelname was nog onbeslist. Dit speelde allemaal in de periode dat Pim Fortuyn kwam en ging. De heer Fortuyn was vervent tegenstander van deze deelname. Hij had, net als over vele andere dingen, een uitgesproken mening over de JSF. En die was niet positief. Fortuyn werd vermoord. De LPF kreeg 26 zetels, ging meeregeren en binnen een mum van tijd werd de JSF met de steun van de LPF doorgedrukt. Bedenk dat de man aan het roer toen Mat Herben was, een oud defensie man. Bedenkelijk. Toch? En dan wil ik het niet eens hebben over de geruchten die bestaan aangaande het ontvangen van steekpenningen door dhr. Herben om het besluit er door te krijgen.
Wederom is er iets geschied wat mijn inziens op zijn minst discutabel is. De politiek was in rep en roer aangaande de uitbreiding van de EU. Ook hierover waren de meningen verdeeld en het toepassen van het veto lag in de lijn van de mogelijkheden. Maar voordat het debat over de toetreding van 10 nieuwe landen, waaronder een Oost-Europese, zijn apotheose verdiende werd de regering om zeep geholpen. De stekker, je weet wel. Gelijk ook de democratische besluitvorming. Omdat het eerste wat duidelijk werd gemaakt door de demissionaire staatslieden, is dat Nederland niet dwars gaat liggen bij de stemming over de uitbreiding binnen de EU. Zonder enig zinvol debat. Er is niet de mogelijkheid geboden twijfels te hebben tot de toetreding van het 'Afrika van het Noordelijk halfrond' tot onze welvaart. Welvaart die tanende is, als ik deze zelfde 'democratische' volksvertegenwoordigers moet geloven.
Niet dat ik hier een pleidooi wil houden over het niet laten toetreden tot de EU door de tweede wereld. En ik weet ook wel dat Nederland kanttekeningen zet bij de financiële paragraaf voor toetredende landen. Ik vraag me alleen maar af waarom ik niemand heb gehoord die vraagtekens zet bij de totstandkoming van het besluit. Waarom ook dit weer erg lijdzaam wordt geaccepteerd. Het gaat immers wel ergens over. Zou dit soort besluitvorming de 'nieuwe politiek' zijn, waar men het de hele tijd over heeft?
In nog geen half jaar tijd worden er twee dingen ons door de strot geduwd op een manier waarbij toch wel wat vraagtekens gezet kunnen worden.
Nu kan ik natuurlijk achterloos mijn schouders ophalen en denken: na mij de zonvloed. En dat is ook zo, na mij de zonvloed in elk geval. Maar als dit inderdaad de 'nieuwe politiek' is heb ik wel een beetje heimwee naar de oude. Toen lag het er niet zo dik bovenop dat sommige beslissingen hoogst twijfelachtig zijn.
Maar goed, ook Ierland gaat akkoord. "Europa haalt opgelucht adem", hoor ik tijdens het journaal. 60% van het Ierse volk heeft voor gestemd. Dat betekent dat 40% tegen is. Wat is eigenlijk in Nederland de draagkracht? En in de rest van Europa?
Zou Paul de Leeuw trouwens ook wat geleerd hebben deze week?

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 43:
Even in het kort

Vele keren gebeurt het.
De moed zakt tot uit de schoenen.
Of het nu komt door Bali.
Politieke maagdelijkheid.
Europese schijn vertonen.
Een schuchtere beschutte schutter.
De doodstraf, door Venlo of z'n vader.
De wereld draait naar een afronding.
Draait door.
Een stille aftocht. Weer.
Je kunt het naast je neerleggen.
Je kunt er niet van slapen.
Meer vragen.
Geen antwoorden.
Meer mondigheid, meer gefragmenteerd.
De roep om integratie schreeuwt segregatie.
Zotheid een mening.
Zoektocht naar normen en waarden.
Blijven zoeken.
Zoek in cultuurvervaging, zoek in evolutie.
Roepende in de leegte.
Een woestijn heeft er oren naar.
Schikken en plooien of gewoon een paar stappen terug.
Stappen, dat wel.
Haal het tempo er gewoon uit. Meer rust.
Gelukkig, we hebben politieke kleinzieligheid.
Weer een top in een dal.
Een gefragmenteerde fractie opgedroogd.
Stemmen. Steeds minder, wel harder.
Heftige storm in een glas water.
Persoonlijk leed op wereldschaal.
Zoals een gijzeling vergast.
Een ding is zeker, daadkracht heeft gezegevierd.
Daadkracht, ook zoiets.
Ver te zoeken. Hard nodig.
En dan maar denken en denken.
Wat nu weer.
Maar gelukkig elke keer weer.
Het draait.
Draai maar door.
Een punt.
Punt.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 43 (2):
Oneliners

De dagen glijden uit zijn hand,
ze zijn kapot voordat de grond geraakt wordt.

In de natte droom van zijn geluk,
bluste hij zijn eigen liefde.

Met 10 als 2 x 5
werd 50 hem te veel.

Zijn laatste daad was zijn beste.
Dat vond zij ook.

als muziek kon lijden
als muziek kon leiden
verleiden

Als we inderdaad streven naar erkenning.
Wat als we het ooit 't krijgen.

nooit kwam hij zo snel
als bij haar
de hoek om

Nimmer alleen op de fiets,
altijd met mezelf.

dan weer hard dan weer zacht
is de roep naar haar
naar kennis

De stilte is te rumoerig,
ik ga.

een week van twee dagen
zonder weekend

Net zo snel van mij vandaan,
als nieuw in mijn gedachten.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 44:
Einde der ideologieën?

Heerlijk. De politieke poppenkast is weer volop in actie. De verkiezingskolder slaat weer bij iedereen uit de oren. De voorgenomen plannen kunnen weer gewetenloos verlaten worden voor de gunst van de kiezer. Hoe belazerd worden we weer. De hypotheekaftrek kan wat mij betreft gewoon afgeschaft worden, net als het spaarloon. Geen van beide zijn op mij van toepassing, dus weg ermee. Lekker egoïstisch maar dat geeft niet gezien de huidige stand van de maatschappelijke maatstaf. Het mythische jezelf-rijk-rekenen-met-onmogelijke-constructies kan nooit een doel des leven zijn. Dus dat kleinzielige materialistische rentegeneuzel en percentagepoepen moet maar eens afgelopen zijn. Wie breed wil leven moet maar bloeden. Dat misschien wel een derde van de bevolking door dit soort constructies boven zijn bestaansniveau leeft schijnt niemand te deren. Maar langzaam dringt het in elk geval tot die groep door. Het begin is er, zeg maar.
Over zweven gesproken. In januari is het weer zover. We moeten dan weer neergedaald zijn voor de elektronische stemband. Het hulpstuk om onze stem te laten horen. Hopelijk zijn de kandidaten dan ook neergestreken. Want er wordt weer veel gevlogen. Het toppunt van hoogvliegen is natuurlijk onze zwarte vredesduif Hirsi Ali. Het "nare slettebakje", "de hitte pit", aldus Pamela Hemelrijk (AD 13, 18 en 20 september 2002). Een beetje sletterig gedrag is het natuurlijk wel, om zo makkelijk van de één (PvdA) naar de ander (VVD) over te stappen. De liefde zit niet erg diep.
Maar deze soapachtige situatie geeft wel een beetje aan hoe de huidige situatie in politiek Nederland er uitziet.
Nu heb ik ooit de klok van 'het einde der ideologieën' horen luiden maar daar heb ik in dit geval genoeg aan. (wie verlicht mij met wat namen en bronvermeldingen?) Het moment is daar dat de ideologie inderdaad niet meer bestaat in de politiek. In elk geval de oude, bestaande, vertegenwoordigde ideologieën zijn niet meer. Dit werd al duidelijk ten tijde van de opkomst van Fortuyn. De opkomst van een man met ideeën of uitspraken (zo je wilt) die maling had aan de gevestigde politieke links-rechts verhoudingen. Hetgeen ter oren kwam varieërde van linkse ideeën naar rechtse ideeën. De roep werd beantwoord door een heel groot deel van de bevolking. Mensen die van partij wisselden maar vooral mensen die nimmer stemde of zij die zwevend waren. Deze niet-stemmers en zwevers zijn nu juist de mensen die zich niet makkelijk, of helemaal niet, kunnen conformeren met de huidige partijen en hun ideologieën. Te ver uitgekauwde rigide gedachtegoederen, die de voeling met de werkijlheid volledig kwijt zijn. Het merendeel van de burgers kan zich niet meer vinden in de standpunten van één partij. Er is ook geen verzuiling meer die ons aan een partij (lees idelologie) vastgeketend houd. De partij is geen onderdeel meer van ons. Gelukkig. Maar de partijen onderschatten deze verandering. Al decennia lang. En nu is het te laat. Ze houden moedig vast aan hun kleur maar zien langzaam in dat dit hun ondergang aan het worden is. Groen-Links heeft al een nieuw kleurtje aangebracht. Was het voorheen groen met wit, nu is het groen met rood. Was het bij de SP eerst "Stem Tegen", nu is het "Stem Voor". De PvdA doet dit keer even niet mee. Eerst zal daar intern het een en ander moeten worden herzien. Om daarna eens naar de inhoud te kunnen kijken. Jeltje, de verongelijkte huisvrouw, zal eerst nog heel wat haantjes horen kraaien voordat ze definitief op stok gaat. De VVD doet een noodgreep naar herstel met een gevluchte vluchteling. Een slimme vrouw maar uiteindelijk te slim of teveel vrouw. D66 is geen potentiële kandidaat meer, die lost zichzelf wel op. Het CDA. Die doet nog goede zaken. Onterecht. Misschien. Er is alleen geen goed alternatief. Nog niet.
Nee, de huidige partijen moeten af van hun oude politiek. En dan wel hun oude idealen en ideologieën. Standpunten en gedachtegoed. Ze moeten zich losrukken van het fictieve politieke link-rechts spectrum en ze moeten nieuwe standpunten formuleren die passen binnen de huidige maatschappelijke situatie. Hoe moeilijk te verkroppen ook maar ze moeten echt mee met de waan van de dag. De samenleving is niet meer passief en rigide. De samenleving is snel en vernieuwt zijn snelheid constant. Ad hoc is het regiem van vandaag. Wat nu kan is morgen misschien not done. Men zit er voor het volk, zeggen ze. Maar ze nemen dat volk niet serieus. Ze richten zich op een utopisch één Europa en hechten te veel belang aan buitennationale economieën. Het nationaal belang heeft plaats gemaakt voor het algemeen belang. En dat is nou net zo utopisch.
Nee, hier is het laatste nog niet over gezegd. Men beweert dat het een spannende, gebeurtenisvolle periode wordt tot aan de verkiezingen. Maar het kan net zo makkelijk heel erg saai worden. Tot op heden is dat in ieder geval het geval. Ik heb het gevoel dat wij nog lange tijd onbestuurbaar blijven. Het volgende kabinet haalt ook het einde niet. Dus maak je maar niet al te druk over wat je gaat stemmen, het CDA wordt, als Balkje niet met zijn neus in Bridget duikt, toch de grootste en gaat het doen met de VVD. Binnen twee jaar mogen we weer. Misschien dat dan een ware verandering heeft plaats gevonden.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 45:
Inspiratieloosheid

Elke keer er weer even voor gaan zitten. Waar gaan we het over hebben. Wat heeft de afgelopen week gebracht. Het gaat als je er niet elke dag bij stil staat, erg hard voorbij.
Over Bush ben ik nog lang niet uitgesproken. Maar ik blijf niet razen, dat verdient die man niet. Dat land niet. De zotte ongeloofwaardige wijze waarop de VN resolutie (lees VS resolutie) aangenomen is drijft een weldenkend mens tot waanzin. Het geeft je het onmachtige gevoel waarmee velen bij de pakken zijn neer gezeten. Ik ben het niet van plan maar raak uitgesproken sprakeloos. Voor nu.
De Nederlandse politieke steunbalk welke versplintert, zienderogen, levert ook geen schrijfgenot. Heinsbroek heeft de handdoek in de ring gegooid. Goh, wat naar. Ook maar niet al te veel woorden meer aan vuil maken. We zijn aangewezen op het tot een minimum hervormde politieke verleden. De veranderingen zijn nihil, alleen de LPF is opgelost en Van Nieuwenhoven heeft haar wijnvlek weg geschminkt. "Binnenkort bij u om de hoek: Wijnschenk als bedrijfsleider van een nieuw FreeRecord filiaal. Na gekopieerde ideeën nu ook gekopieerde cd's". Het gaat immers niet om de kwaliteit. Als je het een keer gehoord hebt heb je je buik er toch al van vol.
Nee, dan de enquêtecommissie Sebrenica, ook zo'n doofpot vol mosterd na de maaltijd. De bouwfraude zit nog fris in het geheugen. De conclusie is nog in de maak. Zal ook wel weer gecorrigeerd worden door de regering. Op z'n minst zal er een inkijkfunctie gecreëerd worden. Over de Bijlmerenquête is ook weer het een en ander te doen geweest. Ik hoorde weer iets over witte pakken. Nee, als je even naar, bijvoorbeeld, Costa Rica op vakantie gaat ben je volledig de kluts kwijt als je terugkomt. Kan je al lang en breed niet meer volgen waar en over welke enquête het gaat. Over enqute's gesproken. De peilingen vliegen ook weer om je oren. Ook niet relevant meer. Nederland raakt overgepolst op deze manier. Je zou van ellende naar Volendam verhuizen.
Dan heb ik meer aan 'Brood en spelen' van Bart Chabot. Je moet er voor gaan zitten, maar dat heeft mijn week wel gemaakt. Maar hier heb ik al eerder melding van gemaakt. Dus dit is voor nu 'nicht im frage'.
Loonmatiging. Ja dat is misschien wel wat. De sociale partners liggen met elkaar in de clinch over wat wel of niet te doen. Natuurlijk! De rem op de lonen. Geen gelul. Hand op die knip.
Ach, ik kan me er niet eens over opwinden. Ik ben leeg. Het is me te snel gegaan. Deze week. Wanneer gebeurt er echt weer eens iets. Iets wat tot inspiratie leidt.
Inspiratieloos. Dat is een juist woord. Deze week was de wereld om mij heen inspiratieloos. Of ben ik het zelf. Nee. Of toch wel.
Tja, wat zijn de verwachtingen voor week 46?
Kans op een plaatselijke inspiratienood, met hier en daar neerslachtigheid. Dit afgewisseld door een kleine winterdepressie die hopelijk snel doorgetrokken wordt. Geadviseerd wordt: oogkleppen voor en gewoon doorgaan.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven








click photo to enlarge
Lange Voorhout nummer 80
Geweken 2002 wk 46:
Nummer tàgtag

Nummer tàgtag

De misère van de alledaagse realiteit wordt zo oppervlakkig als het is, bij het aangezicht van nummer 80. Of even is niets meer zoals het is en krijgt de volmaaktheid vrijspel.
Met de allure van de allergrootste staat zij fier als de kleinste, prachtig en zonder kapsones. Te midden van de echte heren, uit de toon maar het geheel compleet makend. Tastbaar maar perfect de rij sluitend. Als een kind tussen haar ouders, de handen vasthoudend. Nummer 80.
De omringende gevels kijken beschermend, groots en trots op haar neer. Nooit zal zij gelijk zijn aan hun statuur, maar haar status is hun gelijke. Ze valt niet in het oog maar eenmaal ontwaard laat zij je gedachten niet meer met rust. Als een weerspiegeling van jezelf op sommige momenten, staat zij daar op die plaats, voor altijd. Al eeuwen. Zoals jij je als persoon je persoonlijkheid meet aan de gelijkwaardige grootste der aarde en je dat soms lukt, maakt zij het onmogelijke mogelijk. Elk gevoel van twijfel is van korte duur.
Nummer 80. Nimmer klonk een getal harder en krachtiger dan dit tachtig. Op z'n Haags wordt het zelfs niet te overtreffen, tàgtag. Als donder losgeslagen vanuit de stembanden, tàgtag.
Een extra dimensie heeft dit getal gekregen nu zij het haar eigen heeft gemaakt. Nadat zij het heeft gekregen is het iets majestueus geworden. Definitief, vereenzelvigd. Gelijk aan nummer 14. Je hoort het uitgesproken en je verbeelding doet de rest.
Met de zorg die zij verdient zal zij blijven wat zij is. Een genot voor het oog, het toonbeeld van haar omgeving. Op haar plaats net als het haar omringende. Een van de vervolmakende verschijnselen van het al.
Wie aan haar komt, komt aan de stad die zij vertegenwoordigt. En deze stad is naast de thuishaven van de koning bovenal heilig, ondanks haar moderne ontwikkeling. Ondanks de niet te stuiten ontmanteling van een eeuwenoude beschaving.
Het Lange Voorhout nummer 80 blijft de schakel tussen emotie en nostalgie, tussen fantasie en werkelijkheid. Tussen mij en de liefde voor een stad.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 47:
Inspiratie?

Gezeten aan een grote tafel, nagenietend van een lunchhap, dit wegspoelend met een cappuccino, ontstond een gevoelsmatige noodzakelijke greep naar pen en papier. Er moest iets opgeschreven worden. Een aanzet. De zin welke brandde en gedoofd moest worden was eenvoudig. Hij luidt: "… geselecteerd op borstomvang. Fantastisch."
Inderdaad een fantastisch selectiecriterium waar ik mij goed in kan vinden. (Iedereen heeft wel iets waar extra aandacht aan geschonken wordt bij de tegenovergestelde sekse. En ik schaam me er absoluut niet voor.)
In dit verband moet natuurlijk gedacht worden aan het etablissement waarin ik mij bevond ten tijde van deze seksistische (who cares!) ingeving. En dan aan de dame welke is aangenomen om te werken achter de bar. Maar ook, zo nu en dan, er voor te aanschouwen is. Haar collega kan trouwens aardig wedijveren met haar maar moet uiteindelijk een pontje of twee toegeven.
Nu heb ik deze 'rijke' vrouw wel eens eerder gezien. Ik ben immers een regelmatige bezoeker van dit Grand-café en wel om andere nu niet relevante redenen. Ik zeg niet de naam van dit onderkomen, simpelweg om een zuigende werking te voorkomen welke het zou kunnen hebben op trekkende toeristen.
In het plaatje van deze dag was haar verschijning in elk geval een terechte aanvulling. Zelfs toen mij ter oren kwam dat zij pas twintig winters jong is. Zij was een ware aanvulling omdat de dag al zo verdomde goed was begonnen.
Uitgeslapen tot zelfstanding ontwaken. Kop thee. (de koffie was op) De resterende pagina's van 'Hollandse Luchten' van Martin Bril. Douchen en naar buiten. Naar buiten in het heerlijke voor-winterse weer. Heldere hemel en de kou langs je gezicht terwijl je ontspannen fietst richting het centrum, voor zover je er niet al bent als je de deur uitloopt. Ja, er zijn gezegende momenten in des mensch leven.
Na het lezen van een deel van de krant besloot ik snel te gaan doen waarvoor ik naar buiten was gegaan, naar het stadhuis om mijn verlengd rijbewijs op te halen. Ik zou de krant zelf wel kopen en thuis verder lezen. Al was het alleen al vanwege een stuk over de, momenteel weer actueel geraakte, doodstraf. Het gevoel maakte van mij meester naar buiten te gaan, te doen wat ik moest doen, een stuk rond te fietsen voor wat inspiratie (zie hier) en daarna geestelijk rein huiswaarts te keren. Het af te leggen stuk naar het stadhuis is klein maar de gedachten die opkwamen groot en goed. Ik realiseerde me namelijk, terwijl ik om mij heen keek tijdens het tripje, dat wat Martin Bril doet niet eens zo moeilijk is. Het is alleen een kwestie van écht om je heen kijken als je van bestemming naar bestemming gaat. Maar wel met de nadruk op écht. Vaak bekruipt mij namelijk de gedachte dat de meeste mensen wel kijken maar niets zien. De kunst is 'm dan gelegen in het daadwerkelijk in je opnemen wat je ziet. Ik probeer het zo vaak mogelijk en het levert dan ook geregeld hilarische beelden op. Als ik dit nou eens zou combineren met inspiratie dan is het hek van de dam. Uiteraard wil ik hiermee niets afdoen aan de kwaliteit waarmee Martin Bril zijn verhalen schrijft en zeker mijzelf niet aan hem proberen te meten. Dat zou hetzelfde zijn als na een half uur trainen meedoen aan de marathon van New York, dom en dodelijk.
Maar eenmaal in het stadhuis werd er een ernstig beroep gedaan op mijn geestelijk herstel vermogen. Ik kan er waarschijnlijk schielijk lang iets over schrijven maar dat doe ik niet. Ik hou het kort en duidelijk.
Ik betrad het IJspaleis alleen vanwege het ophalen van het eerder genoemde roze briefje. Het had binnen twee minuten gebeurd kunnen zijn. Ik begeef me richting het loket waar ik mijn rijvaardigheidsbewijs op kan halen. Goed en wel aangesloten in de rij, kijk ik eens om me heen. Achteraf besef ik dat ik waarschijnlijk getest ben. Door hoger hand. Sta ik tussen een man of tien, twaalf welke je 's avonds niet tegen het lijf wenst te lopen. Snel had ik in de gaten dat er ergens een blik afvalligen geopend moest zijn. Onguur, vies, stinken en ingevallen gezichten was het credo. Ik was terechtgekomen in de maatschappelijke nachtmerrie van onze maakbare samenleving. Verslaafden en ander onkruid. De parasieten waarvoor Nederland het sociale stelsel krampachtig in leven houd. Ik ben niet klein of bang uitgevallen maar deze wezenloze verschijningen hadden, na eerst een ongemakkelijke, een bedreigende uitstraling. Zo kwam het dat nadat ze in en uit de hoeken van het stadhuis waren gekropen als kakkerlakken en waarschijnlijk wat te chinezen hebben genomen, en ik bedoel hier geen babi pangang, zij zich weer voegde tot de rij en zo allemaal om mij heen stonden. Nou laat ik het zo zeggen, ik heb na tien minuten besloten mijn terugkeer op de weg als autogebruiker een paar dagen uit te stellen.
Eenmaal weer in de frisse buitenlucht heb ik de grootst mogelijke moeite om niet uit te vallen in razernij. De test!
Dan maar even de nieuwe meubelzaak in op het Spui. Ook wel frappant trouwens. Dit is de tweede meubelboer die op het Spui zijn onderkomen vindt in een voormalige discotheek (Voltage) waar ik menig 'gezellige' avond heb gekend. De eerste vond zijn intrek in het pand wat na het huizen van de bioscoop Asta de gelijknamige discotheek werd. Een erg groot gemis voor de Haagse binnenstad, zo groot dat het nog tot geen enkele wethouder is doorgedrongen.
Eenmaal rondgekeken ontwaarde ik mijzelf weer op de fiets. Nog steeds niet helemaal bedaard zocht ik een ander rustig onderkomen. De boekenwinkel. Martin Bril heeft een nieuw boek uitgebracht las ik in de krant. Dus maar even kijken dan. En inderdaad stond deze fier bij de B. Maar ik liep naar buiten met Boudewijn Büch. Althans met zijn nieuwe boek 'Steeds verder weg'. En niet toevallig, ik heb begin deze week reserveringen gemaakt voor zijn optreden, voorstelling of hoe het ook betiteld dient te worden. Het is altijd goed om een beetje voorbereid ergens aanwezig te zijn.
Gewapend met weer nieuwe stof ben ik bijna tevreden huiswaarts gekeerd.
Ik heb besloten gewoon door te gaan daar waar het bewustzijn genot geniet, alsof ik vergeten ben vandaag naar het stadhuis te gaan.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Boudewijn Buch
Geweken 2002 wk 48:
Boudewijn Büch

Zondagavond 24 november. Ik lig nog geen 2 minuten onder het kunststof, radio 1 aan en hoor frases die bij een overlijden altijd gebezigd worden. Ik kan niet snel opmaken over wie het gaat. Dan hoor ik "De kleine blonde dood" uitgesproken worden. Al het geluid om mij heen valt weg en de radio neemt beslag van al de aandacht die ik heb. Direct dringt de vraag tot me door "dat dit boek toch van Büch is?" Ik heb het nooit gelezen en ook de film niet gezien. De fase van Nederlandse literatuur is mij nog niet echt overkomen. Snel wordt de naam Boudewijn Büch in verband gebracht met overlijden. Een schok maakt zich meester van mij en ik ontwaar mijzelf minuten later achter de pc en op internet. Verschillende kranten hadden het bericht al gepubliceerd. De site van Boudewijn Büch heeft ook de mededeling geplaatst. (http://www.boudewijnbuch.net) Ongeloof.
De condoleance site wordt uiteraard met kracht gemeden.
Daar sta je dan, dacht ik later, met zijn laatste boek in je hand en de reserveringen van zijn theateravond op zak. Het enthousiasme heeft een nekslag gekregen. Het vervolg van "Steeds verder weg" is in een keer anders dan elk ander vervolg van een boek. Het uitlezen werd als een soort eerbetoon. En zo wilde ik het ook ervaren.
Een enkele keer keek ik tijdens het lezen naar de achterkant van het gebundelde. Eenvoudigweg om een realistisch beeld van hem te krijgen wanneer hij iets over een gemoedstoestand vertelde waarin hij terechtkwam bij het vinden van een zeldzaam boek of juist bij het niet vinden ervan. Even een blik op die foto. Met respect las ik het resterende deel van het boek en met een weemoedig gebaar sloot ik de bladzijden. Een kleine groet en een vluchtige blik hemelwaarts, waarna ik dit reisverslag zette waar hij hoort, op een plank omringt door de passie van de overleden auteur.
Ik ben blij dat ik de kaarten welke gereserveerd zijn door mij nog niet heb betaald. Zo kom ik niet met mezelf in een strijd verwikkeld wanneer ik het geld zou terughalen. Het zou de bezeten verzamelaar tot iets materialistisch maken. Ik zou met gemengde gevoelens aan de kassa verschijnen en twijfelen om het geld terug te nemen. Een schuldgevoel zou mij in een greep houden.
Zoals de dood niet te combineren valt met massahysterisch rouwgedrag. Zo past het ook niet in een combinatie met geld. Waarschijnlijk had ik uit symbolisch oogpunt een van zijn boeken geruild voor het teruggevorderde geld. Om toch met een goed gevoel verder te kunnen.
Al denk ik dat er sowieso nog wel wat gelezen gaat worden wat van zijn hand komt. Ik weet het wel zeker.
De wereld is in elk geval wederom een klein stukje saaier geworden. En het zal wel even duren voordat zij van dit verlies bekomen is. Anders ik wel.
En vraag nu niet waarom het als een verlies ervaren wordt. Misschien wel omdat het mij wel wat lijkt om te zijn zoals hij, zo gedreven. Melancholisch. Om te weten wat hij weet. Om te doen wat hij heeft gedaan. Of gewoon omdat het een genoegen was om naar hem te luisteren.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
 
Geweken 2002 wk 49:
Journaal is nog geen nieuws

Vaak komt de vraag in mij op wat nou eigenlijk de nieuwswaarde is van hetgeen middels de journaals, op radio en teevee, over de mensen wordt uitgestrooid. En eerlijk gezegd denk ik dat die waarde te verwaarlozen is. Er is zelden sprake van enige inhoud. De toegevoegde waarde aan des mens kennis is nihil. Nu is dat ook niet noodzakelijk wanneer consequent het woord 'journaal' gebruikt wordt voor deze vorm van berichtgeving. Maar er woorden twee verschillende begrippen gebruikt als hetzelfde bedoeld wordt. Gesproken wordt er dan over zowel 'het journaal' als over 'het nieuws'. Zoals aangegeven kan ik in het kader van de dagelijkse, zelfs ieder uur gegeven, berichtgeving leven met de term 'journaal'. Als je het woordenboek (Kramers, 18e oplage van de 19e druk, 1987) er op naslaat kom je tot de betekenis 'dagboek'. En dat is het dan ook. Een dagboek. Dus ik zou er hier gelijk ook voor willen pleiten in het vervolg over 'het journaal' te spreken in plaats van over 'het nieuws'. En wel vanwege het feit dat als je in hetzelfde woordenboek het woord 'nieuws' opzoekt, tegenkomt dat het dan moet gaan over 'iets nieuws'. En dat is het maar zelden.
De vraag zal waarschijnlijk opkomen hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat deze quasi wetenschappelijke inleiding u deelgenoot wordt. Dat is vrij eenvoudig. Met de journaals van deze week nog fris in het geheugen moet er geconcludeerd worden dat het ook nu weer nergens over is gegaan. Er is totaal geen nieuws gebracht en dus was ook nu weer sprake van journaal. Het enige wat ieder journaalmedium heeft gebracht is over hetzelfde gegaan. Naast de weerzinwekkende ramp die zich voltrekt voor de kust van Spanje, letterlijk en figuurlijk een ziekmakende affaire, kwam zij niet verder dan berichten over terrorisme, vermeend of niet, en alles wat daarmee is samen komen te vallen. Asielzoekers, illegale arbeiders, tentakels van terroristische netwerken, het grote integratie drama op de Nederlandse scholen, de Belgische rebel Abou Jahjah en natuurlijk het niet te vergeten Amerikaanse streven naar een oorlog in het Midden-Oosten.
Ik kan mij niet aan de indruk ontrekken dat in de huidige berichtgeving sprake is van enige vorm van xenofobie. Misschien gaat dit wel iets te ver maar een gezonde bijdrage aan zowel het denken van de mensen in Nederland als aan een positieve ontwikkeling in de samenleving levert het niet. Er is totaal geen diepgang in hetgeen vermeld wordt. Het zijn niet anders dan onruststokende en oppervlakkige berichten die zich over elkaar heen opstapelen. Maar gelukkig kan ik, en waarschijnlijk velen met mij, mijzelf afzetten tegen deze niets brengende programma's. Maar de meerderheid in ons land denkt dat de huidige berichtgeving een werkelijk beeld geeft van de situatie waarin ons land, of erger nog de wereld, verkeert. Nu is de volgende vraag uiteraard: in welke situatie verkeert ons land dan?
Het antwoord hierop blijf ik de geïnteresseerden schuldig. Maar de situatie waar wij als land momenteel in zitten is mede het gevolg van de tegenwoordige journaals. Een onjuiste weergave van de werkelijkheid. De integratie is volledig mislukt. Op moslimscholen worden de kinderen klaargestoomd voor een intifada tegen het westen. Irak, onderleiding van Houssein, vormt een bedreiging voor het gehele westen. Het islamitisch terrorisme heeft zijn wortel in elke buurtgemeenschap en alle medelanders maken er deel van uit. Nee, als je niet beter weet word je terstond xenofoob. Of die gevoelens worden in stand gehouden. Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat er een propaganda offensief over het westen is neergestreken sinds 11 september 2001. De leugendeken van het Amerikaans nationalisme beschermt ook ons tegen de schijnbare extreme kou uit het Midden-Oosten. Dan heb ik het toch liever iets kouder.

Hier wordt niet de werkelijke dreiging van extremisme onderschat. Deze bestaat zeker en moet ook bestreden worden. Desnoods in de vorm van 'oog om oog, tand om tand', laat daar geen misverstand over bestaan.
Maar het is van groot belang dat de zuigende werking van de neerwaartse spiraal waarin de huidige berichtgeving verzeild is geraakt en vele mensen met zich meeneemt, herkend en erkent gaat worden. Dit is het moeilijkste van de geschetste situatie. Hier komt het aan op het gezonde verstand van de individuele burger. Deze verhouding, van voorgeschotelde werkelijkheid en belevende werkelijkheid (m.b.h. het gezonde verstand), baart dan de grote zorg. Voor mijn gevoel is deze de verkeerde kant opgeslagen. En zodra deze onomkeerbaar is worden de huidige journaals de werkelijkheid.
De aandacht zal daarom nu gevestigd moeten worden op diegene die denken dat de journaals al werkelijkheid zijn. Laat dit dan het nieuws zijn.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Van Es en Jacobse
Geweken 2002 wk 50:
Niets te kiezen

Ratelband, met een verborgen microfoon op zak gestoken, verliest nipt van een tweeëntwintig jarig mutsje. Zij mag het leiderschap van Leefbaar Nederland gaan dragen. De bezeten Emiel gaat het alleen proberen. Ratelband.nl mag het heten. Net als de Conservatieven.nl van Winnie. Het LPF-bestuur is eindelijk legaal actief. De parlementaire enquête commissie Srebenica is zo goed als klaar met de verhoren maar er zijn geen nieuwe feiten bovengekomen. De enquête commissie aangaande de bouwfraude komt met de resultaten. De Nederlandse overheid is voor ruim 300 miljoen getild. Regelgeving is volledig genegeerd. Alle betrokken instanties hebben gefaald, waaronder de NMa. Speciaal opgericht om frauduleuze praktijken tegen te gaan. De derde minister stapt uit het demissionaire kabinet Balkenende. Hij heeft de kamer, wederom, foutief ingelicht. Wist van een miljoenen schikking maar was het door de drukte van zijn ambt waarschijnlijk even vergeten. 'Commissie nr. 3025', welke zich diende te buigen over vliegtuigongeluk van de Hercules (wanneer was dat ook alweer?) komt met de conclusie dat de brandweer geen verwijtbaar gedrag valt aan te meten omdat het niet primair de taak is van de brandbestrijders om mensenlevens te redden maar om een brand te blussen.
Ergens tussendoor hoorde ik ook nog Wijsglas, met wijsvinger, als voorzitter van de Tweede Kamer iets mompelen over verloedering van de politiek door de LPF. Waar of niet waar, die man heeft zichzelf klaarblijkelijk nog nooit teruggezien op de televisie.

Dit is even in een notendop de Nederlandse politiek van de afgelopen week.
En men heeft geen enkel idee waarom het Nederlandse volk zich massaal heeft afgekeerd van de nationale politiek. Nu komt dat natuurlijk niet door hetgeen is geschied in de afgelopen week. Maar het geeft wel een goed beeld van het waarom. Al is het allemaal enigszins vermakelijk, het is niet meer serieus te nemen. Oké het gaat in het hier bovenvermelde deels over mensen en clubjes die nieuw in de politiek genoemd kunnen worden. Maar de gevestigde deelnemers maken het er niet aantrekkelijker op. Als ik naar het gekwek luister van het, in alle haast naar voren geschoven, heethoofdje (denk aan "sikkepitje") Halsema word ik allerminst opbeurend toegesproken. Die linkse kakker is een prima voorbeeld van het gemiddelde GroenLinks lid. Een hoogopgeleide idealist die uit socialistisch oogpunt de stem van het volk wenst te zijn zonder deel uit te maken van het volk wat zij pretendeert te vertegenwoordigen. En dan wil ik het niet eens over de stemmers op deze partij hebben. Hoogopgeleide jongeren c.q studenten die, zo blijkt uit onderzoek, naar mate zij ouder worden overstappen naar de VVD. Over hete luchtballonnen gesproken.
Maar de PvdA heeft Wouter Bos. Intelligente en knappe jongen. Maar praat de harde PvdA regententaal met een te zacht stemmetje. Hij zal het net niet redden. Men zal hem simpelweg niet horen tussen alle hardschreeuwers en hoogdravers.
Over Balkenende en Zalm kan men ook kort zijn. Beide raken maar niet ingespeeld in hun huidige rol van respectievelijk minister-president en lijsttrekker. Zo bekeken staan zij naast Bos. Dan doet Bos het eigenlijk nog niet eens zo slecht.
Blijft over de SP. In de peilingen doet de partij het ernstig goed. Te goed wat mij betreft, al is het voor het tegenwicht misschien niet eens verkeerd. Maar zodra hun tegenwicht omslaat in gewicht, is Nederland nog lang niet klaar met de poppenkast waar ze nu in zit. Een voordeel, zodra Marijnissen het pand verlaat, voorgoed, voorzie ik een LPF effect. In die zin, dat het dan weer gewoon een gemarginaliseerde splinterpartij wordt. Denkt hierbij aan de D66. Een wrak van een fractie. Of een fractie van wat ooit een fractie was. Niet veel dus.
Dan zijn er nog de kleine christelijke partijen. Te klein voor het respect dat zij verdienen. Waar idealen en levensbeschouwingen nog echt inhoud hebben. Maar ook tot hun is het gerommel doorgedrongen. Jammer.

De afleveringen van 'De tegenpartij' met F. Jacobse (Kees van Kooten) en T. van es (Wim de Bie) zijn uitgebracht op DVD en video. Dit bericht doet je afvragen waar tegenwoordig de politieke satire is. Dit hadden gouden tijden geweest voor de 'Gouden doden'.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 51:
Ontplofte Bomhoff

Het kerstreces is dit jaar ingeluid met een klein schrijven van een oud minister. Het heeft wat voeten in aarde gehad maar uiteindelijk heb ik het kunnen bemachtigen. Rondom het binnenhof was het de eerste dag al uitverkocht. De tweede dag bracht meer geluk. Hier wordt uiteraard gedoeld op de "Blinde ambitie" van Eduard Bomhoff.
De reacties waren buitensporig en extreem. Kan gezegd worden nadat het boek is gelezen door ondergetekende. Desalniettemin was het allemaal best weer even vermakelijk. Al doet de schrijver van het boekje de eerste lettergreep van zijn naam geen eer aan. Er was eerder sprake van een voetzoeker. Onschuldig en je stapt er zo overheen. Al staat er in het tweede deel van Blinde ambitie wel een aardige verhandeling over wat er niet goed is aan de Nederlandse politiek en hoe het enigszins anders zou moeten. Dit stuk was een wetenschapper waardig. Iets wat je waarschijnlijk van Bomhoff mag verwachten. Het gaat hier dan o.a. over het stuk waarin aangegeven wordt dat de Nederlandse politiek veroordeeld is tot voortbestaan op basis van "inteelt". Iets wat hij duidelijk aankaart en verduidelijkt door te verwijzen naar de opstelling, c.q houding van Melkert. Deze regent pur sang is na zijn studie alleen bezig geweest op politiek niveau en heeft nimmer enig contact gehad met de buitenwereld en dus totaal uit het oog verloren wat er echt leeft bij het volk. Of dit daadwerkelijk een scherpe analyse is laat ik hier voor de lezer om te beoordelen. Maar dat het is goed om het nogmaals te lezen, mag wel gezegd zijn. Het zou zelfs iets zijn om hardop te reageren met een: "Mijn idee!". En daarbij komt, deze passage stond uitgebreid in het NRC van afgelopen vrijdag, dus het ís gelezen.
Gelukkig stond deze zienswijze samen met ander inzichtelijk materiaal, beschreven als een extra lange column voor bijvoorbeeld het bovengenoemde NRC, opgesteld in het tweede deel van het boek. Zo kon ik me wat makkelijker ontdoen van het gevoel wat ontstond in het eerste deel. Gelukkig wees Paul Witteman de auteur er zelf ook op. Het had toch iets weg van een boos en getergd jongetje dat naast dat hij uit de parlementaire school klapt ook even zijn gal kwijt moest. Jammer dat hij bij Witteman zou aandrong op bevestiging van zijn gelijk. Bomhoff heeft zo door eigen toedoen zijn verhaal van werkelijke kracht ontdaan. Maar het blijft een feit dat de 'literatuur' lekker wegleest.
Het is in elk geval wel duidelijk dat eerlijkheid en oprechtheid niet de eigenschappen zijn waarmee je het politieke toneel moet betreden. De een voor de ander werkt met een dubbele agenda zo blijkt. Hebben partijpolitieke motieven als basis de voorkeur. En zullen rigoureuze, maar noodzakelijke, veranderingen wel niet snel onderdeel uitmaken van het Haagsche streven. Tevens denk ik dat de geconcentreerde lezer ook tot de conclusie zal komen dat de stijve (naar zijn eigen woorden) Bomhoff geen politicus is en dat het terecht is dat men, indien het waar is, van hem afwilde. Zijn handelswijze heeft iets erg griezeligs en ronduit amateuristisch. Wat bevestigd is door zijn optreden bij B&W en in Blinde ambitie. Hij en zo ook het kabinet Balekenende had weinig recht op een vervolg.
Het was beter geweest als hij een militaire training had gevolgd ergens in Amerika. Daar hadden ze deze slappe wijsneus wat meer power gegeven in de vorm van amfetamine en hadden de vonken er misschien afgevlogen. Had hij ook een doeltreffend salvo kunnen afvoeren op een onschuldige menigte. Op z'n minst op die decadente platenboef die zo geil bleek te zijn op de media-aandacht welke hij genoot, dat hij door zijn eigen erectie uit balans raakte en van het pad af liep.
Gelukkig had Minister van Financiën Hoogervorst wel zijn dagelijkse dosis militaire proviand ingenomen. Zijn reactie was zoals het hoort: "wie denken uitgerekend die Duitsers wel wie ze zijn" om te zeggen dat Nederland 100 jaar niet meer aangekeken wordt als zij tegen de toetreding van het tweedewereldland Polen zou stemmen.
Zonder speed had ik zelfs al gezegd: "Dann sprechen wir uns wieder uber 40-45 jahren, herr Schroder ". Maar ja, ik lijd dan ook niet aan blinde ambitie.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2002 wk 52:
Verplicht!

De week van kerst dient een week van bezinning en verlichting te zijn. En dat was het weer eens.
Nu zullen degene wie in voorgaande jaren rond kerst met mij in aanraking zijn gekomen niet helemaal geloven in het waarheidsgehalte van deze openingszin. Laat ik dan direct zeggen dat het toch wel degelijk is geschied. Een detail in het denken heeft zich enigszins geplooid. Uiteraard gaat het hier niet over een godswonder of een hemelse openbaring. Al zou het laatste de gebeurtenis nog het meest benaderen.
Eigenlijk is het heel eenvoudig. Een gedachte welke al geruime tijd bestaat heeft zich laten voeden en leeft sinds de heilige dagen volwassen voort.
Iedereen zal het ongetwijfeld wel eens hebben ervaren. Het gevoel van de werkelijkheid dat onwerkelijk aanvoelt. Het onwerkelijke laat zich dan zijn wat het is door met de dooddoende term 'toeval' te schermen. Ik heb het dan niet over mijzelf, ik heb al lang geleden de term afgedaan als niet-bestaand, op zijn minst incorrect.
Nu wordt het vervolg mijn voortgezet pleidooi waarmee ik u lezers definitief probeer te bewegen tot nader stilstaan en nadenken bij elke volgende situatie waarbij het begrip 'toeval' u te binnenschiet.
Ik zal een voorbeeld aandragen wat voor mij als brandstof diende voor het verdere vragenvuur mijn gedachten.
De radio was, de dag dat het boek van oud-minister Bomhoff, Blinde ambitie, uitkwam, luid over de inhoud ervan. Dit moest in mijn bezit komen dacht ik direct. De commentaren waren in groten getale en in alle vormen. In één van de commentaren werd gerept over het in 1994 verschenen boek van Ed van Thijn, Retour Den Haag, een dagboek uit eerste hand over de maanden van het ambt als minister van de schrijver. Nu had ik dat boek, als tweede hands, al eens eerder in handen gehad maar toen gelaten voor wat het was. Zo ook een drietal weken voor het uitkomen van het boek van Bomhoff. Driftig op zoek zijnde naar laatstgenoemde werk werd er drie keer een negatief resultaat geboekt. Volgende dag beter. Eenmaal thuis voor de buis was het tijd voor Barend&Witteman. Tijdens dit programma probeerde Bomhoff waarheidsgetrouw uit de doeken te doen wat zijn beweegredenen waren voor het schrijven van zijn verhandeling. Onbevredigend overigens. Tijdens het gesprek sprak ook hij over het boek van Van Thijn. Nu ontstond de onverklaarbare noodzaak tot aanschaf van het boek van Van Thijn. Denkende aan de laatste keer dat ik het had zien staan trok in mijn jas aan en ging vluchtig op weg. Op het fietsje realiseerde ik mij dat ik bij het vorige bezoek aan dezelfde boekwinkel een aantaal keren een boek van Sigmund Freud (de Nederlandse vertaling van 'Die Traumdeutung', Droomduiding) in de handen had genomen. De ernstige twijfel van aanschaf kwam op maar 45 euro voor een tweedehands boek werd iets te veel gevonden.
Eenmaal in de boekwinkel aangekomen was het boek van Van Thijn snel gevonden. Het stond nog netjes op de plek waar ik het had teruggezet. Tevreden ging ik op weg richting kassa. Maar niet voordat ik nog even een blik had geworpen op Droomduiding van Freud. Wederom moest ik het twee keer van het schap pakken om het de derde keer maar gewoon te kopen. Ik wist zeker dat als ik het nu niet zou doen ik daar spijt van zou krijgen. Tevreden en 65 euro lichter, er waren in totaal vier boeken aangeschaft, ging ik op huis aan. Na alles mee te hebben gekregen op teevee betreffende de "affaire Bomhoff" (zoals het later in de krant genoemd zou worden, hoe overdreven) kreeg ik de drang om alvast te beginnen in Retour Den Haag. En zo geschiede. Maar toen gebeurde het. Ik ben nog geen zes bladzijden op weg of Van Thijn spreekt over "Freuds 'Droomduiding', een andere vakantieopgave die" hij zich gesteld had. (Ed van Thijn, Retour Den Haag, 1994, tweede druk, blz. 10) Om het daarna nóg een paar keer aan te halen. Het gevoel dat mij toen overviel was niet onbekend maar wel onbeschrijfelijk.
Dit was het moment waarop het begrip 'toeval' definitief van betekenis veranderde en nooit meer zijn gangbare betekenis verdient.

De kerstdagen werden zodoende voor mij de dagen van verlichting. De verlichting zocht en vond ik in een ander boek. En dan niet in de bijbel. Een boek nota bene wat ik jaren geleden heb aangeschaft en nooit eerder heb kunnen, lees willen, lezen. (de spreekwoordelijke klap op de vuurpijl)
Voor hen die geprikkeld zijn over bovengenoemd voorval en herkenning ervaren wil ik wijzen op het boek waarmee ik de kerst ben doorgekomen. Het gaat hier om 'The Roots of Coincidence' van Arthur Koestler (vert. Maurits Mok, 'De wortels van het toeval', 1973). Hierin wordt o.a. toegelicht waarom de wetenschap de plank mis slaat wanneer zij het onverklaarbare afdoet als ketterij. Sterker nog, dat zij zelf het gereedschap hanteren waarmee aangetoond kan worden dat toeval meer is dan toeval alleen.

Mijn kerst was weer een goede. Ik ben er wederom op gewezen dat ik net als Socrates, en vele anderen, één ding zeker weet en dat is dat ik niets weet.
Een verlichtende gedachte.

verreck.nl ® 2002

click HIER om terug te gaan naar boven
 























namelijk verreck.nl ® 's-Gravenhage 2005 - vierde jaargang, sinds 2001, toen verreck.com
pic: National Geografic Lange Voorhout nummer 80