back home!
Geweken archief:
Geweken 2003
     
Geweken 2003 index:
week 1: debatzeep
week 2: great Gretta
week 3: de geuzen van '63
week 4: de geuzen van '63 (2)
week 5: koopziek
week 6: don't believe the hype
week 7: een klein relaas
week 8: gouden platen?
week 9: uitgespeeld
week 10: boycot de Konmar!
week 12: Echelon in echo
week 13: het Voorhout voorbehouden
week 14: KPNet niet
week 15: de lente
week 18: iets of niets?
week 19: de Carlyle Group
week 21: haute cuisine
week 22: meelopen, meer zeiken en minder roken
week 23: bAsta!
week 24: oranjebitter
week 26: je moet wat
week 29: weer zo'n fase
week 34: einde komkommertijd?
week 35: met beide benen op de grond
week 38: omrotten!
week 39: kat in 't bakkie
week 40: de Blauwe aanslag
week 43: gelukkig meer dan Mabel
week 44: Homies in Holland
week 46: you're sick and you know you are!
week 47: nee, geeft mijn er maar twee
week 48: europa is gepact
week 49: Esmé
week 50: de groeten!
week 52: het had zo mooi kunnen zijn
verreck.nl®
... consequent, beter nog: frequent, de dingen bekijken, beleven, door laten dringen. Met een structuur in weken, terugblikken naar wat is geweest, wat is geweken. Ik noem het bekeken. Geweken.
(week 52 - 2004)

Geweken archief 2003
verreck.nl® toen verreck.com®

Geweken 2003 wk 1:
Debatzeep

Gelukkig is er geen champagne in combinatie met oliebollen genuttigd, anders was dit waarschijnlijk op een onaangename manier naar buiten gekomen. Op z'n minst bijna. Het lont van de verkiezingscampagne is na de laatste lawinepijl aangestoken. Was ik maar in het zuiden gebleven. Had ik alleen natte voeten gehad i.p.v. natte ogen. RTL4 hield het eerste lijsttrekkerdebat. Wat een farce! Inhoudelijk ging het helemaal nergens over. Althans er was niets nieuws onder de zon. Gelukkig is er de stemwijzer op internet. Kan die 40% aan zwevende keizers toch nog hun politieke keuze maken. Hoe durven ze zo een waardeloos middel trouwens te bespreken. Alleen de onwetende laat zich hierdoor leiden. Nu is achterdocht mij niet vreemd, en probeer ik dit tot een minimum te reduceren, maar hier mag wat mij betreft een onderzoekje (ja weer één) naar gehouden worden. Het gaat uiteindelijk om het grootste keizerspotentieel. Het is een gevaarlijke ontwikkeling als straks blijkt dat een groot deel van het electoraat zijn stemgedrag laat afhangen van een frauduleus tooltje.
Maar terugkomend op de RTL soap. Zowel de voor- als nabeschouwing lieten het na te spreken over waar het echt om gaat. Inhoud. Uitgemeten werden wel de personen. Hoe ze zaten, keken, zweette, praatte en of de voeten op de grond bleven. "Ze zaten op het puntje van hun stoel." Gelukkig want ik niet. Wat een walgelijke toestand. Ik begrijp niet dat het Nederlandse volk niet massaal in opstand is gekomen hiertegen. Ik kan er nog veel over zeggen maar ik heb gewoon de zin niet. Ik voel me leeg of bedrogen. Ik weet 't nog niet.
Maar er komen nog genoeg kansen begrijp ik. Dit was pas het eerste debat. Als we de draad maar niet kwijt raken. Het is nog een dag of twintig een politiek gekkenhuis. Gebeurd er daarna nog iets eigenlijk?

Terwijl ik zo bezig ben vraag ik me af hoe het met Jan Mulder gaat. Zou hij de beslissing al hebben genomen om te stoppen met het aanwezig zijn bij Barend&Van Dorp? Zonde van zo'n vindingrijke geest. Schrijven gaat hem beter af en staat hem ook goed. Ondertussen is hij aardig onder het stof komen te zitten tussen die twee wijsneuzen. Ik vind ook dat hij weer wat meer moet gaan drinken tijdens het programma. Wordt hij weer scherp van.
Eigenlijk ontbreekt het aan kleur. Kleurloos is het allemaal.
Maar ja, dan kunnen we ons concentreren op de inhoud.
Als dat maar goed gaat.
Als deze eerste week tekenend is voor de 51 hieropvolgende voorspel ik weinig spetters dit jaar.
Is er niet nog een joker die we kunnen inzetten?
Gretta Duisenberg misschien?

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 2:
Great Gretta

De mogelijke joker van de Geweken week 1 werd de absolute troef van week 2. Fantastisch hoe deze eenling haar, ietwat twijfelachtige, capaciteit ontplooide door iedere dag van deze week het journaal te halen. Nu moet gezegd dat ik me wel kan vinden in haar eenzame strijd voor de Palestijnse zaak. Al kan ik niet volledig haar beweegredenen doorgronden. Zelf vind ik dat het Centrum Informatie Documentatie Israël (CIDI) te hoog van de toren blaast door haar aan te klagen wegens vermeend antisemitisch optreden. Maar dubieus is haar uitspraak wel over de situatie in het Midden-Oosten dat deze erger is dan de bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog, afgezien van de holocaust. Waarschijnlijk heeft ze historisch gezien gelijk maar ook zij had kunnen weten dat organisaties als het CIDI denken het patent op WOII te hebben en dat dan kosten wat kost zullen uitbuiten. Het zelfgenoegzame jagen op erkenning wat dat soort organisaties op hysterische wijze nastreeft, heeft ondertussen wel iets weg van lijkenpikken. Dit ter zijde.
Wat misschien wel leuk is zal de uitkomst van de discussie zijn aangaande het gebruik dat de "heksige vrouw" (Youp van het Hek, NRC 12 januari) heeft gemaakt van haar diplomatieke paspoort. Bovengenoemd CIDI heeft het verzoek gedaan aan demissionair minister De Hoop Scheffer en minister-president Balkenende haar paspoort af te nemen. En die geluiden zijn uit al meer hoeken gekomen. Ik ben benieuwd hoe dit afloopt. Ondertussen heeft Gretta haar verontschuldigingen aangeboden voor de ongelukkige uitspraak aangaande de Nederlandse bezetting maar het hoge woord is er al uit. Zelf denk ik dat dit met een sisser afloopt. (niet antisemitisch bedoeld overigens) Haar diplomatieke paspoort blijft gewoon in haar tas. Zij zal zich hooguit vanaf heden wat rustiger opstellen. Dit met de gedachte dat zij haar taak, meer aandacht voor de Palestijnse kwestie, heeft volbracht. Nu is dat natuurlijk niet helemaal gelukt. Het is eerder de Duisenberg-kwestie geworden. Het zal zelfs eerder een negatief dan een positief effect hebben gehad. Veel mensen zouden wel sympathie kunnen opbrengen voor haar gedachten met betrekking tot de erbarmelijke situatie waarin de Palestijnen zich bevinden. Als zij rekening had gehouden met het feit dat de joodse lobby een heel andere is dan bijvoorbeeld de milieulobby en zij zich zodoende ook wat gematigder had opgesteld was het niet 'haar' week geworden. Het geplande interview op Schiphol, na haar terugkomst zaterdag, kon trouwens niet doorgaan vanwege bedreigingen. Ik ben nieuwsgierig vanuit welke hoek die zijn gekomen.
Nu noemde ik net al de milieulobby maar haar [de lobby] onschuld wordt ook weer op de proef gesteld. Het taartincident wordt alsnog nader onderzocht. U herinnert zich Pim Fortuyn nog wel, die een aantal taarten naar zich toegeworpen kreeg. Op teletekst werd het verband gelegd tussen de werpers en de vriendin van Folkert van der G. Dat blijken bekenden van elkaar te zijn.
Zo zie je maar, waar rook is is vuur, waar stront is zijn taarten en aan elke staart komt een eind. Al vraag ik me ook bij deze af waar die eindigt.
Gelukkig draaft de wereld door tijdens de verkiezingscampagne.
Al een keuze kunnen maken?

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 3:
De Geuzen van '63

Nu uit het Nationaal Kiezersonderzoek 2002 is gebleken dat de Nederlandse kiezer geen 'ruk naar rechts' heeft gemaakt op 15 mei jongstleden, kunnen we weer rustig ademhalen. En dat mogen we dan eventueel doen met Job Cohen aan het roer. Als de PvdA de grootste partij wordt althans.
In het NRC stond een opvallend artikel over de aanwezigheid van de 'ruk naar rechts'. Beter gezegd: de afwezigheid van deze ruk. Maanden zijn we als burgers overspoelt met de constatering dat zouden wij, de Nederlandse samenleving, een ruk naar rechts hebben gemaakt. Ik ga niet in op de cijfers waarmee geschermd wordt (lees zelf het Nationaal kiezersonderzoek maar door, is waarschijnlijk zeer interessante literatuur) maar wil hier wel de, naar aller waarschijnlijkheid, retorische vraag herhalen die door de onderzoekers is gebruikt: "Waarom staat de VVD dan nog niet op vele zetels in de peilingen? En hoe kunnen we (…) de huidige successen van partijen als SP en PvdA in de peilingen begrijpen?".
Ooit zelf bij stil gestaan? Ik niet. Heerlijk zulke veranderingen van inzicht.

Iets heel anders (het is echt mogelijk), het is 40 jaar geleden dat de 'de hel van het noorden' is gereden. Het blijkt de "koudste dag van de koudste winter van de eeuw" (NRC) te zijn geweest. 1963, 20 graden onder nul en een harde wind. Stel je eens voor. Klapschaatsen waren toen nog sciencefiction, 200 kilometer natuurijs, dikke sneeuw en een gevoelstemperatuur van min 40°C. 10.000 mensen, recreanten, deden mee aan tocht, 69 haalden de finish. Wat mij betreft 69 helden. De Elfsteentocht van 1963.
Als ik aan deze gebeurtenis denk zie ik alleen maar zwart-wit beelden. Niet omdat er toen nog geen kleuren tv bestond (die bestond ook niet) maar omdat het mijn inbeeldingsvermogen te buiten gaat. Al hoewel, ik proef dramatisch romantische taferelen. Bikkelende kluners. Mensen die voortgedreven worden door een wilskracht die toen maar zeker nu zeldzaam is. Ik zie Henk Gemser als broekie samen met een vriend in een auto stappen om een 'verwijderpost' te omzeilen. Mensen gillend en schreeuwend van de pijn in de kant liggen. De boeren van wie de weilanden doorkruist worden staan vol ongeloof in de barre kou te kijken naar hoe mensen hun grenzen tot het ondraaglijke verleggen. Dichtgevroren meren waar geen mens te zien is, alleen een enkele schaatser die tegen het stuifsneeuw in, zijn weg in het onzichtbare tracht te vinden. Friezen met echte erwtensoep bij een kraampje en niemand om ze ervan te verlossen anders dan zij van de organisatie. Een verdwaasde schaatser die in een poolachtig landschap voor de zoveelste keer op de been tracht te komen na weer een ongenadige val op het gescheurde ijs.
Als je dit soort geuzen afzet tegen de personen op wie wij onze stem moeten uitbrengen aanstaande woensdag word je toch aan het twijfelen gebracht om deze aan één van die kneuzen te geven. Beeld je bijvoorbeeld Frank de Grave eens in op de Bonkevaart met half bevroren ledenmaten. Een ijspegel van speeksel op zijn gezicht. Een muts wit uitgeslagen van bevroren asem. Hakkend en slaand met de ijzers om een meter vooruit te komen. Of probeer hetzelfde eens met Zalm of Bos. Balkenende? Halsema zou ik een plaatsje kunnen geven. Niet een grote en niet lang, want ze kan niet de gehele dag in haar oranje string staan te huppelen langs de kant. Maar gewoon lang genoeg, totdat hier en daar de kou bij haar heeft toegeslagen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het gehele stembiljet wel goed zou passen tussen de oranjemalloten van heden ten dagen. De deinende zielloze massa, staand achter de Hinderloper Boerenkapel.

God allemachtig, het wordt steeds moeilijker om me zelf naar de stembus te krijgen. Was ik maar niet een geseculariseerde burger. Of was ik maar een linkse idealist. Nu wordt het nog een zware dobber om een keuze te maken.

Tv tip: donderdag 23-1-2003, 23:00-23:50u NOS-Studio Sport: Vak M, Nederland 2

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven








bron pic:
vpro.nl/elfstedentocht (met meer over 'de mannen van '63')

Elfstedentocht 1963
Geweken 2003 wk 4:
De Geuzen van '63 (2)

Is er iemand verrast over de verkiezingsuitslag? Lijkt me sterk. Na bijna dood gepeild te zijn was de uitslag goed voorspelbaar. Het enige wat er om spande was welke partij de grootste zou worden. Gelukkig wederom het CDA.
Nu was het niet zo'n drama dat de spanning weggenomen was daags van tevoren. Kon ik alle uitzendingen (en het waren er veel teveel) combineren met het lezen van het die dag aangeschafte boek: 'De mannen van '63' van Koolhaas en Van de Vooren. Week drie gaf al een verwijzing naar het programma van de NOS dat zich zou toewijden aan de "de tocht der tochten", de Elfstedentocht van 1963. Die dag in de vorige eeuw toen het zo'n 20 graden vroor en 69 tourrijders de finish zouden bereiken. Van de 10.000! Maar goed dat het boek uit was voordat ik dat programma zag trouwens. Wat een aanfluiter. Op geen enkele wijze heeft dhr Smeets duidelijk kunnen maken hoe bar die tocht wel niet geweest is voor de tourrijders. Noch zijn overdreven enthousiasme noch de beelden gaven een werkelijk getrouw inzicht. Wederom een bewijs dat het boek, in het algemeen, meer bevrediging biedt dan teeveebeelden.
Twee dagen waren er voor nodig om volledig gebiologeerd te worden door de Elfstedentocht van 1963. Nu ben ik al makkelijk aan nostalgie overgeleverd maar 'De mannen van '63' is tot op heden het toppunt van het verlangen naar vervlogen tijden. Samen met het oude 's-Gravenhage strijden de helden van toen voor mijn aandacht. Een bijkomend gunstig effect hiervan is dat de politieke poppenkast (wat het dit keer duidelijk was) deels aan mij voorbij is gegaan. De interesse even op een laag pitje tot de formatie is voltooid, tot het echte politieke leven weer aanvangt.

Wat moeten die kerels hebben afgezien op het 'stukje' Leeuwarden - Leeuwarden. 200 kilometer door poollandschap. Klunen over het ijs. Sneeuw en zand maakten schaatsen onmogelijk. Op noren of friezendoorlopers het maakte ze niet uit. Met de gedachte op de vaart te zitten, een boer tegenkomen en je laten vertellen dat de vaart 200 meter verderop ligt! Vallen en opstaan met bevroren lichaamsdelen waaronder de ogen. Niet bij iedereen gelukkig maar er waren er genoeg. Schaatsen in het donker, niks geen kunstverlichting, niks geen schoongeveegde baan. Neem hierbij even in acht dat, de uiteraard zeer geprezen wedstrijdwinnaar, Reinier Paping op een (deels) geveegde baan en vlak voor de duisternis (half 5, 16.30u) binnenkwam. De tourrijders (inclusief zij die hem uitreden) waren misschien net op de helft, bij Wokrum of Bolsward. En vergeet niet de kou met een straffe noordooster wind, kracht 6-7. Wonderbaarlijk dat er, bij wat bij aanvang een aangename tour moest zijn, geen doden zijn gevallen. Terecht was de organisatie er wel bang voor. Uit voorzorg zijn er dus ook honderden van het ijs gehaald. Zij zouden het einde nimmer bereiken. Wanneer dit niet gebeurd zou zijn zou de tocht niet "de hel" maar waarschijnlijk "de horror van het noorden" zijn geworden.
Hoor je jezelf nog klagen enkele weken geleden: "oh wat is het koud!". Wat een onzin is dat geweest.
Iso-pakken bestonden toen nog niet. Zemen lappen gebruikten ze. Tegen het bevriezen van het 'klokkenspel'. Maar niet bij iedereen bleef het zaakie bespaard. "Schat vandaag even niet, mijn noten zijn blokjes geworden". Wij mannen hebben nou eenmaal geen ijsberenzaad. Of wat dacht je van kranten tegen borst en schenen. Toen Gerard vd Velden zijn pak liet zakken zag ik niet het nieuws van gisteren op zijn borst. Kranten, hoe heerlijk primitief.
Nee, verwende watjes zijn we allemaal geworden. Voor straf een maand naar Siberië voor hen die nog lopen te zeiken dat het koud is. Of geen Elfstedentocht meer als de thermometer niet onder de 15 graden aangeeft. Dan wordt tevens aan de kant staan als een oranje idioot een hele opdracht. Misschien dat ik dan een beetje respect krijg voor dat zotte zooitje. Het boek over de geuzen van 1963 zou eigenlijk verplichte lectuur moeten worden wanneer de winter zijn intrede maakt. Ik merk bij mezelf dat ik het, na het lezen ervan, niet meer zo koud heb wanneer de temperatuur rond het vriespunt hangt.
Hopelijk gaat het nog flink vriezen deze winter. Ik heb zin om een enorm stuk te schaatsen. Geen 200 kilometer, dat is nou eenmaal weggelegd voor de echte mannen.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
voorplaat: Pinbot
Geweken 2003 wk 5:
Koopziek

Koopziek. Daar lijkt het op. Altijd weer strijden tot je salaris wordt overgemaakt en zodra je weer geld hebt, uitgeven die hap. Niet dat het op gaat aan onzinnige dingen. Bijna nooit. Van die prularia waar je werkelijk niets aan hebt koop ik niet. Maar wel laten rollen die centen. Naast de horeca-uitgaven, welke tijdens de huidige winterdepressie wel meevallen, gewoon het gewone. Kleren, in de vorm van een uitspatting bij een magazijnverkoop van een gerenommeerd merk. Of een dure trui en schoenen tussendoor. Boeken, niet al te veel maar wel nieuwe of iets grotere stapels tweedehands. Eten, net even de iets lekkerdere bijna kant en klaarhappen. Pizza of hamburgertje tussendoor. Decoratie voor in huis. Je kent het wel, 'de spulletjes'.
Maar dan, terwijl je aan het werk bent krijg je een link voor het internet doorgestuurd (een URL voor ingewijden) van marktplaats.nl. Nietsvermoedend kijk je naar de trefwoordbutton, waar je iets kan invullen en dat wordt dan gezocht voor je, moet je ineens denken aan de speelautomaten waar je voorheen (vroeger klinkt zo oubollig) niet van weg te slaan was. Scheveningen was zo'n hang-out. De spelcomputers met de naam PacMan, SpaceInvaders of de nimmer te vergeten SpaceHarrier passeren de gedachten. En natuurlijk de tafelvoetbalkasten van Deutsche Meister. Oh wat mis ik dat spel.
Even kijken of wat van deze vergane glorie aangeboden wordt op de marktplaats voor tweedehands spullen. De trefwoorden zijn ruim voorhanden, typen maar. Nee weinig. Jammer. En dan schiet je nog iets te binnen. Iets waardoor velen uren zijn voorbij gevlogen. Dé flipperkast onder de flipperkasten. Even kijken of deze te vinden is. Bij trefwoord type je dan de magische letters in. Pinbot! De maker: Williams Inc, 1986. Weinig gevonden. Wel de opvolger, The bride of Pinbot. Ook wel super, maar is het net niet helemaal. Dan maar een advertentie plaatsen, gezocht: Pinbot. Gewoon om te kijken hoe of wat. Niet rekening houdend met snelle reacties. En die kwamen. Het eigen enthousiasme neemt toe.
De eerste die reageerde had wel 'The bride' staan en nog een jubileumversie van dé Pinbot, Jackbot. Wegens enorm succes heruitgebracht. (ik rust mijn zaak) Een combinatie van Pinbot en zijn bruid. Jackbot mocht weg voor 750 euro, 'The bride' was rond de 550 euro. Zo, dacht ik met opgetrokken wenkbrauwen, als dat richtinggevend is kan ik mijn lol nog op.
Snel werd dit aanbod gevolgd door een nieuwe. Iemand heeft de kast der kasten thuis staan. De koopziekte dient zich aan. De fase tussen enthousiasme en hebzucht heeft zijn aanvang. Gelukkig eerst maar de rust bewaard. Wachten, wie weet. En wachten wordt vaak beloond, zo ook nu. Iemand anders had een advertentie geplaatst op de genoemde site. Waarschijnlijk een kleine ondernemer want hij bood meerdere flipperkasten tegelijk aan. Waaronder de master 'bot: Pinbot. De prijs is volgens hem scherp. Hard gaat sneller, de gedachten vliegen door het hoofd. Hoe staat het eigenlijk met de financiën deze maand als er een goed bedrag uitgegeven gaat worden aan een behendigheidsspel. De financiën houden niet over, we moeten weer balanceren, maar we passen er wel een mouw aan. In mei is het vakantiegeldtijd. Desnoods dan maar even doorbijten.
Een (belachelijk) bod gaat uit naar laatstgenoemde aanbieder. 200 euro, een lachertje natuurlijk en dat werd bevestigd door zijn reactie. Ik sla weer aan het rekenen en bied een bedrag van 325 euro, na eerst gemeld te hebben dat hij toch niet zó scherp bleek te zijn. Hierop reageert de persoon positiever en hij is pas echt positief als ik er 25 euro bovenop doe en de kast zelf kom halen. Nu slaat de koopziekte definitief over op het gezonde verstand en ik denk bij mezelf: deal! Maar ja, dat ding moet wel opgehaald worden. En niet vanuit mijn eigen regio. Apeldoorn. In Apeldoorn staat de kast der kasten te wachten op zijn hysterische toekomstige eigenaar. Simpele oplossing, busje huren. Internet geraadpleegd, een aantal verhuurbedrijven gepolst en kom al snel tot de conclusie dat het minimaal 60 euro extra gaat kosten. De prijs gaat oplopen, maar alles enigszins ingecalculeerd.
Dan blijkt ineens hoe erg het aanschafvirus zijn effecten heeft op het brein. Want heb ik dat wel echt ingecalculeerd en zonder dat de beste aanbieder het weet heb ik die kast eigenlijk al gekocht. Alleen nu nog vervoer. Even wat bellen, links en rechts.
Ik moet het laten bekoelen want ik draai bijna door.
De aanbieder heeft een mail van mij gekregen met een akkoord en de wens een telefoonnummer en een adres te ontvangen. Ik moet dus sowieso tot morgen wachten voor ik meer weet.
Maar om aan te geven waarom ik over koopziek praat het volgende: ik ben morgen vrij en zou dus eventueel …

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Public Enemy's Revolverlution
Geweken 2003 wk 6:
Don't believe the hype
Heb je het gezien? Het bewijs? Ik niet. Ik zit nog steeds te wachten op het onomstotelijke gedeelte.
Ik was woensdag weer eens vrij en kon zo dus live en direct getuige worden van het definitieve einde van Saddam. Althans, dat was de inzet. Maar wederom ben ik niet overtuigd door de Amerikaanse propagandamachine. Niets nieuws onder de zon.
Getapte gesprekken werden o.a ons deel. Gebracht alsof dit hét diabolische karakter van Irak zou blootleggen. Wat een nonsens! Natuurlijk vinden dit soort gesprekken plaats in Irak. Denkt men nu echt dat niemand dit voorzien heeft? Iedereen die in zijn jeugd wel eens Rik Ringers heeft gelezen zal niet geschokt hebben opgekeken. Zoals zo vaak te zot voor woorden dus. Gelukkig kwamen er nog wat foto's van verdachte locaties in Irak. Ook deze brachten werkelijk geen andere inzichten dan dat er al bestaan. Wat steekt is de vraag waarom de Amerikanen niet met deze informatie komen opdraven voordat de inspecteurs ter plaatse op dergelijke locaties verschijnen. Is deze bewijslast bedoeld om Blix en zijn kornuiten voor schut te zetten? Als dat zo is dan is dat aardig gelukt, dunkt me. Als er op satellietfoto's nou iets te zien is dat er verdacht uitziet kunnen ze verstandigerwijs eerder overhandigd worden. Bijvoorbeeld zou men op basis van zulke foto's op onderzoek uit kunnen gaan in plaats van met verouderde informatie. Sterker nog, als de Amerikanen willen dat de inspecteurs iets vinden moeten ze een constante stroom van zulke foto's leveren. Maar dan moeten ze die wel hebben. En zijn satellietfoto's trouwens niet loodrecht foto's? Het is voor satellieten onmogelijk om vanuit een bepaalde hoek te fotograferen vanwege de grote afstand vanaf waar de foto's genomen worden. De plaatjes waarmee Colin Powel kwam aanzetten hadden wel degelijk een hoek in zich. Dus het zijn hoogstwaarschijnlijk foto's gemaakt door een spionage vliegtuig. Kan dat zomaar? Waarschijnlijk wel maar waarom noemen ze het beestje niet gewoon bij z'n naam.
Gelukkig zijn de Europeanen die denken een vinger in de pap te mogen roeren gematigd over de aangedragen 'bewijzen'. Evenals de Russen en de Chinezen. Het ligt dus niet alleen aan mij. Dan kan ik nog wel even verder gaan.
De Amerikanen zijn overgegaan naar de een na hoogste staat van paraatheid. Oranje is de kleur nu. Hum, zou dit enig verband houden met die sukkelige verschijning van De Hoop Scheffer in Amerika? Heb je hem zien lopen naast Powel? Aan de heer Bolkestein: nu hebben we zonder enige twijfel een pleefiguur geslagen. We zagen daar een demissionaire stumper op oorlogspad. Nu denkt heel Amerika dat wij er allemaal bijlopen als een dweil in een convectiepak. Had op z'n minst dat jasje even recht getrokken, Jaap! Maar snel vergeten die aanblik.
Terug naar defcom 2 (=oranje). De VS is hiertoe overgegaan vanwege verhoogd risico op aanslagen in eigen land. In mijn ogen is dit niets anders dan een 'gezond' paniek zaaien binnen de eigen landgrenzen. Puur en alleen voor het creëren van een draagvlaak voor de aanstaande aanval op Irak. Ik weet zo goed als zeker dat de kans op aanslagen niet groter is als voor 11 september 2001. Dit riekt naar de meest enge vorm van propaganda. Volledig in lijn met hoe Saddam Hoessein werkt. De VS is nog maar een kleine stap verwijderd van fysieke onderdrukking. Dat volgt namelijk direct op mentale martelarijen. En zo kunnen deze kreten over verhoogde kans op aanslagen gezien worden. Mentale onderdrukking.
Ik kon het trouwens niet laten om tijdens dit schrijven een LP uit de kast te vissen van Public Enemy. De laatste tijd komt vaak de tekst "Don't believe the hype" al galmend in mij op.

Nederland levert patriotraketten aan Turkije. Omdat wanneer een lid van de VN daarom vraagt, je dat ook automatisch doet. Nu ben ik het daar volledig mee eens en verdient Turkije het om tegen eventuele aanvallen, van wie dan ook, beschermt te worden. Maar het valt me moeilijk omdat ik, denkende aan de Cuba-crisis, weet dat Turkije een goede (militaire) bondgenoot is van de VS. Uiteraard uit strategisch oogpunt van de VS maar dat ter zijde. Dus wie heeft nu daadwerkelijk het verzoek ingediend bij Nederland, de VS of Turkije? En dan al dat gedraaikont van de, ik onderstreep dit graag nogmaals, demissionaire bewindslieden.
Ik lees trouwens in de krant als voetnoot dat er naast een fregat (de Van Nes), welke daar is om terroristen te onderscheppen, ook een onderzeeër onzichtbaar ronddobbert in de wateren van het Midden-Oosten.

Wat mij betreft mogen ze die oorlog beginnen en de hele boel daar platgooien. Duizenden burgerslachtoffers maken en Saddam opruimen, als ze maar ophouden met iedereen die het beste voorheeft met de wereld te behandelen als een stelletje onwetende idioten. Zo begin ik me langzaam wel te voelen in deze situatie van non-informatie en volksverlakkerij. Het heeft niet mijn meeste interesse hoe en wanneer ze daar los gaan. Het gaat mij om het voorspel dat plaatsvindt. Dat maakt op de lange termijn onverschillig. Maar misschien is dát wel de bedoeling.
Premier Blair ligt in eigen land sinds deze week ook zwaar onder vuur. Hij wordt ervan beschuldigd te hebben gelogen en bedrogen aangaande de gegevens die hij heeft gepresenteerd m.b.t. de situatie in Irak. Het met veel tamtam gebrachte rapport zou oude en al bekende, openbare, informatie bevatten. Het grootste deel zou direct overgenomen zijn, "inclusief de grammaticale fouten" (NRC Handelsblad). Men voelt zich enigszins geschoffeerd.
Net als de Duitse minister Fischer trouwens. Met dank aan Rumsfeld.

Ik hou er denk ik maar over op. Wordt er eigenlijk al geformeerd in Nederland?

verreck.nl ® 2003
click HIER om terug te gaan naar boven
   

Geweken 2003 wk 7:
Een klein relaas

Het is weer zo'n week geweest van "wat moet ik hier mee". Met de taak die ik mijzelf heb opgelegd om iedere week een column te schrijven drukkend op de schouders, kom ik niet tot iets creatiefs. Murw zijn de gedachten, leeg het hoofd. Ook weinig ondernomen en weinig tijd met mezelf doorgebracht waardoor een impuls niet heeft kunnen ontstaan. Tot er gekeken wordt naar een stukje wat eerder geschreven is. 'Een klein relaas' heeft het als titel. Het is geschreven op 21 september 2001, 10 dagen dus ná de aanslagen op het World Trade Centre in de VS. Me afvragende wat er toen op 'papier' is gezet maar nooit wereldkundig is gemaakt, begon ik het lezen. Enigszins met stomheid geslagen nam ik het relaas in me op.
Goed, ik heb iets voor week 7. Het is geschreven anderhalf jaar eerder. Maar de inhoud is wel pakkend, gezien de huidige situatie waarin de wereld zich bevindt. Er zal genoeg tegen in te brengen zijn maar dat is nu net niet wat er mee bedoeld wordt. Lees het en bedenk dat het geschreven is tijdens de shock waarin de wereld verkeerde na 11 september 2001.


Even een klein relaas.
21 september 2001

Ruim twee weken is de militaire actie tegen het terrorisme nu in volle gang. Maar wat een gevolgen heeft dit allemaal voor de internationale politiek. Als leek is het moeilijk (vrijwel ondoenlijk) zicht te krijgen op wat er allemaal bij komt kijken om voldoende steun te vergaren en niet andere landen of gerelateerde organisaties tegen de haren in te strijken. Het ene artikel volgt het ander op. Van de problematiek omtrent het patent voor het fabriceren van een antibiotica voor miltvuur tot het scheppen van een mogelijkheid voor het stichten van een onafhankelijke Palestijnse staat.
De ene staat na de andere wordt financieel gesteund of krijgt meer vrijheid door het laten varen van embargo's. De ene schuldreductie wordt gevolgd door de andere financiële boost. De bedragen waar het om gaat laten ook niets aan de verbeelding over. Het web van internationale betrekkingen licht, door de huidige mondiale situatie, een tipje van zijn sluier. Toch kan ik mij niet aan de indruk ontrekken dat nu de bijl aan deze internationale politieke wortel wordt gelegd. De nu versoepelde maatregelen zullen uiteindelijk moeilijk terug te draaien zijn wanneer de oorlog tegen het terrorisme beslecht of op zijn minst in rustiger vaarwater gekomen is. Mede door de verzwakte financiële positie van de landen (Amerika en Groot-Brittannië voorop) die nu concessies moeten doen voor onvoorwaardelijke steun. Hier wordt de hegemoniale Amerikaanse politiek waarschijnlijk uitgehold tot op het bot. De prijs van globale economische en militaire controle zal niet meer betaald kunnen worden door de VS. De aanslagen zullen, zoals het er nu naar doet uitzien, dus als resultaat hebben meer vrijheid voor elke zichzelf respecterende staat of grootmacht. Van de doctrine der Amerikaanse wil zal dus geen sprake meer mogen zijn. Amerika zal door deze situatie op de plaats gezet worden waar zij thuis horen. Deze plaats zal maximaal gelijk zijn als die van Europa. Door de economische situatie, bestaande uit moeilijk te reduceren schulden, zal de positie niet meer zijn die van een overheersende maar van een gelijkwaardige grootmacht. Zij kunnen het zich immers niet meer permitteren de toegezegde steun aan landen te onthouden als de rust enigszins is teruggekeerd. Want ook in het nalaten van eerder gedane toezeggingen ligt een basis van wantrouwen en frustratie jegens de VS.
Hun onschendbaarheid is nu voorgoed schade aangedaan. Aan het blootleggen van deze dubieuze politieke banden die de VS heeft over de gehele wereld moet dan weliswaar niet voorbij gegaan worden, in de hoop dat niemand (lees de meerderheid van de wereldbevolking) het is opgevallen. Het zou nu toch duidelijk moeten zijn dat de leidende positie van de VS voor een groot deel kunstmatig in stand is gehouden als blijkt dat er nu allemaal concessies gedaan moeten worden. Concessies waarbij de internationale politieke speerpunten niet meer non-negotiable zijn.
De situatie zoals die nu bestaat mag dan zeker niet als verzachtende omstandigheid gelden voor deze hernieuwde opstelling. In tegendeel zelfs. De VS zouden juist nu moeten vasthouden aan de waarden die zij altijd uitgedragen hebben. Maar nu komt dan gelijk de sluier op juiste hoogte. Hier kan heel mooi aan het licht gebracht worden dat er, aangaande de politiek van de VS, gesproken kan worden over een meervoudige agenda. Deze meervoudige agenda wordt nu de val van de VS. En met val bedoel ik dan de gelijkschakeling met andere grootmachten op deze wereld. Grootmachten als Europa, China en Rusland. Het gemak van het neerkijken op en veroordelen van de twee laatstgenoemden mogendheden heeft nu het countereffect in de openbaring van de fragiele positie welke de VS in werkelijkheid heeft. De glazen kroon komt op gelijke hoogte, en men kan zien hoe breekbaar en doorzichtig het is.
Het zou Europa duidelijk moeten zijn dat zij van deze situatie gebruik moet maken om de hand van de VS los te laten en op gelijkwaardig niveau in de wereld te staan. Met andere woorden het is nu een goed moment om voorgoed uit de schaduw van de VS te treden en de Europese politiek kracht bij te zetten om de VS niet meer de positie te laten hebben die zij zichzelf hebben toegedicht. Natuurlijk hebben zij die positie mede te danken aan de situatie waar Europa in verkeerd heeft direct na de Tweede Wereldoorlog (waar niets tegen af te dingen valt) maar 60 jaar na dato is dit dogma uiteindelijk achterhaald. Achterhaald mede doordat is gebleken dat de 'onschendbare' VS door een relatief kleine aanslag volledig uit balans gebracht kan worden. Daar wij in Europa sterker bestand zijn tegen dit soort gebeurtenissen omdat Europa immers altijd het slagveld is geweest van oorlogen en terreur. Niet dat het bestand zijn tegen geweld de graadmeter moet zijn voor de positie als grootmacht, maar eerder de kracht om te blijven staan als geheel bij dergelijke situaties. Nu heeft Europa als geheel pas kort bestaansrecht en was Europa als werelddeel eeuwenlang een broeierig strijdtoneel van oorlog. De kracht die de landen in Europa individueel hebben is al niet meer te vergelijken met de positie van de VS. Nu de landen in Europa ook nog samen zijn gegaan heeft het werelddeel Europa een kracht welke onderschat en zeker niet gebruikt wordt. Dit zou nu dus moeten veranderen. Met dit in het achterhoofd lijken de gevolgen van 11 september 2001 in de VS zelfs erg overdreven en kleinzerig. En de gevolgen welke dit hebben voor de gehele wereld worden zodoende ook buiten proportioneel. Om een eerlijke balans terug te krijgen zal Europa zich nu kritisch moeten opstellen naar de VS en niet alles lijdzaam moeten opvolgen. Europa zou zich juist hier een leidende rol moeten aanmeten tussen de VS en de Arabische wereld en voor eens en voor altijd moeten afrekenen met de onterechte machtspositie van de VS. Niet vanwege "de ene z'n dood is de ander z'n brood", maar omdat de realiteit het toelaat.
Het mooiste zou zelfs zijn als Europa vanuit zijn eventuele gelijkwaardige positie er naar zou streven dat alle bestaande banden tussen de werelddelen zouden worden herzien en geherwaardeerd worden op algemeen universeel belang. En voordat dit bewerkstelligd zou zijn zal de wereld zichzelf al blootgesteld hebben aan de daadwerkelijke onderlinge verhoudingen. Desnoods met gevolg dat er mondiale geweldsuitbarstingen plaatsvinden. Tot op heden wordt dit immers ook onderdrukt en leven wij in een wereld draaiende op kunstmatige vrede.
Deze daadwerkelijke verhoudingen zouden dan als basis kunnen fungeren voor het oprichten van een nieuwe wereldorde. Een wereldorde waarbinnen Amerika zichzelf gelijkwaardig opstelt en onderkent heeft zijn leidende positie te hebben verloren en zodoende zijn hegemoniale politiek als verleden tijd beschouwt.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Prince Far I
Geweken 2003 wk 8:
Gouden platen?

Zelfs als je denkt dat je in een fase bent beland van volledige inspiratieloosheid, kom je bedrogen uit. Het ligt gewoon op de loer. Te wachten tot het moment van zwakte. Het moment waarop de schijnbare controle schijnbaar blijkt. Als door de bliksem geraakt, van zelfbeheersing naar absurd gedrag. Wat eraan ten grondslag ligt? Niet eens zo gek veel. Een eenvoudige intrede in een klein walhalla. Een klein Eden.
Een paar duizend platen en cd's is alles wat er voor nodig is om volledig de zeggenschap over het gezonde verstand te verliezen. Binnen vijf minuten bezeten. Wéér bezeten. Iets wat vergaan geacht werd bleek een sluimer bestaan te leiden. Een waas voor de ogen ontbrak er nog net aan. Maar ik ben dan ook wel uitgedaagd. Verleid als nooit tevoren. Ik weet nu niet of ik gelukkig moet zijn of me verraden moet voelen. Hoe heeft het zo kunnen zijn, afgetroefd te worden door een 'paar' elpees.
Nog maar net binnen. De omgeving niet eens goed in me opgenomen. En dan tegen platen aan lopen waar ongeveer 15 jaar naar gezocht is. Niet altijd intensief maar er werd geen platenzaak uitgegaan of er werd wel even een blik geworpen in desbetreffende bak. Maar hier stonden ze dan. Prince Far I. Niet veel maar één zou al meer dan genoeg zijn geweest. Het waren er vier. Twee gekocht. Later nog een bak. Nu met een stuk of zes. Drie gekocht. Hoe gek kan je worden. Tussen het van twee naar vijf gaan, ook nog wat andere muzikale knallers gekocht. Geld geleend. Gepind en teruggegaan om uiteindelijk tot de vijf te komen. Ik weet nog net dat dit allemaal gebeurd is. Maar het had net zo goed een black-out kunnen zijn. Totaal niet meer voor rede vatbaar. Nou, bijna niet dan. Maar dan loop je tot overmaat van ramp dan nog tegen een bak aan waarin zeven, acht platen staan van een zanger waarvan je zo goed als alles hebt. Op cd! Staan daar de platen. Platen die ook de afgelopen 15 jaar nooit ergens opdoken. Niet één! En nu zie je hoezen die je nog nooit van je leven hebt gezien. De nummers ken je wel. Maar die hoezen! Die platen! Na aandachtig de hoezen te hebben bekeken rest er maar een ding. Vluchten. De lucht wordt dik. Zuurstof lijkt tekort. Gil Scott-Heron gelaten voor de gigant die hij is. Frisse lucht is het enige wat deze mentale aanslag kan doen overgaan in iets dragelijks. Maar er zal zeker een dag voor nodig zijn om volledig te herstellen en om weer het een en ander te kunnen relativeren. Ik ben er te lang uitgeweest. Uit het kopen van vinyl. Eigenlijk al een paar jaar niet meer intens muziek gekocht. Sporadisch een cd of elpee aangeschaft maar niets noemenswaardig. Maar ik weet nu weer hoe het voelt. De tijd is daar om weer eens wat vaker met de neus in de bakken te duiken. Al was het maar om de geur van de kartonen hoezen op te snuiven.
Wat trouwens nog veel schrikbarender is dan het feit dat er vreselijk veel oude, maar tijdloze, muziek opnieuw is uitgebracht (want ik praat hierboven wel over nieuwe persingen, wat eigenlijk fantastisch nieuws is ware het niet dat er niets boven de originele versie gaat) en veel dus weer voor handen is, is dat de prijs van vinyl voor een hele grote categorie niet meer onderdoet aan die van cd's. Sterker nog, de originele platen hebben prijzen die vijftien jaar geleden niet voor mogelijk konden worden gehouden. De verzamelgekte heeft nu ook ten aanzien van elpees toegeslagen. Dit gaat ten koste van de consument/muziekliefhebber zoals bijvoorbeeld ik dat ben. Wat op zich al een trieste constatering is. Wel leuk als je je dan bedenkt dat de Nederlandse 'muziekliefhebber' de afgelopen decennia vrolijk de elpees heeft weggegooid (!) en over is gestapt op cd's.
Even voor hen die zich aangesproken voelen en zich terecht afvragen of ze daar toen wel goed aan gedaan hebben een kleine opmerking:
Veel platen van bijvoorbeeld Elvis, metelica, Guns&roses, PublicEnemy, Ice-T, U2, UB40, Specials, Micheal Jackson, Bob Marley, Yellowman, Jazz van 20/30 jaar geleden, Supertramp, Frank Zappa, Pink Floyd (om er maar een paar te noemen) gaan niet goedkoper weg dan voor 15 euri. Van Metelica heb ik er één gekocht voor 18 euri. Dat was de goedkoopste. Ze waren er niet meer onder de 22,50 euri. En dan wil ik het eigenlijk niet eens hebben over de niet-commerciële muziek waar er heel veel van is. Dat gaat net zo makkelijk weg (op beurzen als die in het Atrium) voor 30 euri! Zo heb ik een jaar of 8 geleden een rap verzamelelpee gekocht (Rhyme Sydicate) voor ongeveer tien gulden, iets later kocht ik deze nogmaals maar wel nog in plastic (en is nog steeds dicht) voor ongeveer 2 gulden. Tweedehands gaat die nu voor 30 euri. Hoeveel mag ik vragen voor de dichte versie? Voor datzelfde bedrag gaat de tweedehands elpee van Eek a Mouse, Skideep, terwijl je de herdruk voor 18 euri mee mag nemen. Heeft iemand die nog in z'n kast liggen toevallig en geen platenspeler meer? Ik geef je 10 euri.
Ik kan nog wel even verder gaan maar denk dat ik zo ook wel duidelijk heb gemaakt dat het niet gekker moet worden. Ik heb over een tijd wel een paar cd's te koop denk ik. Wanneer ik de platen heb laat ik het wel weten.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 9:
Uitgespeeld

"gaan we nog wat doen met dat kutleven!"
rotten we niet definitief weg in het maagzuur van het Zijn
bestaat het besef dat we leven van dag naar dag zonder wezenlijke inhoud
kan het spiegelbeeld waarin we leven niet bezwijken aan de barsten die het heeft
hoe lang gaan we door met deze nutteloze levensvorm van slapen, werken, slapen, weekend
wanneer gaan we nu eindelijk eens ten onder aan hetgeen we voorbij gestreefd zijn
het doel
oh de schamele invulling die wij eraan hebben gegeven, was het maar uitzichtloos
neen, troosteloos doorsukkelen tot de laatste adem
betekenisloos dag in dag uit, week in week uit et cetera
hogere waarden zijn voor weinigen en het verdwijnt allemaal in het pietluttige geneuzel van de massa
als feesten het was geweest dan was het elke dag wel bal
als 'Idols' het was geweest dan hadden we er allemaal wel een gehad
als teevee het was geweest dan speelde we nu de hoofdrol
als sporten het was geweest dan hadden de Olympische Spelen tot in de eeuwigheid geduurd
als intellect het was geweest stonden we tenminste de hele dag over goed en slecht te filosoferen
als carrière het was geweest dan had iedereen er wel een gehad
als alcohol het was geweest werd het allemaal misschien wel uitzichtloos
als buren het waren geweest dan wisten we hun naam
als kennis het was geweest dan hadden we het geweten

het ziet er naar uit dat wanneer de dood intreed en de vraag gesteld wordt: wat heb je van je leven gemaakt, het antwoord net zo ver te zoeken is
leven op holle gedachten, hoe mooi ook soms, is als lopen op onbetrouwbaar ijs:
gevaarlijk en niet verstandig maar spannend af en toe
maar de spanning is er uit, is er niets meer zoals bij een kind waarbij alles nieuw en te ontdekken is
het wordt gesneden koek, een sleur, het verteerd te makkelijk, honger is uitgesloten
maar ik heb zo'n trek, ik wil meer, veel meer maar ik heb geen honger
misschien moet ik maar eens gaan kotsen van mijn Zijn

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 10:
Boycot de Konmar!
NEE! Geen plek is meer veilig. Terwijl je denkt dat de enige plek waar je zeker niet geconfronteerd zal worden met de ziekmakende propaganda van de Amerikanen de supermarkt is, kom je bedrogen uit. Ongehoord, schandelijk. De genzen overschreden.
Bij deze de oproep voor een boycot. Ban de Konmar!
Verlaat direct het pand en keer nimmer terug. Houd rekening met de kleintjes en verdwijn tussen de schappen van de concurrent. Ze hebben het hard nodig.
Waarom. Simpel. Men mag het niet toelaten dat de heilige plaats van het boodschappendoen besmet raakt met internationale politiek. Definitief een slot op die toko. De supermark dient geen mening te hebben.

Niets vermoedend en dwalend in de oase van de alledaagse realiteit wandel je door de poorten van de kruidenier op zoek naar het broodnodige. Nadat de poorten door het passeren van de elektrische ogen zich uitnodigend openen roept het rek van de aanbiedingen om aandacht, zoals altijd. De ogen vallen direct op een kist of twintig gevuld met cola. Lekker cola. Voor weinig. Maar dan slaat de merknaam in als een hamer op een gong. 'Real American Cola'. Het eerste dat in me opkomt is waar staat de Arabische cola. Nergens te bekennen.
Het heeft enige tijd geleden de aandacht mogen krijgen dat er, uit protest tegen een mogelijke aanval op Irak en de hele opstelling van het westen jegens de Arabische volkeren, een cola op de markt kwam onder de noemer: Arabische Cola. Het sprak me wel aan dat de Arabieren als een David stand namen tegen de Coca Goliath. Maar het initiatief was bijna uit het hoofd verdwenen. Tot het moment dat de 'real american bullshit' in het oog sprong. Hoe durft een van de grootste supermarktketens uit de lage landen een dergelijk politiek statement te poneren richting zijn nietsvermoedende klanten. Men komt daar niet om, wederom, overladen te worden met die westerse godgeklaagde psychologische beïnvloeding. De Konmar had ballen getoond als het naast de 'real american pulp' de Arabische variant had geplaatst. Eenvoudigweg om de klant de mogelijkheid te gunnen zelf een keuze te maken. Maar voor de zoveelste keer wordt er iets opgedrongen, letterlijk door je strot geduwd maar het neemt nu wel erg griezelige gedaanten aan.
Wat daar nog eens bij komt is dat de Konmar niet alleen geen rekening houd met zijn klanten maar ook totaal geen respect toont voor 80% van zijn personeel in de grote steden. Hier in het haagsche is het zo dat 80% (naar eigen schatting) van het personeel een Arabische achtergrond heeft. Hier lopen overwegend Turkse en Marokkaanse scholieren een zakcent te verdienen. Niet echt een kleine groep werknemers die je achterloos kunt passeren, lijkt mij. Een oproep aan hen: barricadeer de schappen. Gooi jezelf voor de winkelwagentjes van de klanten, uit naam van het rechtvaardige.
Hoe is het mogelijk dat dit getolereerd wordt. Is er nou werkelijk niemand die hier tegen in protest gaat? Nou bij deze dan.
Nogmaals doe ik hier een oproep aan iedereen om per direct de Konmar te verruilen voor het maakt niet uit welke supermarkt. De Aldi, AH, C1000 het maakt niet uit. Desnoods de buurtsuper. Zolang men maar niet meegaat in deze manipulerende poppenkast. De klant is koning en dat zullen ze weten ook. Wij mogen ons niet laten beïnvloeden door de duivelse oorlogsmachine die op volle toeren draait om onze kleinschalige geest te vervuilen met leugens en misleidende reclame. Boycot de Konmar! Spring met mij op de barricade en eis Arabische cola.

Ik begin er direct mee, nadat ik eerst nog even wat pleepapier heb gekocht.

verreck.nl ® 2003
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 12:
Echelon in echo
De eerste Nederlandse slachtoffers van de oorlog in en tegen Irak zijn reeds gevallen. Zaterdag 22 maart zijn er ongetwijfeld onschuldige mensen gesneuveld maar het ministerie van binnenlandse zaken doet tot dusver nog geen enkele uitspraak. Maar ieder weldenkend mens kan concluderen dat de zaterdagkrant de jongens en meisjes die ze bezorgen niet in de koude kleren is gaan zitten. Mijn medeleven gaat uit naar hen die op deze mooie zaterdagochtend hun leven hebben gewaagd om die belachelijk dikke editie op tijd bij de lezers in de bus te gooien. Ik heb zelfs bijna medelijden met mijzelf omdat ik hem ben gaan lezen. Nu was dat eigenlijk niet zo'n kwelling omdat ik de zaterdagkrant zondag ben gaan lezen terwijl ik met 20 graden, in de zon en op een terras zat in het Haagsche. Ik had alle tijd en nam die dus ook.
Nu ik die oorlog gemiddeld tot me krijg is het mij niet alleen duidelijk geworden dat dit een mediaoorlog is maar dat ook het begrip propaganda gemeengoed is geworden. Daar waar het er ingestampt is als iets engs en communistisch komt het als iets normaals en geaccepteerd weer in bloei. Wat heb ik gemist? Het maakt het er niet makkelijker op om iets te lezen of te kijken. Het enige wat positief is is dat mijn 'gezonde' achterdocht getemperd wordt. Al is het maar voor even. Want ik worstel nog met een klein nieuwsfeitje waar ik even niet zo veel meer over hoor. Voor hen die in het oorlogsgeweld zich overstemd hebben gevoeld en niet alles hebben meegekregen (wie heeft dat wel?) lees dit bericht van het ANP eens door:
Afluisterapparatuur in EU-gebouw
19-03-2003

BRUSSEL (ANP) - In het gebouw in Brussel waar doorgaans de Europese ministers vergaderen, is de afgelopen dagen bij routine-inspecties illegale apparatuur ontdekt om telefoonverkeer af te luisteren. Aan het eind van deze week vindt in het gebouw een EU-top plaats.
In het gebouw hebben alle vijftien lidstaten, verdeeld over twee verdiepingen, eigen werkruimtes. Volgens officiële EU-woordvoerders zijn vooral Duitse en Franse telefoonlijnen afgeluisterd maar andere ook. Zij wilden voorlopig echter geen namen van landen noemen.
EU-diensten hebben samen met de inlichtingendiensten van betrokken landen een onderzoek ingesteld, maar het is voorlopig 'niet mogelijk' te zeggen wie de apparatuur heeft geplaatst.
Veiligheidsvoorzieningen
Volgens de woordvoerder zijn eerdere pogingen tot afluisteren verijdeld, maar is het de eerste keer dat een werkend afluistersysteem is gevonden. Het onderzoek moet uitwijzen hoe lang het systeem, dat is aangetroffen in de telefooncentrale, er al zit. Het systeem is intussen uitgeschakeld. EU-functionarissen hebben verzekerd dat de top,,absoluut veilig'' zal zijn.
De Franse minister van Europese Zaken Lenoir reageerde echter zeer geschokt. De Griekse minister van Buitenlandse Zaken Papandreou veroordeelt de afluisterpraktijken en kondigde 'gepaste' maatregelen aan. Griekenland is huidig EU-voorzitter. Papandreou is in Brussel ter voorbereiding van de top die vooral in het teken zal staan van de kwestie-Irak. Of de Amerikanen achter de afluisterpraktijken zitten, is volgens de woordvoerder niet bewezen.
EU-buitenlandcoordinator en oud-NAVO-baas Solana klaagde begin 2000 nog over de gebrekkige veiligheidsvoorzieningen in het gebouw.

Geactualiseerd om 19.06 uur

Is het mogelijk dat we een pool opzetten waarin we kunnen inzetten op wie de apparatuur heeft geplaatst? Slapend rijk worden heet dat.
Maar maak ik me nu onterecht bezorgd over de betrouwbaarheid en discretie van onze vermaarde vrienden? Het past anders wel goed bij het gevoel dat ik heb als ik aan deze oorlog denk. Oorlog, militair ingrijpen, ik ben er nog niet uit wat het eigenlijk is.
Maar dat dit bericht nog geen dagelijks voorpaginanieuws is stelt me teleur. Als de Amerikanen en Engelsen nu nog even gewacht hadden dan werd dit tenminste naar behoren uitgediept. Gelukkig dat woensdagavond ook de eerste bommen gelanceerd werden (?!).
Terwijl ik op internet naar wat berichten aan het zoeken was over de gevonden afluisterapparatuur, ik vond en vind het namelijk echt hoogst merkwaardig dat er zo weinig over te lezen valt, kwam ik langs wat andere documentatie. Zegt de naam Echelon nog iets?
Ik moet heel eerlijk bekennen dat het mij niet veel zei. Het bekende: klok horen luiden maar ojee waar is die kerk, laat staan die klepel. Als ik me snel inlees komt het erop neer dat in 1998 een rapport is verschenen (An appraisal of technologies of political control ; De Groene Amsterdammer 18-02-'98) waarin aangetoond word dat er grootschalige afluisterpraktijken (inclusief onderscheppen van mail, fax et cetera) plaatsvindt (bewust tegenwoordige tijd) door de VS, Groot Brittanie, Canada, Nieuw-Zeeland en Australie.
Ik weet er te weinig van maar heb hier een aantal links voor mijzelf en een ieder om eens rustig het een en ander na te lezen:

http://www.nrc.nl/W2/Lab/Echelon/
http://people.zeelandnet.nl/lievense/echelon.htm
http://www.internetprivacy.nl/inlichtingendiensten.html
http://www.pscw.uva.nl/sociosite/websoc/echelon.html
http://www.dewaarheid.nu/jan01/echelon_melkert.htm (rooier kan het niet geloof ik, maar het gaat om het artikel!)
http://www.telepolis.de/english/inhalt/te/6929/1.html (TIP!)

Goed, dan nog even Jan Blom.
Wie?, hoor ik al gezegd worden. Jan Blom.
De man die zich eens lekker voor het karretje wilde laten spannen en dat dan ook maar heeft laten doen. Daar stond hij dan. Tussen de grote mannen van de oorlog. Als simpel skud-mannetje ineens op het grote toneel der krijgshaftige. Zou hij er spijt van hebben?
Ik hoorde één van de vele (ja waar komen ze allemaal vandaan vraag je je af) deskundigen zeggen: "militairen blinken nou eenmaal niet uit vanwege hun diplomatieke kwaliteiten", of woorden van die strekking. Ik denk dat ik me daar maar bij aansluit want als ik bedenk dat dit toch zeker bekend had moeten zijn bij onze militaire top begin ik me voor de zoveelste keer ongemakkelijk te voelen

verreck.nl ® 2003
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 13:
Het Voorhout voorbehouden
Woensdag 25 maart, 09.15 uur, de krant gelezen en achterblijven met een blok in de maag. Het kan natuurlijk komen door de, gratis van AH verkregen, koffie maar waarschijnlijk door de berichten over het militair optreden in Irak.
Evenwel, een van de positieve gevolgen van dit alles zijn de maatregelen die getroffen zijn bij de Amerikaanse ambassade op het Lange Voorhout. Het gevoel van irritatie dat eerst bestond n.a.v. de provocerende opstelling van pantservoertuigen voor de deur van het gebouw, heeft plaats gemaakt voor een gevoel van welbehagen door het verder opvoeren van deze veiligheidsmaatregelen. Iets wat wekelijks in mij opkomt wanneer ik door het mooiste stukje Nederland fiets is realiteit geworden. Als het aan mij licht blijft de huidige situatie ongewijzigd tot zeker na de zomer. Misschien is dit wel de plaats voor een oproep aan onze burgervader Deetman: hou het zoals het nu is. Haal alleen de hekken t.z.t. weg en je bent een toeristische trekpleister rijker. Maak dit gebied definitief autovrij!"
Waar het over gaat?
Het Lange Voorhout is zo goed als autovrij! Sinds decennia heeft deze grootse doorgang weer het aangezicht dat het verdient. Vrijwel geen auto verstoort meer de koninklijke allure die het uitstraalt. De discussie die is ontstaan over de locatie van de Amerikaanse ambassade hoeft wat mij betreft niet meer vervolgt te worden na de serene rust gevoeld te hebben die momenteel uitgestraald wordt. De krokussen kunnen in alle rust tot bloei komen zonder bedreigt te worden door de decadente uitlaatgassen van Porsches, Mercedessen of Bentley's. De fietsende middenklasse is de enige mobiele gevrijwaarde.
Ik kan niet wachten om op deze 'vrije dag' de rust te observeren die er momenteel heerst. Gezegend, hoe relatief ook.
Kan ik meteen goed tot mij doorlaten dringen hoe ziek onze 'glamourrijke' bovenlaag is. Want Nederland werd gisteravond ongevraagd getrakteerd op de schoonheidsvete tussen Vanessa en Patricia Paay. Ik heb met een handdoek in de hand naar Barend&Van Dorp zitten kijken om zo te voorkomen dat wanneer die melkzuurballon (Vanessa) van nijd zou ontploffen, de karnemelk mijn kamer zou bevuilen. Het programma had dit keer een hoog RTL-Boulevard gehalte. Voor beide programma's is dit geen compliment. Vanessa, een voorbeeld van de bedreiging welke het Lange Voorhout moet verdragen, blijkt ook ineens een morele kant te hebben. Ik had er veel voor over gehad dit inzicht niet te krijgen. "Gaat het een beetje meneer Dröge?" Een hele geruststelling dat deze zogenaamde glamour voorlopig niet meer in staat is eenvoudig te paraderen over het heilige Voorhout.
Vanessa, zo te klein het huis van Paay is voor jou ego, zo te Groot is Den Haag voor het jouwe. Koop gewoon een boerderij in Groningen zodat je een levende melkzuurfabriek in je achtertuin kunt plaatsen en laat de 'Adams Famaly' zichzelf maar voor lul zetten. Dat lukt ook wel zonder jouw hulp.

Ondertussen is het 10.45 uur. De zon eist weer langzaam het overwicht van de dag op. En ik sta op het punt om de deur achter me dicht te trekken en de lente meester van mij te maken. Niet vaak gebeurt het dat een dag bij voorbaat al geslaagd is.

verreck.nl ® 2003
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 14:
KPNet niet
Ik mag niet achter blijven. Denk ik.
Wanneer Youp van het Hek en Jan Mulder beide een week na het bekend worden nog hun plaats in de krant gebruiken voor commentaar, dan moet ik zeker iets zeggen. Vind ik.
Het gaat hier over de extreme bonussen die uitgekeerd zijn aan (oud) topmanagers van KPN. Gelukkig is een groot deel van Nederland over de regelingen heen gevallen. Nu maar hopen dat er iets mee gedaan wordt. Of is dit weer zo'n bekende storm in een glas water.
En waarom ik er ook iets over moet zeggen? Ik denk dat ik als werknemer van KPN daar wel wat over zeggen mag. Ook als de meeste dingen al gezegd zijn.
Uiteraard zijn de bedragen buitenproportioneel. Sterker nog, geen enkele falende bestuurder verdiend een bonus van 2.7 miljoen euro. Het is godgeklaagd dat dit überhaupt mogelijk is, ondanks de regelingen die men waarschijnlijk getroffen heeft bij hun aanstelling. Als je moet vertrekken vanwege mismanagement zal je geen stuiver moeten krijgen. Nimmer! Een schop onder je reet. Letterlijk. En ja, natuurlijk zou het morele besef van deze mensen van dien aard moeten zijn dat zij uit zichzelf deze tegoeden laten vervallen.
Als medewerker van KPN kan duidelijk het gevoel ontstaan dat je voor joker (in dit geval voor jokers) niet bent beloond met de salarisverhoging die je verdient. Dat overal het mes is ingezet om de miljardenschuld te helpen terugdringen. Zoals in de opleidingen, werkvoorzieningen en personeel. Dan is het natuurlijk niet te accepteren dat 3 personen een dermate groot bedrag krijgen waarvan je, wanneer je snel rekent, een afdeling van 18 mensen bijna 10 (!) jaar draaiende kan houden en deze mensen een bruto maandsalaris geven van bijna 4000 euro bruto. Mijn afdeling bestaat uit 18 mensen en er is er waarschijnlijk maar 1 die aan dat bedrag komt.
Maar het schijnt gewoon te kunnen. Ze zullen het wel verdiend hebben. Not!
Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om even aan te geven dat niemand maar dan ook werkelijk waar niemand het ooit verdient om zoveel geld op te strijken door gewoon te werken. Of je nou Ad Scheepbouwer heet of Ruud van Nistelrooij. Bedenk wel dat je met het geld van de oprotpremie van Paul Smits, de oprotpremie!, in staat bent honderden mensen in Afrika of Zuid-Amerika voor de rest van hun leven eten en onderdak te geven. Nu ben ik allesbehalve een socialist maar iemand die de meeste verantwoordelijkheid draagt voor het bijna naar de klote gaan van een koninklijk bedrijf waar 20.000 mensen werken, verdient eerder een schot hagel dan 1 euro. Jammer dat men op dat niveau zo snel lijkt te vergeten dat er 5000 mensen uit zijn gegooid omdat de kosten uit de pan rezen. Het is al gezegd: "hij (Ad Scheepbouwer) zou een vent zijn als hij de bonus niet in ontvangst neemt en dat geld aan Smits nimmer laat uitkeren. Hij zou het respect van de medewerkers krijgen dat hij verdient."
Maar ja, het zal wel weer een geluid zijn van een ontevreden werknemer. Ik hoor het al gezegd worden. Geeft niet, laat het maar gezegd zijn. Het interesseert me eerlijkheidshalve niet zo veel dat er zulke exorbitante bedragen worden uitgekeerd. Eigenlijk net genoeg om de grote baas niet meer serieus te nemen. Misschien zou ik met principes moet komen opdraven en ontslag nemen. Maar die heb ik in deze kwestie niet, niet zó sterk. Dat heb ik nog net overgenomen van die uitnemer, mijn 'baas'.

verreck.nl ® 2003
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 15:
De lente

De dag dat het dictatoriale regiem in Bagdad omsloeg in totale anarchie is dezelfde als de dag dat Pim Fortuyn definitief onthoofd werd en ook gelijk aan het moment dat Bos en Balkenende ophielden met draaikonten en met hun kunstmatige liefde. De combinatie van de laatste twee gebeurtenissen is wel een hele bedenkelijke trouwens. Aangezien alles met een reden gebeurd, heb ik hierbij toch wel een akelig gevoel. Al moeten we er dit keer maar niet al te lang bij stil blijven staan. Nederland heeft er immers voor gekozen om op de oude, 'vóór 6-meise', voet door te gaan en hetgeen is geschiedt te laten zijn voor wat het is. Een gewaagde uitspraak maar als de linkse oppositie van dit moment kan roepen dat Nederland een kabinet van Pvda en CDA wil, mag ik ook iets roepen wat op z'n minst bedenkelijk is.
Maar goed, het campagne voeren is weer begonnen zo lijkt het. Maar als Nederland nu echt iets wil, dan is het dat niet! Moedeloos word je ervan. Zelfs als ze roepen: "(...) dit kan zo niet, Nederland moet geregeerd worden", klinkt het als verkiezingsretoriek. Ik heb er geen zin meer an.

Het is weer zo'n periode van totale leegheid. Een stilte. Zo'n stilte voor de storm. Er broeit van alles, vooral tussen de oren maar het komt er net niet uit. Een fase van intellectuele leegte. Van prozastilte en tekstloosheid. Niet dat ik nu bij uitstek de man van de teksten ben maar misschien ken je het gevoel. Er gebeurd veel maar je gunt jezelf de tijd niet het gebeuren te laten komen tot iets inspiratievol. Daar waar het vorig jaar het moment was dat het jongetje op de fiets de wereld ontdekte zoals Columbus Californie, is het nu stil. Waarschijnlijk zal er ergens heus wel weer iets prachtigs zijn gebeurd. Iets waar echte schrijvers van dromen om te verzinnen.
Zo zittend achter het toetsenbord krijg ik toch de neiging weer 'De Walging' te lezen van Sartre. Excuses voor mijn mono linguïstiek, ik had het graag in het Frans willen neerzetten maar dan ga ik mijn kennis te buiten en zelfs dat voelt niet goed. Een beetje bluessie is het allemaal. Een beetje Fleedwood Mac in de zin van: "If I leave this world, i won't come back no moooooooore!" Zo lekker onheilspellend allemaal. Terwijl de zon schijnt en waarschijnlijk nog meer gaat schijnen. Misschien is het wel de overgangsfase van de winterdepressie naar de zomer-anxiety. Een tussenpauze tussen rust en onrust. Onvermijdelijk.
Of het een last is om iedere week iets te schrijven voor een zeer beperkt publiek? Nou het is niet direct een last, het is eerder een probleem van: waar schrijf ik nu iets over. Het is ook niet zozeer de inspiratie als wel de concentratie. Gek word ik van de fictieve deadline. Ik stop ermee. Ik ga maar weer wat lezen of zo.
Het is lente, laat ik het daar maar op houden. Het is een mooi moment om te eindigen met een stukje poëzie.

het komt eraan
je voelt het aankomen
en je weet het
niet wanner maar
je kent het
elk jaar hetzelfde
geknaag
onomkeerbaar
als een elastiek
tussen twee verre handen
het is het moment
van de hoogte spanning
tot het doorschiet
wegschiet
en dan is het voorbij

de lente

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Da Vinci's Mona Lisa
Geweken 2003 wk 18:
Iets of niets?

In het Haagsche is een woning herrezen. Deels. Grondig onderhoud heeft het tot een grandioos onderkomen gemaakt. Fris en vrolijk tot tevredenheid richting wat komen gaat.
In het Leidsche is een restaurant herrezen. Deels. Grondig onderhoud heeft het tot een grandioos onderkomen gemaakt. Fris en vrolijk tot tevredenheid richting wat komen gaat. (wessels.zijlpoort.nl)
In vier regels de afgelopen vier weken. Daar is mijn tijd gebleven. Weinig andere dingen beleefd. Letterlijk. Fysieke arbeid. Wat kan dat heerlijk zijn. Als het maar niet te lang duurt.
Geestelijk is het dodelijk. Daar ben ik wel achtergekomen maar ergens wist ik dat al. En het verklaard een hoop. Noeste arbeiders zullen nimmer de verrijkte geesten zijn. Dat kunnen ze niet. Ze werken te hard. Ze willen niet verrijkt worden, ze willen werken. En ik, ik wil dat niet. Hoe heerlijk het werk ook is. Maar je gedachten hebben een grens tijdens het harde werk.
Eenmaal terug op kantoor, oh hoe saai, komt het weer wat op gang. Tot op zekere hoogte althans. Ik ben er achter. Gewoon werk is des mens geest ondergang. Miljarden mensen zullen zich nooit geestelijk kunnen ontwikkelen tot het maximum. Gedoemd zijn zij, zijn wij die gewoon werk verrichten. Wij die werken voor de centen daar waar het werk ander werk in stand houd. De vicieuze cirkel van de arbeid. Wij houden elkaar kunstmatig in leven door met werk werk te creëren. Zinloos. Een doodzonde. Verspillen van kosteloze energie en miljarden die het niet doorhebben. Miljoenen die het wel doorhebben maar moeilijk anders kunnen. Arme wij die werken voor dat selecte gezelschap die wel hun geest de vrije loop kunnen laten. Doel ik op de mensen die gewetenloos onderzoek kunnen doen naar hoe de heikever het gras op de Gelderse Vallei positief beïnvloed? Nou, niet direct. Dat zijn de parasieten van de vrijgestelden. Ik denk aan filosofen, geestelijken, idealisten, schrijvers, mensen die het overgrote deel van hun leven wijden aan hoe zij hun leven willen leven en anderen dat het best zouden kunnen doen.
Kan iedereen dat doen, is mijn vraag. Men zou antwoorden ja. Als je zo'n richting wilt inslaan moet je dat doen. Als je het echt wilt kan het. Dan zou niets je tegen moeten houden.
Duidelijk is dat ik zoiets zou willen. Maar omdat de inhoud van mijn leven niet gelijk is aan die wens, wil ik het dan echt. Wat wil ik. Dat is dé vraag.
Wat wil ik en waarom doe ik dat niet. Wil ik het dan wel echt of denk ik maar dat ik dat wil. Is het een opwelling of raak ik bezeten door mijn wil.
Bezeten zou goed zijn. Dat zou betekenen dat ik het ook ga doen. Maar bezeten is dan ook weer niet goed. Bezeten is bijna slecht. Het leidt af van het alomvattende. De focus te veel op het ene. Bezeten brengt je niets. Niet als je in leven bent althans. Toch zou ik bezeten willen zijn. Bezeten van iets. Iets dat het leven uit je zuigt. Iets dat het leven veel te kort maakt. Iets wat nooit ten einde komt. Totdat je dood gaat en er dan abrupt een einde komt aan dat iets. Fantastisch zou het zijn dat het iets ophoudt iets te zijn wanneer de dood van dat iets niets maakt. Bijna romantisch. Er zal dan wel iets van dat iets overblijven, de nalatenschap, maar de essentie is met het heengaan heengegaan.
Fantastisch moet het zijn wanneer de BBC een documentaire maakt over een van je meesterwerken. Waarin dan deskundigen, een select gezelschap uit het selecte gezelschap, op het gebied van jou bezetenheid proberen te achterhalen hoe en waarom.
Ik denk hier aan de Mona Lisa van Leonardo da Vinci. Hoe een geschilderde vrouw tot één van de mysteries van de kunstwereld is verworden. Het mysterieuze is de essentie en met de kunstenaar verdwenen.

Wie wil dat niet op zijn geweten hebben?

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 19:
De Carlyle Group

Daar zaten we dan, als niets vermoedende burgers op zondagavond. Althans, niets vermoedend is misschien niet helemaal de juiste omschrijving, slecht geïnformeerde burgers komt meer in de goede richting.
Het geldt in ieder geval voor mijzelf. Zeker afgelopen zondagavond. Toen verkeerde ik zeker in een nietsvermoedende toestand op de bank, voor de buis. Zoals menig zondagavond wordt gevuld. Zappend kwam ik langs de VPRO en stuitte op het programma Tegenlicht. Mijn half bewusteloze toestand veranderde in een mum van tijd in alarmfase 5. Vol ongeloof hoorde ik aan wat de documentaire mij bracht. Verbijstering was wat bleef. Na de laatste regel van de aftiteling bleef ik, zoals wel vaker gebeurd, achter met het gevoel dat ik nergens heen kon met mijn verhaal. Over wat er net over mij heen was gespoeld aan informatie.
Maar goed, het was zondagavond, de volgende dag kon ik het wel even aankaarten op het werk. Verwerken heet dat. Niet dus. Werkelijk niemand had het programma gezien. Naar ik later achterkwam heeft niemand uit mijn hele directe omgeving het programma gezien. Zonder al te veel stil te staan bij de vraag: ligt dat aan mij of aan mijn omgeving en wat moet ik er aan doen om dat te veranderen, probeerde ik de informatie te reproduceren voor hen die het wilde horen. Is me dat gelukt? Ik hoop het. Een aantal heb ik gewezen op de herhaling van het programma later in de week. Sommige hebben dat ter harte genomen (hoop ik). Als mijn verbijstering maar goed is overgekomen.
Waar het over gaat?
De Carlyle Group. Ooit van gehoord? Ik tot afgelopen zondag niet. Maar ik zal deze naam nooit meer vergeten. Aan een ieder de oproep dit ook niet meer te doen!
Kort samengevat is de Carlyle Group een organisatie die wereldwijd investeringen doet, hele grote investeringen, in met name communicatietechnologie. Telecommunicatie is het jachtterrein van deze organisatie. In beginsel althans, want naar al snel blijkt reiken hun tentakels verder. Veel verder. De top van de organisatie bestaat uit mensen die hoge functies hebben bekleed in de Amerikaanse politiek maar ook vooraanstaande figuren buiten de VS die een uitermate indrukwekkende (dit woord kan met en zonder aanhalingstekens) staat van dienst hebben in de mondiale politiek. Ik ga hier verder niet zelf proberen een omschrijving te geven van deze club omdat anderen dit ook hebben gedaan en beter. Lees gewoon het stuk hieronder dat op de site van het VPRO programma Tegenlicht is te lezen. Net als de beste mise en place een gestolen mise en place is, geldt hierbij: beter goed gekopieerd dan slecht geschreven.

Inleiding: The Carlyle Group

Winst maken op de dunne lijn tussen overheid en bedrijfsleven.

The Carlyle group lijkt een investeringsfonds zoals er velen zijn. Maar schijn bedriegt. Want er zijn weinig fondsen die zoveel oud-ministers, oud-staatssecretarissen en oud-presidenten op de loonlijst hebben staan. En met een flinke lijst defensiebedrijven onder beheer en een kantoor dat ligt tussen het Capitool en het Witte Huis, schurkt The Carlyle Group zich wel heel dicht aan tegen de overheid.

The Carlyle Group opereert sinds 1987, toen een advocaat en een financieel manager uit New York besloten een investeringsfonds op te zetten. De naam leenden ze van een voornaam hotel in New York, waar Stephen Norris, en David Rubenstein elkaar vaak ontmoetten. Jarenlang kon het fonds zich ontwikkelen tot een van de grootste en meest invloedrijke investeerders, niet alleen binnen de Verenigde Staten, maar ook daarbuiten. Zonder dat iemand er aandacht voor had breidde het fonds zijn netwerk uit en bouwde een geïnvesteerd vermogen op van 14,5 miljard dollar.

Maar dat zou veranderen op 11 september 2001. Op die dag hield Carlyle zijn jaarlijkse bijeenkomst voor investeerders in het Ritz-Carlton hotel in Washington DC. Onder de genodigden waren behalve ex-minister van buitenlandse zaken James Baker III en voormalig CIA-directeur en minister van defensie Frank Carlucci ook enkele familieleden van Osama Bin Laden. Terwijl op de televisie in de loop van de rampdag de naam Osama Bin Laden viel, werd zijn familie in allerijl per vliegtuig het land uitgevlogen.

Het was die connectie die ervoor zorgde dat de activiteiten van The Carlyle Group aan de oppervlakte kwamen. Journalisten doken op het verhaal van de familie van Osama Bin Laden, en kwamen steeds meer bekende namen tegen bij The Carlyle Group. Want het is vooral die lijst van adviseurs die de wenkbrauwen doet fronsen: George H.W. Bush (de vader van), John Major (voormalig premier van Groot Brittannië), Fidel Ramos (ex-premier van de Fillipijnen), Anand Panyarachun (ex-premier van Thailand), Arthur Levitt (voormalig voorzitter van de Amerikaanse beurswaakhond), en de al eerder genoemde Frank Carlucci en James Baker III blijken te werken voor The Carlyle Group.

Nu is het natuurlijk niet verboden voor oud-politici en andere overheidsdienaren om na een carrière in het landsbestuur over te stappen naar het bedrijfsleven. Maar omdat The Carlyle Group vooral investeert in bedrijven die afhankelijk zijn van opdrachten van overheden, ontstaan er in het geval van The Carlyle Group interessante ethische dilemma's. Want als president Bush besluit tot een oorlog in Irak, houdt zijn vader daar grote winsten aan over, gezien het feit dat veel van Carlyle's defensiebedrijven in het geval van een gewapend conflict grote opdrachten binnenhalen.

Maar bij geld verdienen alleen lijkt het niet te blijven, er wordt ook actief meegedacht over het Amerikaanse overheidsbeleid. Toen George W. Bush aantrad als president, stopte hij onderhandelingen met Noord-Korea over lange-afstandsraketten. Enige maanden later werden de onderhandelingen heropend nadat de vader van George W. een memo had verstuurd waarin hij had aangedrongen op hernieuwde besprekingen met het communistische land. Niemand weet precies waarom de ex-president zichzelf toestond om zijn zoon beleidsadvies te geven, maar vaststaat dat The Carlyle Group grote belangen heeft in Zuid-Korea, en dat die belangen alleen geld blijven opleveren als er stabiliteit is in die regio.

The Carlyle Group zelf doet er ondertussen alles aan de schijn van belangenverstrengeling te vermijden. Het fonds heeft voor het eerst in zijn bestaan een woordvoerder aangesteld die de verhalen over The Carlyle Group in goede banen moet leiden. Daarnaast heeft The Carlyle Group zijn investeringen verlegd; waar de nadruk eerst lag op defensiebedrijven, heeft The Carlyle Group het spectrum nu verbreed naar onroerend goed en de telecomindustrie. Maar of daarmee de werkwijze ook veranderd, is nog maar de vraag. Want met het binnenhalen van enkele voormalige overheidsfunctionarissen op het gebied van telecommunicatie bevindt Carlyle zich nog steeds in het schimmige niemandsland tussen overheid en bedrijfsleven

(bron: VPRO-Tegenlicht: vpro.nl/info/tegenlicht/carlyle)


En, valt het tegen?
Wat ook misschien wel leuk is om te weten, na dit gelezen te hebben, is dat de Carlyle Group sinds het begin van 2003 voor ruim 45% eigenaar is van Casema.
Moeten we nu ongerust worden? Of gewoon ietsje meer?
Als ik daar niet ongerust over dien te worden dan misschien wel over de frase welke voorbij kwam in de documentaire over het Amerikaanse volk. Er werd tussen neus en lippen door verteld dat wanneer het Amerikaanse volk zou weten van het werk van de Carlyle Group, zij de huidige president nooit zijn tweede termijn zullen geven en er erg groot rumoer zou ontstaan.
Sta daar ook maar eens bij stil. Die opmerking is bijna net zo erg als de stilte over dit onderwerp die na dit programma plaatsheeft hier in Nederland. Ik vind het erg vreemd dat geen enkel medium, na hetgeen te zien is geweest, geen woord aandacht heeft geschonken aan het fenomeen: de Carlyle Group. Als dit wel zo is laat het mij weten, ik ben namelijk erg benieuwd en nieuwsgierig.
Via deze weg wil ik in elk geval iedereen de gelegenheid geven om zich te laten informeren. Hieronder staan de links voor het bekijken van de VPRO uitzending en een richtingaanwijzer via Google om jezelf te verdiepen. Al is het maar een beetje. Je bent het immers niet verplicht om onverschillig te zijn!


De aflevering van tegenlicht: /info.vpro.nl (breedband)
Meer info via Google

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 21:
Haute Cuisine

Op een dag weet je 't. Je wordt conducteur op de lijn bij Enkhuizen.
Zou je ze niet, die klerelijers.
Hierbij gelijk het pleidooi voor de terugkeer van de spiegeleieren. Aangepast aan de tijd zullen ze gemaakt zijn van lood. Zeker weten dat het gedonder snel voorbij is. Een paar gerichte zwaaien met het traditionele stop-and-go-gereedschap en een voor een druipen die snotneuzen af naar mammie. Kunnen opa en oma tenminste weer gewoon met de trein naar de kleinkinderen. Waar zijn de mammie en de pappie van die badapen eigenlijk? Hebben die zich ontrokken van de ouderlijke verantwoordelijkheid nadat hun lieve kinderen 14 zijn geworden? Weer een jammerlijk bewijs dat de discussie over het aanspreken van de ouders op hun ouderlijke kwaliteiten tergend langzaam op gang komt.

Of op een dag weet je het en je wordt kok. Kijk, een heel ander verhaal.
Ik heb nu vier keer mogen bijspringen in de keuken van een restaurant en ik heb de smaak te pakken. Bijna althans. Een echte carrièremove ga ik niet maken maar echt onaangenaam is het ook niet. De oplettende onder jullie weten dat sinds twee weken twee mensen uit mijn vriendenkring een restaurant zijn begonnen. En vanwege een personeelstekort tot juni hebben zij een beroep gedaan op mijn bereidheid bij te springen. Denk nu niet dat ik driftig aan het kokkerellen ben gezet. Dat zou immers uitermate onverstandig zijn. Zeker als je net een eigen zaak bent begonnen en je moet klandizie opbouwen en behouden. Je moet het meer zien als twee extra handen die voor wat verlichting zorgen. Wat voorgerechten, nagerechten en na afloop de gebruikelijke schoonmaak. Het echte werk is uiteraard voor kokkie.
Maar ik kan niet anders zeggen dan: een uitermate leerzame ervaring. Niet alleen omdat ik nu iets meer gestimuleerd word bij mijn eigen kookgebeuren maar vooral ook voor mijn inbeeldingsvermogen als ik weer eens in een restaurant zit. Respect, zo u wilt.
"Dames en heren eters, zucht en kreun niet te snel als het voorgerecht iets langer duurt dan wenselijk is, het kan zijn dat er een onervaren commis staat te stoeien met de sla."
Ook de woordenschat heeft duidelijk zijn aanvulling gekregen, 'commis' is de leerling in de keuken en heeft in deze een autobiografische betekenis. En week 19 had al de mise en place in zich, wat zoveel betekent als de voorbereidingen voor 'het uur u' in de keuken: het diner voor de gasten.
Ik ben in elk geval zover niet meer in te zitten over de snelheid waarmee iets geserveerd wordt. Er kunnen legio redenen zijn waarom iets langer in de keuken blijft. Denk bijvoorbeeld aan de gewenste doorbakken entrecote van uw tafelgast. Hierdoor blijft ook úw eten tenminste vijf minuten langer in keuken. Daarbij komt dat ik nu helemaal niet meer begrijp waarom sommige mensen zo op de tijd zijn als zij in een restaurant zitten. Drink gezellig wat, praat eens met de mensen waarmee u aan tafel zit. En ga gewoon wanneer u even snel iets wilt eten naar een shoarmatent of een snackbar en mijd het restaurant. Het is immers uw nodeloze haast wat de commis aan stress helpt. En stress gaat in dit geval niet alleen ten koste van uw voorgerecht maar ook van dat van de rest van de gasten. Uw haast is dus hierbij asociaal en dat wilt u toch niet zijn? Een andere mogelijkheid waardoor u iets meer moet drinken voordat het eten er is, en oh wat is dat vervelend, is een 'slechte' of bijna geen mise en place. Dit betekend dat wanneer er sprake is van een commis, kokkie ook nog even bijvoorbeeld wat sauzen, dressings of vlees voor de carpatio, à la minute kan maken omdat velen voor u zijn geweest die dezelfde lekkernijen hebben genuttigd of omdat het kokkie gewoon is ontgaan dat het bijna op was.
Ja, ik ben weer een heel stuk wijzer geworden de afgelopen twee weken en ik kan niet wachten om van mijn vakantiegeld, van mijn toch wat suf ogende kantoorbaan, in een restaurant plaats te nemen.

Ter afsluiting nog een klein raadsel:
Op de radio of teevee (ben t even kwijt) werd gesproken over "een subcultuur met triviale liedjes".
Vraag: waar gaat dit over?
Aanwijzing: denk aan Turkije, homo's en 3 miljoen mensen die duidelijk echt niets beters te doen hadden.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven

Geweken 2003 wk 22:
Meelopen, meer zeiken en minder roken

Zo zie je maar, onder de voorjaarszon krijgt veel de kans op te bloeien. De zotheid kan worden geoogst alvorens de komkommertijd zich aandient. Je zou bijna duizelig worden van het niet weten waar te beginnen. Dus in al de draaierigheid grijp ik me maar vast aan het meest in het oog springende: de vrouwen in het kabinet. Al was het alleen maar omdat zij zichzelf benoemd hebben tot de drijvende kracht van de nieuwe regering. Ik citeer vanuit de Volkskrant (28-03-2003):
"Vrouwen zijn betere teamworkers, ze kunnen meer dingen tegelijk dan mannen.", Agnes van Ardenne (CDA; ontwikkelingssamenwerking).
"Vrouwen zijn meer to the point, gaan rechtstreeks op hun doel af. Mannen (…), lijken ook vaak niet goed te weten waar de pointe precies zit.", Medy van der Laan (D66).
Maria van der Hoeven (CDA; onderwijs) over de 'oude-jongens-krentenbrood-sfeer': "Voortaan kunnen we daar een eigen vrouwenkring tegenover stellen."
En dit zijn dan de gepubliceerde uitspraken. Ik maak me ernstig zorgen over hetgeen gezegd wordt zonder neutrale ooggetuigen en dan vooral in eigen (vrouwen-) kring. Uiteraard kan ik hiertegen een hoop inbrengen maar ik laat het dit keer over aan de lezer hier het zijne (hare) over te denken. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een absoluut voorstander van meer vrouwelijke inbreng in de politiek. Ik zie het liefst alleen maar vrouwen het land (en de wereld) regeren. En dit bedoel ik niet seksistisch, ik meen het oprecht. Vrouwen hebben zonder enige twijfel een grotere positieve bijdrage aan welke besturing dan ook. Maar bovengenoemde uitspraken zijn mannelijke uitspraken. Typisch aan de sekse gerelateerde arrogantie waarmee de mensheid geregeerd, geleid, wordt. Deze vrouwen proberen mannelijkheid te tonen en zijn zodoende op voorhand al falende bestuurders. Ook B2 is er dus niet in geslaagd vrouwen binnen het kabinet te krijgen.
Met B2 moet ik trouwens gelijk aan Bassie&Adriaan denken. Daar was B1 al niet bijster intelligent maar B2 was helemaal de limit. Voor hen die het even niet meer weten een kleine scène (of gêne):
- Balkenende tijdens het debat over Margarita in de Tweede Kamer tot Donner: "Wat zeg ie?"
- Donner brabbelt wat staatsrechtelijk geneuzel terug.
- Balkenende op zijn beurt: "Oh, zeg dat dan!"

Goed, het is tijd voor sigaret. We zijn aanbeland in het jaar 2005 en gelukkig hebben we dan nog twee handen, zodat we met een sigaret in de ene en een bier in het andere buiten de kroeg kunnen gaan staan roken. Wanneer er plaats is althans. Een voordeel is gelukkig dat als ik naar binnen moet om nog wat te drinken te halen ik vrijwel gelijk aan de beurt ben. Aangezien de meerderheid van de cafégangers rookt en buiten staat en de niet-roker 2x minder drinkt, waardoor de kans klein is dat ik gelijk met hen aan de bar sta.
Maar deze constatering is gebaseerd op de eigen beleving en die komt niet overeen met de zogenaamde onderzoeken met betrekking op dit onderwerp, die ineens de grond uitspringen. Mijn beleving zal wel niet conform de realiteit zijn, ondanks mijn rijke ervaring t.a.v. de drinkgelegenheden. Het is mij in elk geval wel duidelijk geworden dat, zonder dat het formeel is kenbaar gemaakt, de campagne "Roken, we lossen het samen wel op.", gefaald heeft en plaats heeft moeten maken voor de totalitaire regelgeving van een onzichtbare antirooklobby.
Is men wel goed op de hoogte van het feit dat deze onzin over ons heen komt uit monde van het personeel dat werkzaam is in de horeca? Deze onzin is niet eens bedoeld voor de gasten van de etablissementen maar voor hem en haar die achter de bar staan. Hoe zot kan het worden? Nog veel zotter als je je realiseert dat dit voortkomt uit een uitspraak van een rechter die instemde met de eis van één medewerker uit de horeca die een rookvrije werkplek eist. Ga er dan gvd! niet werken, achterlijke idioot! Maar het zotste van alles is dat onze overheid deze ridicule uitspraak met beide handen aangrijpt om een algeheel rookverbod af te dwingen per 2005. Kan het nog zotter? Nee ik denk het niet. Niet als je weet dat deze regelgeving tot stand is gekomen tijdens een vergadering van onze nieuwe bestuurders, onder het genot van een sigaret. En dat in een overheidsgebouw.
Maar goed, democratische besluitvorming t.a.v. dit soort beslissingen zou een goed programmapunt zijn van D66. Maar onze enige democratische hoop in bange dagen heeft zich in de boeien laten slaan door het dogma: "Mee doen, meer werk en minder regels."
I rest my case.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 23:
bAsta!
1998. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Bijna. Ik studeerde nog. Alleen daarom zou ik al sentimenteel kunnen zijn. Studeren. Fantastische tijd, ook voor een laatbloeier als ik. Maar naast deze ervaring was er dat jaar nog een andere openbaring. Housemuziek. De werkelijke openbaring van dit fenomeen had ik al jaren achter de rug, toen. Ik ben nog een van de weinige die de eerste gabberparty heeft meegemaakt in de tempel van de monotone baseline, Parkzicht. Het Mekka voor de atomicplayboy in Rotterdam. Hakkuh bestond nog niet, springen was het credo. Voor hen die er ook wel eens geweest zijn: hebben jullie dat zwembad wel eens gezien in de tuin van de onder de Euromast gelegen dansgelegenheid? Ik bedoel maar.
Nee, de andere openbaring die ik bedoel is veroorzaakt door een voormalige bioscoop. Gelegen midden in het centrum van het Haagsche. De Asta. Denk in de tijd van 1998. Den Haag, een bijna saaie stad t.a.v. het uitgaan. Cafés genoeg, dus dronken werd je wel. En vaak! Dansgelegenheden waren er ook maar van een omvang te triest om te omschrijven. Maar er was iets nieuws geopend. Er heen dus. Binnen aangekomen bevond je je nog steeds in de lobby van de bioscoop. Maar je voelde dat er iets niet helemaal klopte met het plaatje van 'naar de film gaan'. Kijkend welke kant je op moest volgde je maar de mensen die richting een deur liepen. Deze deur ging open en toen overkwam het je. De warmte greep je bij je keel en de harde muziek je bij de haren. Je stond binnen. Een openbaring. En waarom? Simpel, omdat wat je zag en vooral ook hoorde niet iets was wat je in het Haagsche gewend was. Dit was nieuw. Snoeiharde (club)housemuziek en halfnaakte danseressen op verhogingen. En dan de afmeting van de zaal. Onhaags groot. Verdeeld in 3 niveaus, eigenlijk 4 want achter de dj kon je op een hoger podium ook met je voetjes van de vloer. Verbijsterd moet ik er een lange tijd bewegingsloos naar hebben staan te kijken voordat het lichaam zich aan de muziek durfde te wagen. Ongeloof was het gevoel dat bleef bestaan, dat dit in Den Haag mogelijk was. Den Haag had vanaf dat moment zijn eigen danstempel. De Asta.
Uiting aan het gevoel dat werd losgemaakt door deze dansgelegenheid heb ik menigmaal gegeven met als ultieme omschrijving de poëtische uitspatting in het stuk Kerst 1998. Ik zal me er dus niet verder meer aan wagen dit nogmaals te proberen.
De Asta was toen een kort leven beschoren. Wat, logischerwijs, tot enorm onbegrip heeft geleid onder vele Hagenezen. Maar wat is het geval? De Asta is weer open! En wel per 28 mei. Uiteraard heeft de geruchtenstroom voorafgaande aan deze datum het bloed sneller doen stromen en het hart op hol gebracht. De première op 28 mei, daar moest ik bij zijn. Kosten wat kost. Met alle gezonde spanningen van dien ging ik op weg naar deze gedenkwaardige gebeurtenis. Te vergeefs. Ik was niet de enige die hierbij aanwezig wilde zijn. Een paar duizend met mij. Voor mij ongewoon vroeg was ik op de plaats van bestemming maar liep tegen een zee van mensen op. Twee á driehonderd mensen hadden zich verdrongen daar waar ergens de ingang is. Teleurstelling, want dit zou duidelijk niets worden. En dat werd het ook niet. Ondanks de aftocht bleef wel het gevoel bestaan dat dit weer voor een tijd de place to be zou zijn in Den Haag. Ik zou de eerste de beste gelegenheid die zich voordoet aangrijpen om te zorgen dat ik binnen kom.
En zo geschiede het afgelopen vrijdag. Vijf jaar na dato stond ik weer op de plek dat een directe doorgang naar de hemel was. Was, want niets van het gevoel van toen werd aangewakkerd. Melancholie en een deceptie. Tuurlijk, de danszaal was top opgeknapt. De muziek nog steeds snoeihard en later op de avond zelfs goed. Maar voor mijn gevoel stond ik in een discotheek zoals er zoveel zijn. Neen, voor sluitingstijd had ik al het pad gekozen richting huis en liep ik met de herinneringen van een ooit zo fantastische tijd te worstelen. Het is me uiteindelijk gelukt om het beeld, dat ik heb, van jaren geleden te koesteren en het beeld van nu te aanvaarden. Al ben ik er nog niet over uit wat ik nu werkelijk vind van deze beleving. De eerder genoemde melancholie heeft post gevat. De tijd is veranderd, gelijk met mij. Oh, hoe pijnlijk is het om te vervallen in de, burgerlijk ogende, clichés. Wederom is een gouden tijd goud omdat hij nooit meer zal zijn zoals hij was. Erger nog, de herinnering is ingehaald door de werkelijkheid. Of wilde ik dat mijn herinnering weer werkelijkheid werd?
Ach, gelukkig probeer ik te koesteren wat ik heb en laat ik wat het is voor wat het is. En de Asta?
Die is, maar ook niet meer.

verreck.nl ® 2003
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 24:
Oranjebitter

We gaan het meemaken na het zomerreces. Balkenende voorop met een oranje Afro, als leider van de polomalaise. Eenmaal gegroepeerd zal Femke Halsema met haar dikke toeter de wave als eerste inzetten van links. Een golf van stijgende zoutzakken tot gevolg. De publieke tribune zet het volkslied in. De griffiers manen de 150 dolenthousiaste kamerleden achter het spreekgestoelte te blijven staan. En de kamervoorzitter, ons aller Wijsneus, slaakt verkleed als lucifer (naakt en met een rode kop) verheugd de nieuwe openingskreet van de vergadering. “Alaaaaaaf!”
“Meneer de voorzitter, wat ik als geachte afgevaardigde van het Nederlandse volk even wil vermelden is dat wij ten zeerste verblijd zijn met het intreden van het oranjegevoel. Hulde aan onze minister-president”.

Laat het alsjeblieft niet waar zijn dat Balkenellende gepleit heeft voor het oranjegevoel in de, of jegens, de politiek. Er is niets zo platvloers als de oranjekolder dat tentoongesteld wordt door zot Nederland. Hoe achterlijk kan een (deel van het) volk zich gedragen bij nationale evenementen, vraag je je wel eens af. Schaamteloos. Maar deze hossende hoempapa-verschijning heeft de MP er toe doen besluiten op te roepen tot een oranjegevoel. Ik zit nog steeds te wachten op zijn slotzin: “…, maar dan uiteraard wel ‘s nachts na tweeën.” Onterecht naar het schijnt.
Ik begrijp wel wat hij bedoeld maar het komt uit zijn mond zo ongelukkig over. Je zou het ook kunnen vertalen naar: Mee doen, meer nationalisme, minder buitenlandse invloeden. Daar waar al eens is laten vallen dat de multiculturele samenleving faalt zou dit goed passen. Misschien is het gratis verstrekken van oranje pruiken een oplossing voor het integratieproces. Ik draai door maar ik ben gelukkig niet de enige. Balk, het wordt tijd voor vakantie.
In een periode waarin gesproken wordt over de broekriem aantrekken, stijgende zorgkosten en eigenlijk stijging van alle kosten is het hoogst ongepast om dergelijke denigrerende terminologieën te gebruiken. De huidige voorspiegeling van zaken is dermate verontrustend dat een term als ‘oranjegevoel' volledig ongepast is. Rust en een serieuze benadering van de Nederlandse ingezetenen is meer op zijn plaats. Tegenover krachttermen in iets moeilijkere tijden sta ik positief maar verbloemingen als ‘oranjegevoel' kunnen wat mij betreft achterwegen gelaten worden. Al is het maar vanwege de talloze woordspelingen die mogelijk zijn. Oranjegewoel, oranjesmoel, oranjeboel, oranjemuts (“leden van de statengeneraal, …”), oranjekorts en natuurlijk oranjebitter. Oranjebitter, dat is wat ik er van wordt.
Misschien dat Wijsneus nog zegt: “Na deze, zoveelste, spreekwoordelijke uitglijder van de minister-president willen wij als tweede kamer terugkeren naar de orde van de dag en dat is met verve er voor zorgdragen dat de Nederlandse economie weer wordt zoals wij denken dat hij kan zijn. Aan de minister-president het verzoek voorlopig zijn zetel niet meer te ontstijgen”. Maar we kunnen er gerust op zijn dat dit niet gebeurt en dat er snel weer iets van idioterie over ons heen komt. Want creatief zijn onze nieuwe bestuurders wel, helaas.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 26:
Je moet wat

Zoals wel vaker zijn de weken verstreken in een tempo waarin de Geweken hebben moeten wijken voor de tijd. Tijd en inspiratie. Zin en zinnen. Zinloos. Daar gaat het dan op lijken. Maar dat doet geen recht aan hetgeen is geweest. Sterker nog, het was eigenlijk afwisselender dan gewoon.
Week 25 had Hans Liberg in zich. Leuk maar na twee keer heb ik het wel gezien. Naast dat hij in herhaling valt was tijdens de voorstelling in de Koninklijke Schouwburg de klad er in gekomen. Routine maakt saai en ik zat kut. De dag erna naar het Openlucht Theater in het Zuiderpark. Knallen met Slagerij van Kampen. Iets wat toch uitermate aangenaam was in avondzon. Ook voor de tweede keer gezien maar stukken beter verteerbaar. De dag daar weer na had ik een verjaring. Ik hoopte dat ik deze aan me voorbij kon laten gaan. Maar men wilde per sé in mijn tuin zitten. En terecht want de temperatuur was er naar. Na dit overleeft te hebben was er een dag rust (en een bioscoopfilm, 2fast 2furious) zodat de dag daarna lekker uit eten kon worden gegaan, in het favoriete restaurant van De Hoop Scheffer. Maar dat hoor je altijd als je al besteld hebt. Tevens is dat het restaurant waar JP overgehaald schijnt te zijn te breken met de PVDA. Als ik het krantenartikel op de wc moet geloven. Goed gegeten. Vooral goed gedronken. 35 euro de fles noem ik goed. Ongeacht de afdronk. En even voor de duidelijkheid, dit is geen dagelijkse kost. Het waren gewoon vier hard werkende mensen die snakken naar de geneugten des Leben. Want als mevrouw Toth het mag, dan mag ik het ook. Alleen zij woont om de hoek, ik moest nog een stukkie lopen.
Een paar dagen werken en het wekelijkse dagje vrij en het was zaterdag. De dag voor zondag. De dag voor Parkpop. De 23e editie. Voor mijn gevoel ben ik ze allemaal af geweest. Zeker twintig. Maar de jeu is er af. Al jaren is het een gewoonte geworden waar je maar moeilijk van af komt. Net roken, zeggen ze. Al jaren heb ik geen band meer bekeken. Volgens mij begon dat met Salt 'n Peppa. Of was het Marco Borsato? Wat dat aangaat is Den Haag daar goed in. Afwijken van tradities en festivals naar de klote helpen. Daar waar men de Koninginne Nach tot een populair samenzijn hebben gemaakt, hebben ze ook Parkpoep volledig de nek omgedraaid. Over verloedering gesproken. Dat wordt nou het best weer gegeven door de opzet van dit soort evenementen. Aanpassen aan de huidige ontwikkelingen in de samenleving zullen ze het noemen. Als de samenleving weerspiegeld wordt bij Parkpop dan mogen we ons inderdaad ernstige zorgen maken.
Zaterdag naar Awakenings-outdoor. Terwijl de commercie zich richt op Sensation, sla ik rechtsaf en ga naar een onopvallend housefeest.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
dé vlag
Geweken 2003 wk 29:
Weer zo'n fase
Drie weken verder, zonder een woord geschreven te hebben. En het knaagt. Youp van het Hek heeft ook vakantie. En zo heeft iedereen zijn periode van rust. Maar 'verschuilen' achter een vakantie zit niet bij mogelijkheden. Een writersbloc is ook geen excuus. En er is genoeg gebeurd en nog steeds gaande. Maar het komt er niet van. Gevangen door het werk, onder andere. Er gaat nu eenmaal veel vrije tijd in zitten. Uiteraard waren er de vrije dagen maar die werden gebruikt voor rust. Ook de opgelegde druk van het lezen heeft zijn beslag op die tijd gelegd. Niet dat er veel gelezen is, al had er in de daarvoor 'vrijgemaakte' tijd ook aan een nieuwe bijdrage gewerkt kunnen worden. Niet dat er niet gedacht werd over een onderwerp. Maar d'r is weinig nieuws onder de vele zon. Ja Blair en Bush worden het vuur aan de schenen gelegd. Maar dat valt in de categorie 'I told you so' en 'it's about time!'. Dus weinig inspirerend. Het enige wat daaromtrent opkomt is de vraag in hoeverre dit ongestraft blijft. Er komen binnenkort verkiezingen in Amerika en zullen tegen die tijd de ogen van de Amerikanen enigszins geopend zijn? Twijfelachtig, lijkt mij. En in Engeland? Zal de dood van die britse wapenexpert de dam doorbreken? Als het geen zelfmoord blijkt te zijn zullen we wakker moeten blijven. Dit voorval komt sowieso op een zorgelijk moment voor mij, ik zit namelijk midden in mijn Sowjet-fase en dan is een conclusie snel getrokken. Na de '20 brieven aan een vriend' van Svetlana Alliloejewa (de dochter van Stalin) gelezen te hebben en ik het 'gevecht' ben aangegaan met 500 pagina's engels over de KGB, ben ik benieuwd naar de resultaten van de nog in te stellen onderzoekscommissie in Engeland.
Mijn Sowjet-fase. Op zich al een tweestrijd met mijn gezonde verstand. Is de interesse die bestaat meer dan de nieuwsgierigheid naar de geschiedenis. Lenin maar zeker Stalin krijgen wel erg veel van mijn aandacht. Voorlopig hou ik het maar op een gezonde fascinatie met het extreme verleden. Ook als ik mijn ogen opsla, van het boek, naar het vaandel dat vier aan mijn muur hangt. Een vaandel van russische makelij. De datering blijft in het ongewis maar de aanblik brengt je ongetwijfeld terug naar de tijd waarin afwijkende spraak over het Bolsjewisme een enkeltje Siberië opleverde. Als je geluk had. Die staatsterreur heeft zeker een aanzuigende werking. Met alle respect voor hen die daaronder geleden hebben en de val van het communisme niet hebben mogen meemaken.
Het vaandel komt via Berlijn uit Rusland in mijn huiskamer terecht. En ik ben er content mee. De onverklaarbare aantrekkingskracht van het controversiële. Ik heb dat nu eenmaal. En ik zal het voeden tot aan het ontoelaatbare. Hoe ver ik zal gaan? Zover tot het moment dat ik spijt heb van het niet aanschaffen van een duitse helm uit de tweede wereldoorlog, een aantal jaar geleden. Hoe verwerpelijk het fascisme van het nationaal-socialisme ook was en is.
Het socialisme an sich is zo gek nog niet. Ware het niet dat de meerderheid van mensen allesbehalve sociaal zijn. Hoe hard ze het ook roepen. Ze roepen het uiteindelijk alleen over zichzelf, nooit over de ander, met een objectiviteit van nul dus. Maar bovenal vindt men zich een democraat. Met het bovengenoemde maakt het hen dan sociaal-democratisch en denken ze ook dat ze het zijn. Dus stemmen ze PVDA. Voel je de tegenstrijdigheid? Zie hier de verklaring voor de 'rise and fall and rise again' van deze partij. Ik zou nu door kunnen gaan over populisme, ik denk dan aan Fortuyn en Bos, hoe dit neigt naar nationaal-socialisme en men dus ook die stempel zou moeten krijgen. Maar dit dient eerst nog bediscussieerd te worden. Ik nodig een ieder uit mij in het ongelijk te stellen.

verreck.nl ® 2003
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 34:
Einde komkommertijd?

'Het grondwaterpeil stijgt ons tot de lippen', zou een mooie kop zijn voor het Agrarisch Dagblad. 'Ons eigen Watergate'. Nee, dat niet. Het toevoegsel 'gate' is al te vaak gebruikt.
Het NRC kopte dinsdag dat het inlaten van zilt water een onnodige maatregel is aldus de deskundigste deskundigen (het NITG, onderdeel van TNO). De argumentatie om zoutwater toe te laten bij het zoete water zal ook wel sexed up zijn. Al is dit minder moeilijk te onderzoeken. Ik geef een voorzet: Vorige week donderdag zou er een beslissing genomen worden of de waterschappen zilt water toe zouden laten om het waterpeil op het gewenste niveau te houden. Donderdagochtend werd bekend dat er woensdag al sluizen waren opengezet. Hoe zit dat?
Maar goed dat ik als burger niet veel in te brengen heb. Ik had mijn polsen allang doorgesneden, vlak voordat ik die stoel onder mijn voeten had laten wegglippen en een te lang bungi-jump-kort om mijn nek had gedaan op die 130 meter hoge brug in Frankrijk. Ik ben nu eenmaal een idealist en wil in stijl sterven, bonjour!
Maar zover is het gelukkig niet en kan ik vol enthousiasme uitzien naar alles wat komen gaat als eenmaal duidelijk wordt dat wij, het volk, toch vreselijk in de maling genomen worden door hen die het bestuur over ons hebben. Ik kan niet wachten op het moment dat Engeland en Amerika vleugellam worden door de chemische wapens van Saddam. Kijken hoe ons playmobieltje De Hoop Scheffer zich staande houd wanneer ons parlement weer uit zijn zomerslaap komt. Want de politieke steun is stilzwijgend overgegaan in militaire steun en dat was nu net wat het niet mocht zijn. En gezien de huidige situatie in Irak heeft politiek daar sowieso nog weinig indruk gemaakt. Onze Irak-deskundige spreekt al geruime tijd over een neerwaartse spiraal, hopelijk scheert hij zich elektrisch.
Dan maar even terug naar eigen land, althans. Er doen zich weer eens problemen voor met Antilliaanse jongeren. De vraag hoe het mogelijk is dat deze jongeren zo ontspoort zijn is reeds beantwoord door hun vaderland. Er zijn verkiezingen geweest en men heeft massaal gestemd op een man uit het volk, een dikke negroïde man met een spraakgebrek. Go-Go-Godett. Als ik hem hoor spreken moet ik direct aan Rodney King denken. Alleen die sprak zo nadat hij ongeveer 80 keer met een gummiknuppel was geslagen, waarvan 20 keer op zijn hoofd en de beroemde woorden sprak: "can, can can we all get allong?" Godett, een man waar vele Antillianen zich in herkennen, een man verdacht van criminele activiteiten. Op zijn minst van fraude maar ik verdenk hem ook van bolletjes slikken. Er is er op z'n minst 1 kapot gesprongen. Elke zichzelf respecterende Antilliaan, zeker zij die in Nederland wonen, moeten zich toch luidkeels uitspreken tégen zo'n man. Tuurlijk, hij is democratisch gekozen en daarvoor dient hij enigszins gerespecteerd en aanvaard te worden. Maar ook hier sluimert het bewijs naar boven dat democratie niet zaligmakend is.
En voor hen die nu willen overgaan tot razernij over hetgeen hierboven geschreven is het volgende: Denk eens goed na over deze twee voorstellen van de man:
1 weghalen van de bodyscan op de luchthaven en
2 het ontwikkelingsgeld van Nederland (140 miljoen euro) dient overgedragen te worden aan de Antilliaanse regering, zonder enige voorwaarden van besteding.
Go go Godett.

En als laatste wil ik nog een hart onder de riem steken van onze allochtone Nederlanders van rond het Mercatorplein in Amsterdam:
Jongens en meisjes, de dood van jullie vriend Dris is inderdaad de schuld van de politie. De politie heeft schromelijk gefaald door geen rekening te houden met het feit dat het in jullie cultuur de gewoonte is dat er een volwassen man van 33 jaar op de politie afloopt met een mes. Hier is de politie ernstig in gebreke gebleven. Zij hadden er op bedacht moeten zijn dat er in onze geciviliseerde samenleving uiteenlopende waarden en normen gelden en dat deze gerespecteerd dienen te worden. Hierom toon ik alle begrip voor het overgaan in plunderen en vernielen van een deel van de wijk na afloop van de door jullie gehouden demonstratie j.l. zaterdag.
Jullie hebben gelijk!

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 35:
Met beide benen op de grond

Daar sta je dan, 323 treden boven grondniveau. Watje. Tintelende voetzolen, natte handpalmen. Hoe stom kan je zijn, om te vergeten dat hoogtevrees voorkomt in je vocabulaire. Gestraft zijd gij die de Martinitoren betreedt in het gezelschap van de vrees voor het hoge!
Het onbehagelijke gevoel gewoon, keek ik angstvallig uit over het Groningse. Zelfmoord middels de sprong in het diepe is reeds uitgesloten. De val roept waarschijnlijk verdrongen herinneringen op. Het zal de trein wel worden. Op tijd of niet, wanneer je van zins bent de stap te zetten komt hij altijd te laat. En voor de blijvers te vroeg, ze hebben al genoeg gemist.
Gelukkig sta ik hoog genoeg voor als de dijken doorbreken. The Dutch mountains. Het zal je gebeuren. Je bewoont een woonboot, je wordt wakker en als na een kus op een kikker bevind je je in een stacaravan. Vreemd is trouwens wel dat tussen deze persoonlijke ellende nergens onze watermanager is te ontwaren. Hij zou toch op zijn minst even een kijkje hebben kunnen nemen. Hij heeft immers zichzelf uitgeroepen tot watermanager maar is in geen sloten of vaarten te bekennen. Ik weet niet of de vlag boven zijn huis wappert op het Noordeinde, het kan natuurlijk zijn dat zij samen op vakantie zijn in Argentinië. Zich druk maken over het water van vrouwlief is momenteel nog niet nodig. Het duurt nog wel even voordat daar het een en ander doorbreekt en te managen valt er dan niets. Neen Alex! Trek je laarzen aan en ga het land in. Nederland heeft goed watermanagement nodig. Al was het alleen al vanwege het geouwehoer tussen de waterschappen en de mensen die het echt kunnen weten. Nederland op zijn best. Of zou Balkenellende hier op voorhand van op de hoogte zijn geweest. Zou men van de waterschappen het een en ander in zijn oor hebben gefluisterd met als mededeling: niet doorvertellen hoor, dit mag alleen jij weten. Zou hij geweten hebben dat er iets aanstaande was maar gezwegen hebben omdat wij nu eenmaal niet kunnen leven met de waarheid?
Toch wel lachwekkend eigenlijk. Dat eerst het verhaal de wereld in gebracht wordt dat alleen een aantal ministers inzage hebben gehad in vertrouwelijke stukken welke een oorlog tegen Irak zouden rechtvaardigen, maar dat deze theorie nu plaatst heeft gemaakt voor het James Bond-achtige, alleen de minister president heeft informatie gekregen van zijn collega Blair. For your eyes only. Nu word ik wel heel nieuwsgierig naar hetgeen dan kenbaar is gemaakt. 1500 man is al maanden bezig verboden wapens te vinden in Irak, niets is nog gevonden. Maar Blair heeft ons Balkje wel zo kunnen overtuigen dat het een breuk tijdens de formatie waard was. Er schijnt nu ook een ander licht op de term 'vertrouwenskwestie'. Volgens mij heeft niemand nog enig bewijs gezien. Balkenellende niet, Blair niet en ook Bush niet. Volgens mij is hun fantasie zo sterk dat zelfs Saddam is gaan denken dat hij massavernietigingswapens heeft. Maar de laatste is wel zo slim dat hij besloten heeft zich te gaan verbergen tussen deze wapens.
Nu begin ik me alleen af te vragen: bestaat Saddam Hoessein wel. Wat natuurlijk net zo goed kan gelden voor Bin Laden.
Maar goed dat ik weet dat ik geen hersenspinsel ben van mezelf, ik heb immers boven op de Martinitoren gestaan en als ik mezelf verzonnen had was dat zonder hoogtevrees geweest.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 38:
Omrotten!

De laatste stuiptrekkingen van een door de zon verzopen zomer heb ik me laten welgevallen. Geen problemen mee, dit keer. Languit in het Westbroek Park. Af en toe verdwijnend richting schaduw. Vergezeld door CaMu 2002. Met een rekening op nul is dat geen slecht alternatief. In tegendeel. Ik was al bijna vergeten wat een zot jaar het is geweest. Waarschijnlijk bewust. Zo merkwaardig 2002 was zo bedenkelijk is 2003 en we zijn er nog lang niet.
De al eerder aangehaalde nulrekening zal er gelukkig toe leiden dat er weer wat meer aandacht besteed kan worden aan hetgeen ik meer tijd voor heb gecreëerd: lezen, schrijven. Uit het sloop met de creativiteit! Hoe demotiverend sommige elementen ook kunnen zijn. Neem bijvoorbeeld de Haagsche Courant van vrijdag. Geïnteresseerd begon ik aan de recensie van het nieuwe boek van Jan Mulder, Iris. Het boek nog dichtgeslagen in mijn bezit. Kort gezegd werd het niet aangeprezen. "Het zal de herfst waarschijnlijk niet overleven", eindigde het artikel. Waarschijnlijk geen fan van Mulder. Naast dit bedroevende stuk stond ook een recensie van het laatste deel van het vierluik over Herman Brood. Bart Chabot heeft 'broodje, springlevend' tot een eind gebracht. Ik heb 'Brood en spelen' gelezen en was zeer onder de indruk. Niet zo zeer van de schrijfwijze van Chabot als wel van Herman Brood. Na alles van Jules Deelder kon deze niet meer stuk, het draaide voor mij om Brood. Maar ook dit geschrevene werd afgedaan als niet de moeite waard, het licht van 'Brood en spelen'. Vreemd dat uitgerekend dit boek als volgende aankoop staat vermeld op mijn 'to buy list '. Ongeacht de Haagsche Courant. En dan is dat nog niet eens het geval doordat ik twee dagen later in CaMu 2002 de column van Mulder lees waarin hij zich onder de indruk uitlaat over 'Brood en spelen'. Als ik minder zeker zou zijn van mijn interesse zou ik onherroepelijk gaan twijfelen aan mijn schrijvers of onderwerpkeuze. Toch vraag ik me af hoe dat nu zit bij recensenten. Zijn dat mensen gespecialiseerd in de letteren? Of zijn het mensen die gevraagd worden een boek te beoordelen omdat ze veel lezen en gelezen hebben? Wat voor type mensen zijn het. Zijn het vrije denkers die het vrije denken ook nastaan of zijn het nukkige eenlingen met een quasi-intellectuele kijk op literatuur? Zijn het bekenden van elkaar. Zijn het überhaupt bekenden? Wanneer schrijven ze eigenlijk een recensie over jouw boek? Gaat dat op basis van een bepaalde rangorde? Of wordt gewoon de vraag gesteld op een redactie wie er een boek heeft gelezen de afgelopen dagen en kan er een paginagroot gat mee vullen op de boekenpagina? Ach, het zal me ook eigenlijk een worst zijn, ik ga 'Iris' lezen en bepaal zelf wel of het de herfst overleeft. En vind ik van niet dan lees ik het over een jaar of wat nog eens. ' The Wall ' van Pink Floyd kan je immers ook niet elke dag aanhoren.
Voorlopig brengen andermans woorden mij weer wat verder in het niet alledaagse. Zo gaf CaMu mij de contaminatie "oprollen".
Het meissie lag voor de zoveelste keer in de schaduw en ik merkte zonder problemen op dat ze gewoon kan oprollen. Oftewel oprotten of omrollen. Ze koos het laatste.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 39:
Kat in 't bakkie

Het drama speelde zich deze week af in Nederland. Nee, het gaat natuurlijk niet over de fantastische benoeming van De Hoop Scheffer. De man die een jaar geleden als een hobbezak over het scherm waggelde naast de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Colin Powel en begin september nogmaals met knikkende knieën het witte huis inliep. "De juiste man op de juiste plek". Mijn excuses voor het vervelende feit dat ik niet altijd even goed op de hoogte ben. Toch fijn dat onze sociale vrienden over zee een aangeschoten hondje adopteren. Ik mijd hier bewust het woord 'schoothondje', dat zou ongepast zijn (!).
Nee ik heb het natuurlijk over het drama in Urk. Daar is het zomaar gebeurd dat de zwarte kouzen-ouderen er achter zijn gekomen dat er drugs bestaan in de rest van de wereld. Sterker nog, deze gemeenschap is daar zo van ontdaan dat zij de gebruikers ervan voor de rechter slepen. De gebruikers zijn in dit geval de jeugd van dit nimmer meer ongeschonden dorpje. Ongeveer 20 jongeren moesten ten rechter verschijnen voor het gebruik en verhandelen van cocaïne. Voor de aanpak van hen die handelen ben ik misschien dan nog wel een voorstander maar voor hen die gebruiken? Als ik alleen aan Urk denk ontstaat al de neiging een halve gram nasaal in te nemen. Het is waarschijnlijk de enige uitweg voor de jongeren om de troosteloosheid van die uithoek te ontvluchten. Maar ondanks deze, voor Urk, beschamende gebeurtenis hebben ze hun gevoel voor humor niet op zee achtergelaten. De jeugdige verdachten hielden zich op in de enige twee kroegen van het dorp en opereerde onder de codenaam: 'Kat in het bakkie'. 'Pakkie in 't zakkie' was treffender geweest maar we praten nog steeds over Urk. Deze groep viel uiteindelijk in het oog bij de politie, wat natuurlijk niet raar is als een onbekende tijd driekwart van de jongeren strak over straat lopen of op zee naar haaien aan het vissen zijn. Nu zette de politie een aantal mensen op deze cases en deze groep gaf zichzelf de codenaam 'Mispoes'.
Deze humor vraagt natuurlijk om directe opname door een grote stad. Amsterdam is bij uitstek een geschikte kandidaat. Niet zo zeer vanwege de grenzeloze humor van de Urkenarren of Amsterdamers maar gezien het vergrijp kan Urk goed opgaan in Amsterdam en is dit vergrijp ineens geen vergrijp meer. De jongeren zouden zich ook veel meer thuis voelen in de hoofdstad en stoppen dan vanzelf met het innemen van coke uit pure ellende. 'Cold turkey ' over de wallen. Innemen gebeurd dan puur voor het vertier.
Dit zal wel niet gebeuren en blijft het voor operatie Mispoes, kat in het bakkie en kunnen ze voorlopig de kattenbak schoonvegen en hun nagels scherpen aan de schandpalen. Arme stakkers.

FC Den Haag heeft zijn eerste gewonnen wedstrijd gerealiseerd, na zes wedstrijden te hebben gespeeld. Zouden ze zaterdagavond in Urk zijn gaan stappen? Onder de codenaam: 'De bal voor de lijn, is scoren'.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Ooievaar op Blauwe Aanslag
Geweken 2003 wk 40:
De Blauwe Aanslag
tot ze beseffen
wat het gevaar is
te leven in een stad
die nooit klaar is

en dat het raar is
te lopen door een ooievaarsstad
als ie voor eeuwig
zonder ooievaar is
'Blauwe poezie'

De Blauwe Aanslag is niet meer. Den Haag wordt wederom een stukje minder des Gravenhage. Het gevoel dat de ontruiming en de sloop van het voormalige belastingkantoor achterlaat is er een van vreemde aard. Alsof de slopershamer ook iets van eigendom van mij naar de vlakte haalt. Wat vreemd is want ik sympathiseer vrijwel niet met het krakersvolk. De rebellie jegens de overheid spreekt me soms wel aan. Ook ik nijg geregeld naar: "jullie wetten zijn de mijne niet!", maar daar blijft het dan ook bij.
Maar De Blauwe Aanslag was voor mij Den Haag, zoals ook het Binnenhof dat is. De Blauwe Aanslag is er in mijn beleving altijd geweest. Ik wist niet beter en vond het 'te gek' zo'n gekraakt pand. Het had iets mysterieus, iets waar de ouders geen duidelijk antwoord op wisten. Zo staat het mij bij.
Het begon met de uitleg van een beschilderd pand op de Prinsegracht, om de hoek bij De Blauwe Aanslag. Nooit ben ik vergeten wat daar stond. Het waren twee herenhuizen aan elkaar. Links was een koe geschilderd en rechts stond een voor mij magische leuze. "Kouwe kak, contra kernkoppen", in koeienletters. Wat klonk dat lekker voor een kereltje van 10, 11, 12 jaar. Ik begreep natuurlijk geen hout van de betekenis maar het hoorde bij 'hun van op de hoek', De Blauwe Aanslag. Den Haag werd voor dat pre-puberende kereltje een plek om naar toe te trekken, Den Haag werd 'de stad'. Niet 'dé stad', dat kwam pas jaren later. Zo werd De Blauwe Aanslag voor mij óók Den Haag.
Hier heb ik nooit bij stil gestaan tot afgelopen vrijdag. De dag dat de beslissing viel over de sloop van het pand. Ook ik heb even staan kijken naar de ontruiming maar heb niets van de ongeregeldheden gezien. Te Laat. Jammer, althans zo voelt het.
Het werd zaterdagochtend. De ontruiming zal wel voltooid zijn dacht ik nog in mijn bed liggend. Uit het niets werd ik deemoedig en herinnerde me plotseling dat er een stukje poëzie op de muur van De Blauwe Aanslag staat waarvan ik de volledigheid kwijt was. Het is vroeger wel eens ter sprake gekomen een foto ervan te maken maar dat is er uiteindelijk nooit van te gekomen. De Blauwe Aanslag zou immers toch nooit verdwijnen. De idee dat ik deze woorden nooit heb vastgelegd deed mij acuut naast het bed staan. De fascinerende dichtregels stonden op het punt voorgoed van de Haagsche bodem te worden verwijderd en hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik ze niet heb onthouden. De gedachte dat deze zouden verdwijnen en de verwijten die ik mijzelf maakte over de gemiste kanzen tot vastleggen ervan brachten mij naar de plek waar De Blauwe Aanslag sinds mijn heugenis hoort te staan.
Zelf denk ik dat hetgeen zo'n 15 jaar geleden op de gevel van het gewezen belastingkantoor verscheen mij vatbaar heeft gemaakt voor het korte krachtige woord. Daar waar "Kouwe kak, contra kernkoppen" het besef geboren deed worden, lijken de woorden op de gele achtergrond op het moment dat een blinde voor het eerst ziet.
Ik was op tijd. De sloop was reeds begonnen maar de deels gele gevel stond nog geduldig te wachten op mijn gretigheid de woorden een langer bestaan te geven. Ik heb vanaf dit moment dan ook de taak op me genomen de naam 'De Blauwe Aanslag' in ere te bewaren door de woorden uit het hoofd te leren en er iedereen mee voor de voeten te lopen die beweerd dat het bestaan van dit kraakpand zonder enige betekenis is geweest. Met het verdwijnen van het stukje Den Haag wat De Blauwe Aanslag is gaan heten is deze stad weer meer zoals elke andere geworden.
In de regen heb ik een wegwerpcamera bijna vol geschoten, het gebouw voor de laatste keer goed bekeken en in mijn herinnering opgeslagen. Het is een groot leeg gebouw. De muurschilderingen aan de buitenkant zijn zo goed als verbleekt. Het wordt binnenuit gesloopt en het heeft met geweld geforceerde kozijnen aan de voorkant. Hier en daar wapperen oude vieze zonneschermen voor de ramen die er niet meer inzitten. De donkere lucht, wind en regen geven het een sinister karakter. Maar het gebouw glimlacht, ik kan me niet aan die indruk ontrekken. Het heeft er vrede mee dat zijn tijd voorbij is. En wie ben ik om daar dan anders over te denken.

† De Blauwe Aanslag 1980 - 2003

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 43:
Gelukkig meer dan Mabel

Drie weken zijn er verstreken sinds de ondergang van de Blauwe Aanslag en om te zeggen dat er weinig is geschied, nee. Ik probeerde en probeer nog steeds uit de greep van het Mabel-drama te blijven. Wat door de extreme aandacht een onmogelijke opgave is gebleken. In haar natste dromen had ze niet kunnen hallucineren dat ze ooit zoveel aandacht zou krijgen. Uit mijn omgeving klinkt toch de alomvattende mening dat het niets anders is dan een op macht beluste dame. En hoe ze het krijgt maakt niet eens meer uit. Van de grootste onderwereldfiguur die Nederland ooit gekend heeft tot een enorm in opspraak geraakte Bosnier die van zijn vuile was witte was probeerde te maken. Van mensenrechten en hulporganisaties tot aan het koningshuis, alle middelen worden aangewend om de top te bereiken. Over de ouders van dat kind hoor je, wat mij betreft, wel erg weinig. Terwijl zij hoofdverantwoordelijk kunnen worden gehouden. Zij zijn immers degene die hun dochter de grote mensenwereld hebben ingeduwd en een matras op haar rug hebben gebonden. Onder het mom, horizontaal kom je het verst. En je merkt wel dat ouders altijd gelijk hebben.
Het ergste is eigenlijk dat dit nog niet eens zo veel vertelt over dit mokkeltje als wel over het koningshuis. Hiermee wordt niet gesuggereerd dat de Nederlandse onderwereld en de Royals één pot nat is maar dat de stap van de een naar de ander wel erg gemakkelijk gaat. En ik verwacht ook dat onze lieve Bea het uitschreeuwt op het Noordeinde. Vooral de vraag waar iedereen zich nou zo druk om maakt klinkt door de straten om en bij het paleis. Dus ook in mijn straat. Zo is de ophef eenvoudig te verklaren uit het feit dat er een algemeen beeld van Hare Majesteit bestaat dat absoluut niet overeenkomt met hoe die familie daadwerkelijk is. Wij denken als normale Nederlanders dat het om een vrome familie gaat met de meest uitgesproken normen en waarden. Maar dat deze geisha van de onderwereld nog niet door de koningin het paleis is uitgegooid geeft aan dat wij, het volk, het volledig mis hebben. En dan mag Friso natuurlijk ook niet overschat worden. Iedere zichzelf respecterende hetero had na de bijdrage van Peter R. de Vries allang de dame in kwestie de bekende schop onder de reet gegeven. Maar ook dit blijft (nog) uit. Klaarblijkelijk was onze "reserve koning" (mooi woord) op de hoogte van de escapades van zijn schijnvriendin. Weer een voorbeeld van de verkeerde belevingswereld die algemeen bestaat. En ondertussen is er zoveel vuile was opgehangen tussen het plebs dat je niet anders kan concluderen dan dat queen Friso alles geweten moet hebben. Indien deze jufrouw niet snel over de paleismuur wordt gegooid zal ik deze mening moeten dragen.
Gelukkig heeft ze veel goed werk gedaan?

Iets van een hele andere orde. Het kan echt. Het wereldwijde web. Ondanks dat ik verzuimd heb de afgelopen weken te Geweken is er wel iets aardigs voorgevallen. Doordat internet voor iedereen 'vrij' aan te wenden is kan men dus ook tegen verreck.com* aanlopen. Zo ben ik al eens aangenaam verrast door een korte mailwisseling met een naamgenoot die enige bekendheid geniet in Nederland. Nu werd ik pas geleden ook nog benaderd (per mail uiteraard) door één van de dichters/schrijvers welke ik een plaatsje heb gegeven op poëziepagina van verreck.com. Absoluut geen grote naam. Althans dat zeg ik. Omdat ik geen kenner ben en alleen grote namen bij mij een bel doen rinkelen. Waarom toch een plaatsje op het web vrijgemaakt door mij? Heel simpel, een jaar of drie geleden was ik al surfende op zoek naar links of stukken tekst om op de genoemde pagina te plaatsen. Opvulling zou je kunnen zeggen maar dat doet geen recht aan hetgeen ik daar heb geplaatst of aan het 'werk' van desbetreffende personen. Ik kwam op een pagina cq site terecht en zag een kort gedicht dat mij wel erg aansprak, The Dead geheten. Hebbes dacht ik en zo geschiede. Verder niet veel aandacht geschonken aan de dichter/schrijver tot een week of drie geleden. In mijn mailbox ontwaarde ik een bericht waar zijn naam aan verbonden was. Nadat ik het opende werd ik ook nu weer aangenaam verrast. Niet door een geschreven bericht maar door een gedicht. Zonder enige toevoeging werd ik getrakteerd op poezie waarvan ik dacht, ja wat dacht ik eigenlijk? Het was een fantastisch mooi gedicht (Vertigo) en ik voelde me zeer vereerd om dat van de schrijver zelf te ontvangen. Dit gevoel zorgde ervoor dat het antwoorden in een paar regels verdomde veel tijd in beslag ging nemen. Iets wat ik trouwens ook had bij de eerdergenoemde naamgenoot, dit terzijde. Een voordeel van de digitale brieven is dat je ze niet hoeft te verfrommelen en in de hoek te gooien. De vloer zou er redelijk bezaaid bij hebben gelegen. Het antwoord dat ik terugkreeg zorgde alleen dat ik mezelf uit de grond moest trekken daar ik er goed doorheen gezakt was. Hoe onbedoeld ook van zijn kant moest ik mij even terugtrekken in schaamte. Ik had namelijk zijn naam verkeerd gespeld (!). Ik heb mij zelden zo klein gevoeld met m'n 1.90. Gelukkig was ik wel consequent met het misspellen. Zowel in de mail als op internet had ik de letters qua volgorde gewijzigd van het origineel. Maar ik heb het goed gemaakt met hem. Zonder dat hij het weet. Door in het bezit te zijn van de juiste spelling werd ik in de gelegenheid gebracht iets meer te vinden middels mijn nieuwe beste vriend Google. Google bracht mij in contact met twee van zijn werken. Een gedichtenbundel (All around what empties out) en een bundel met korte verhalen (Fake House). De laatste heb ik besteld doordat de eerstgenoemde te vers van de pers is. Geduld.
Het gaat hier over de schrijver Linh Dinh (= juiste spelling!). Het gedicht dat hij mij deed toekomen deed mij denken aan Charles Bukowski. Nogmaals ik ben geen kenner, in tegendeel, ik hou er alleen van om af en toe te verzinken in poëtische regels en me af te vragen waar het in godsnaam over gaat. Het is ook maar één gedicht en met het gedicht van hem dat ik eerder tegenkwam en degene die ik zojuist gevonden heb ga ik niet zeggen dat zij gelijk zijn aan elkaar. In tegendeel. Ik wil dit aan iedereen overlaten die zich laat roeren door het korte woord. Zoek, vind en bepaal zelf.
Begin november gaat hij naar Engeland (London) ter promotie van zijn werk. In Nederland is hij alleen geweest voor vakantiedoeleinden. Amsterdam natuurlijk, al heb ik hem aangeraden bij de volgende gelegenheid 's-Gravenhage aan te doen. Ik ga in elk geval niet naar London, ik wacht tot hij ontdekt wordt door de Nederlandse 'markt'. Aan deze ontdekking lever ik mijn bijdrage.
U heeft het zojuist gelezen.

*) ten tijde van deze Geweken bestond het nog onder verreck.com

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven




pic: homies.tv
click hier voor artikel uit Albuquerque Journal over de Homies
click hier voor intervieuw met Dave Gonzales, de vader van de Homies

Dave Gonzales' Homies
Geweken 2003 wk 44:
Homies in Holland

Ik heb ze. Allemaal. Overgekomen uit Amerika. Het duurde bijna een maand. Series 1 tot en met 6. 130 man sterk staan ze stoer te staan. Je waant jezelf in een Bario ergens aan de rand van een grote Amerikaanse stad maar onbedreigd. Met nieuwe vrienden. Je homies. Mijn homies. Koste nog moeite gespaard maar ik ben de trotse eigenaar. Ook al sta ik helemaal alleen. Op een enkeling na slaat de omgeving verbaasd gade waar ik het nu weer over heb. Gelachen wordt er. Waarschijnlijk word ik niet meer serieus genomen door de meeste van hen. Voor gek verklaard. Als kinderachtig gekwalificeerd. Maar het deert niet. Zoals zo vaak leef ik omringt door onbegrip. Bekend terrein dus.
Oké het verdient misschien wat uitleg.
Zoals bekend bevinden zich in Amerika vele getto's. Achterbuurten of op zijn minst sociale achterstandswijken. En deze zijn van een hele andere orde dan zoals wij dat in Nederland kennen. Je zou niet eens over Nederlandse getto's mogen spreken als je het vergelijkt met de VS. Hele wijken, ter grote van Nederlandse steden, zijn opgedeeld in subculturen. Chinatown is daar ook echt een town. Hele wijken bestaan daar uit afro-amerikanen. Of uit chinezen, Italianen, Latino's et cetera. De wijken vol Latino's bevatten over het algemeen Mexicanen maar ook andere bevolkingsgroepen uit Zuid-Amerika. De wijken met overwegend deze groepen praten over hun wijk als zijnde bario's. Uiteraard overheersen binnen grote delen van deze buurten de straatbendes, junks en dealers. Maar deze bendes hebben voor een eigen subcultuur gezorgd. Kleding, gedrag en taal zijn hun eigen leven gaan leiden. De taal is een mengsel van Mexicaans en engels. 'Slang', straattaal.
Daar ik eind jaren tachtig met rap in aanraking kwam ben ik deels opgegroeid, doorgegroeid, met hetgeen in de teksten werd geuit door mensen als Ice-T, PublicEnemy, BDP of King-T. Oké het zijn dan geen Latino's maar toch. Naast de muziek waren er ook de films, zoals Colors met Sean Penn en filmmuziek van Eric-B en Rakim of 7A3, met de titelsong van Ice-T: Colors. Misschien we het beste rap-nummer ooit. De fascinatie was geboren. Het stoere bestaan. Heftig taalgebruik en dappere verhalen. Tuurlijk, makkelijk kletsen in Europa. In een rustige omgeving. Zonder 'drive-by's' of een instelling om elke dag te overleven. Ik kan het me amper voorstellen. Maar rap leek onschuldig en de praat was in lijn met een puberende plaag. Homies, ook wel Homeboys, waren een gewild onderwerp van de rappers van de oude stempel. Negatief of positief, iedereen was "down with the homies". Het meest raakte ik gecharmeerd van de slang die gebezigd wordt door de mensen in de bario's. "Ese" (vriend), "Oralee" of "Simón" (oke), het glijd goed en klink fantastisch. Zoals een homie het zou zeggen: Latino's rule. "La vida loca" ("my crazy life", in het Nederlands klinkt het niet!), mag bij deze opsomming ook niet ontbreken.
Ruim een jaar geleden heb ik via internet het een en ander gezocht over het bendeleven in de VS. Al surfende kwam ik op een site terecht waar ik stuitte op Homies. Ongeveer 4 cm grote plastic figuurtjes met het uiterlijk van Latino's. Zeer cool. Hebben dus. Maar ze zijn alleen in de VS te koop en het werd een moeilijke opgave ze te bestellen. Ook niet echt de moeite voor genomen, eerlijk gezegd. Wel twee boeken besteld via de American Bookcenter over en geschreven door (oud) bendeleden.
En toen anderhalve maand geleden, surfte ik weer langs de Homies. Heel wat series verder, ze nogmaals goed bekeken. En nu moest en zou ik ze naar Nederland halen. Ik was verkocht. Namen als Bobby Loco, Payday, Big Vato, Veterano of Chato maken de Homies tot ware hebbedingen. Voor mij althans.
Wat mij er ook niet van weerhield waren de berichten die in kranten, zoals de LA Times, stonden waarin de negatieve uitstraling van de figuurtjes werd uitgemeten. Het zou volgens de tegenstanders (hoe kan het ook anders) het bendeleven verheerlijken. Ik wist
het zeker.
Nu maar wachten tot de rest van de wereld deze figurines ontdekt en je er mee dood gegooid wordt. Ik hoop niet dat het gebeurt maar tot die tijd …
Dit doet me trouwens denken aan die keer dat ik benaderd werd door iemand van FunX fm. Of ik mee wilde werken aan een programma over koopziekte. Ik heb eens in een Geweken gesproken over koopziek. Hilarisch. Ik sprak iemand van deze radiozender en deze persoon dacht, naar aanleiding van die bewuste Geweken, dat ik koopziek ben. Ze vond het zo opvallend dat ik daar zo open over sprak. "Ik, koopziek? Welnee het was gewoon cynisch bedoeld", zei ik terwijl ik net mijn uit Rusland ontvangen Russische vaandel stond te strijken.
Ik Koopziek? Welnee ik wil gewoon alles hebben wat ik zie.

Aanvulling 06-11-2003:

Je zult het niet geloven. Maar voor de zoveelste keer wordt ik getroffen door de onzichtbare hand van de Regisseur. Samual L. Jackson sprak in de film 'Pulp Fiction' over: "divine intervention". Je word er akelig van. Sprak ik in hetgeen hierboven staat nog dat het wachten is op het moment dat je met de Homies doodgegooid wordt, blader ik niets vermoedend door de nieuwe Veronicagids, staat er een stukje geschreven over mijn nieuwe vrinden. Ik wist het zeker, ik ben weer beland in één van die hachelijke twighlight acties van de Baas. Bijna twee maanden ben ik in rep en roer om 'mi vatos' naar de lage landen te krijgen en wat gebeurt, uitgerekend de Veronicagids komt ermee. Google geeft geen enkele aanwijzing naar de aanwezigheid van Homies in Nederlands. In Duitsland worden er een paar verkocht en op een weblog in Nederland wordt er over gesproken. Thats it! Ik leefde toch werkelijkwaar in de veronderstelling dat ik, desnoods voor tijdelijke aard, iets heb wat niet binnen de marges van de massa valt. Mis dus. Toch wel griezelig als je er over nadenkt. En ook dit zal ook wel niet zonder reden gebeurd zijn.
In Geweken 52 van het vorige jaar sprak ik al eens van dubieuze toevalligheden die alles behalve toevallig zijn. Het houdt maar niet op. Dus, er zijn Homies in den lande te verkrijgen, waarschijnlijk op zeer beperkte plaatsen (nog wel) maar het hek zal met behulp van de VOO wel van de dam zijn. Ik zal hier weer eens ernstig over na moeten denken. Kan ik gelijk doordenken over dat andere voorvalletje.
Al geruime tijd liep ik met het idee in m'n hoofd de autobiografie van MalcolmX te kopen. Een tijd geleden, een hele tijd geleden, zag ik de pocket versie liggen en had sindsdien spijt dat ik hem niet had gekocht. Waarom weet ik eigenlijk niet. Nu heb ik uiteindelijk twee weken geleden het boek gekocht. Op een zaterdag. Nu werd ik de zondag daarop (te) vroeg wakker en zap wat over de kanalen van de tv. Ik zet hem stil op Discovery Channel en waar ging het over?

Ik ga maar eens aan de slag denk ik.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 46:
You're sick and you know you are!
Het was weer fantastisch. Legendarisch bijna. Was ik maar een bewoner van een brits eiland. Ierland, Schotland, het maakt niet meer uit. Jammer dat het niet om 1 wedstrijd gaat. Dan waren de Nederlanders weer op hun nummer gezet. Wij op ons nummer gezet. Net zoals dat twee jaar geleden is gebeurd. U weet natuurlijk waar dit over gaat. Dit behoeft geen uitleg.
De miljoenen coaches laten weer van zich horen. Ook ik heb me er aan bezondigd. Maar ik laat het hier achterwegen. Als voorbeeld voor velen. Als je niet weet waar je over praat kun je beter maar je mond houden, het gouden zwijgen. Dus ik ga het niet hebben over de niet meer uit te dagen, arrogante, over het paard getilde, te grote ego dragende voetballers. Of over de te grote uitvlucht van Nederlandse voetballers uit de vaderlandse competitie. Het zal allemaal wel. Ze dragen in mijn ogen niets anders dan het lot van deze tijd. Verwend. En bij hen ligt niet eens de oorzaak. De oorzaak bevindt zich buiten het veld. Beter nog, rondom het veld. Ze waren ook in Schotland weer van de partij. Zoals ze de afgelopen jaren altijd aanwezig zijn en dat woensdag ook weer zullen doen. Het tot braak neigende kut publiek. (excuses) Dat volkse schaatspubliek. Dat waardeloze deel van het Nederlandse volk dat in elk nationaal evenement een gelegenheid ziet om carnaval te doen herleven. Het klootjesvolk, grootgebracht door succes, Unox en het gezellige dagje uit. Dit zijn de mensen die verantwoordelijk zijn voor de erbarmelijke prestaties op de het veld. Onzin? Tuurlijk. Denkt u even aan het volkslied van Schotland en wat er op de tribune gebeurde. Ik kreeg kippenvel. En als ik het krijg dan krijgen de spelers het ook, van beide partijen. Denk aan de wedstrijd van Kroatië, dezelfde dag gespeeld. Gezien? Nee? Schaart u zich dan achter het 'fijne' schaatspubliek. Als u het wel heeft gezien weet u waar ik op doel. De verbeten gezichten en de handen fanatiek wijzend naar de overkant. U weet wel, de overkant van "het is stiiiiiiiiil aan de overkant, tis stil …" enz. Maar waarschijnlijk kent u dit alleen vanuit De Skihut bij u in de buurt. Vorig weekend was er het 500ste treffen tussen Boca juniors en River Plate in Argentinië. Ooit beelden gezien van zo'n wedstrijd? Turkije heeft de uitwedstrijd tegen Letland (!) verloren. Wat denkt u dat er in Turkije staat te gebeuren bij de volgende wedstrijd. En zo kan ik nog wel even door gaan.
U denk toch werkelijk niet dat 'onze jongens' harder gaan lopen van: "hup holland hup, laat de leeuw ..". Oh nee we hebben natuurlijk het ijzersterke "Olé, olé oléeee" nog.
Het is eigenlijk heel simpel. Als er aanstaande woensdag geen ander publiek zit is het over. Zonder gezonde agressie, fanatisme of creatieve geesten is het Nederlandse elftal gedoemd nogmaals thuis te blijven. En de KNVB helpt een handje door de belangrijkste wedstrijd sinds jaren in de ArenA te laten spelen. Een blijk van helder inzicht ontberend. Ook bij die club zijn ze de feeling volledig kwijt. Maar dat was al duidelijk toen zij Cruijff niet wisten over te halen de boel op de rails te zetten. Maar uiteindelijk is het niet zo raar want waarschijnlijk zit het halve stadion vol met de bekende bobo's. Ook daar heb je veel aan. Van die hobbezakken gevuld met goedkope champagne, onderuitgezakt morren maar zwijgen. Het publiek rondom het Nederlandse elftal gaat ten onder aan een overdaad van dagjesmensen. Al jaren kent de tribune geen echte supporters meer. Volle tribunes met treurige gelatenheid. Of het nu een oranje indiaan is of een afvaardiging van de fabeltjeskrant, allen worden aangevoerd door een troosteloze hoempapaband. Deze loopt voorop de afgrond in. Maar gelukkig is het einde in zicht. Wanneer de Schotten woensdag in het eerste kwartier op voorsprong komen kan opgelucht adem gehaald worden. Dan zal er ruim vier jaar niet deelgenomen zijn aan twee hoofdtoernooien en zal er een nieuwe generatie supporters kunnen gedijen. Hoop doet leven.
Ik heb maar 1 keer iemand iets horen zeggen over die oranje oase van rust. Jan Mulder. En hij heeft het bij het juiste eind. Maar is een roepende in de woestijn. Ook al roep ik met hem mee. Het geluid zal verstommen.
Woensdag is het stadion weer vol. Vol met oranje geluidsisolatie. Hoe meer pruiken, overals, beschilderde gezichten, fanfare gekletter, bobo's, gezinnen met huisvrouwen, arrangementjes, eendagsvliegen of gehup Holland hup hoe meer het een gedempt geheel zal zijn. Hek dicht, dak erop, opgeruimd staat netjes. Over twee jaar nog maar een keer proberen.
Ga nou eens voetballen, godverdomme! Lopuh!

verreck.nl ® 2003
click HIER om terug te gaan naar boven
Osama bin Laden
Geweken 2003 wk 47:
Nee, geef mij er maar twee

Bij sommige berichten zou het vooraf gemeld moeten worden:
"De hieronder gepresenteerde onderzoeksresultaten kunnen schadelijk zijn voor uw gezondheid. Ze kunnen bij het lezen ervan ernstige hart- en maagklachten tot gevolg hebben".
Maar dat ontbrak er nog aan. Doordat deze waarschuwing mij is onthouden lijd ik nu aan ernstige hartritmestoornissen. Voor de zoveelste keer is er weer een onderzoek gepubliceerd waarvan je haren overeind gaan staan. Nog griezeliger is de gretigheid waarmee de pers het klakkeloos overneemt zonder ook maar enige kanttekening. "Meeroken kost jaarlijks duizenden levens", kopten de dagbladen. Duizenden doden vallen er jaarlijks in Nederland door meeroken en dit is gebaseerd op een Amerikaans onderzoek. Hoe doet men dat in wetenschappelijk Nederland. Men neemt de resultaten van een buitenlands onderzoek, corrigeert de uitkomsten naar Nederlandse maatstaven en klaar ben je. Zo eenvoudig is het. Niemand die zich hardop afvraagt of deze onderzoeksmethoden wel correct zijn, waar het oorspronkelijke onderzoek zich op baseert en van wie het initiatief voor dit onderzoek komt. Amerika, het land waar miljardenclaims om de oren van sigarettenfabriekanten vliegen omdat roken schadelijk blijkt te zijn! Dat onderzoek komt niet bij die fabrikanten vandaan. Dat weten we wel. Al wordt het hoog tijd dat zij ook eens een van die geclaimde miljarden storten in een 'onafhankelijk' onderzoek. Ik ben het op voorhand eens met de resultaten.
Voor zover ik goed geïnformeerd ben is nog nooit 100% aangetoond dat roken daadwerkelijk longkanker of iest van die strekking tot gevolg heeft gehad. Dat het risicoverhogend is geloof ik gelijk en dat de kans het te krijgen erdoor toe neemt zal ik ook niet in twijfel trekken. Laat onverlet dat het verband tussen het een en het ander nog niet is aan getoond. Aan mij, dat is. Maar wie weet, na dit gezegd te hebben komt het nog.
Maar ik wilde er eigenlijk weinig woorden aan vuil maken. Aan die nonsens. Dus laat ik het verder aan volksheld nummer zoveel over, ons aller Haagse Harry:

HaagseHarry sigarettenhoes








hoesje voor over pakje sigaretten
tekstballon:
- "Meirauke? Kaup lekkah je ège puikuh!!
Asau!!"

bron: ArtPacks.nl


Er zijn immers ergere dingen aan de hand. Zoals de wereld die in brand staat, met het brandpunt in het Midden-Oosten. Sterker nog, in wat Europa gaat worden begint het ook aardig te stormen. Vier aanslagen in Turkije in 1 week. Het "... ach het is ver van bed" is nu wat minder ver geworden. Ondanks het besluit geen troepen te sturen naar Irak is Turkije het doelwit geworden van aanslagen. En aangezien het feit dat er 100.000 Turken bij mij om de hoek wonen, ik overdrijf dit keer niet, begin ik toch wel bezorgd te raken over de hele situatie aldaar. En niet alleen uit medeleven dit keer. Misschien moet de dienstplicht maar weer ingevoerd worden aangezien het aantal beroepshazen lang niet groot genoeg is om mijn hachje te beschermen. En dat van u!
Dit doet me denken aan iets wat mij laatst ter oren kwam.
Ik woon nog lekker studentikoos in een herenhuis, dat voor meer dan de helft gevuld is met studenten (eigenlijk scholieren maar dat is een andere discussie). Een week of twee gelden werd ik aangesproken door een van mijn huisgenoten (een werkende) over een a3 (een grote a4) die ik op mijn deur heb hangen. Het gaat om en kopie van de poster waarop Asama Bin Laden staat afgebeeld als Uncle Sam. U heeft hem vast wel gezien op deze site, hij staat afgebeeld bij ".. en dan nog even dit." Iemand van de makelaar waarvan ik huur is in het pand geweest en heeft bovengenoemde huisgenoot aangesproken over deze poster. Hij vond het buitensporig en dus niet kunnen. Hij liet het verzoek uitgaan deze te doen verwijderen. De sufferd. Ik ga ervan uit dat deze goede ziel het onderschrift niet heeft gelezen. Dat hoop ik eerlijk gezegd en dan vooral voor hem. En eraf halen zit er natuurlijk niet in. Sterker nog, nu ben ik helemaal tevreden dat hij er hangt. Maar wel op de laatste plaats omdat de tekst nogal een voorspellend karakter heeft gehad, als je je realiseert dat ik deze poster ruim een jaar geleden heb gedownload van tompaine.com en opgehangen. Bijna beangstigend.
Hieronder plaats ik de betreffende poster nogmaals voor u. Lees de tekst aandachtig en bedenk dat deze al ruim voor de oorlog in Irak, maart van dit jaar, verspreid is. Lees en vraag u af naar wie in godsnaam wel geluisterd wordt.








click image to enlarge

verreck.nl ® 2003
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 48:
Europa is gepact

Oké, over Europa hoeven we ons ook geen illusies meer te maken. Alle geldelijke strubbelingen met de euro en de daarbij komende verdubbeling van de prijzen ten spijt, het Europese financiële beleid is failliet. Zalm heeft zijn best gedaan maar het is een feit, Nederland is voor eens en altijd het te kleine land. En de politieke voordelen die de ondergang van het stabiliteitspact met zich mee brengen moeten helemaal maar over boord gezet worden. Hete licht. Nu moet Nederland solidair zijn met Duitsland en Frankrijk en dus ook het begrotingstekort op laten lopen. Iedereen is ervan overtuigd dat het zware tijden worden. Al was het alleen al omdat dit dogma al maanden lang over ons heen wordt uitgestrooid. Met een paar procentpunten achter bovengenoemde 'heersers' aan hobbelen kan geen kwaad. Geniet het voordeel van de slipstream.
Als ik alle geluiden over de financiële achteruitgang van de zwakkeren onder de Nederlanders moet geloven dan kan daar wel wat liquide steun naartoe stromen. Het laten oplopen van het begrotingstekort met 0.05 of 0.1 procent zal deze mensen de winter door kunnen helpen. Let wel, ik ben geen socialist. Ik hoor niet in de rode hoek. In tegendeel. Maar ik erger me nu al mateloos aan de zwervers, dak- en thuislozen (volgens mij één en hetzelfde maar ze worden vaak in één adem genoemd) die langzaam de straten overnemen en ik zit er niet op te wachten dat ik volgend voorjaar clochards tegenkom met rolator of in rolstoelen. Maar afgezien daarvan lijkt het mij simpelweg onacceptabel dat chronisch zieken of anderszins hulpbehoevenden het hardst getroffen worden. Het is een groep die in deze schijnbare economische recessie ontzien dient te worden. Niet iedereen hoeft zijn broekriem aan te trekken, fysiek kunnen de meeste van hen dat niet eens. En er is in Nederland een hele grote groep die deze eventuele extra lasten best kan dragen, al hoor ik daar niet bij. Helaas.
Waarom ik mij in deze, voor mij toch uitzonderlijk sociale, bewoordingen uitlaat komt o.a. door een schrijven wat ik heb ontvangen van mijn werkgever. Ik werk bij dat grote bedrijf dat een miljarden schuld probeert weg te werken, met die directeur die zijn enorme bonussen pas geleden heeft teruggedraaid naar een voor de vakbond 'acceptabel' niveau. En het heeft niets te maken met de prijzenoorlog in de supermarkten. Een 'oorlog' welke trouwens duidelijk aangeeft dat er jaren te veel is betaald voor de producten in de schappen maar dat ter zijde. Het schrijven heeft mij dusdanig geprikkeld dat bovenstaande niet mocht uitblijven. In die brief werden wij als werknemers uitgenodigd een bijdrage te leveren van 1 euro (nog wat) per maand aan een fonds dat in het leven geroepen is voor medewerkers (collegae) die extra zware lasten hebben wegens privé-omstandigheden, die er ongetwijfeld niet om zullen liegen. Geïrriteerd was ik erdoor. Ik kon het niet helpen. Het lef dat een bedrijf kan hebben. Je werkgever nota bene. De hoogste salarisschalen houden zich bezig met projecten waar de nut-en-noodzaak nimmer van achterhaald zal worden maar het bedrijf is niet bij zins om de eigen medewerkers, die extra kosten maken in de privé-sfeer wegens ziekte van echtgenoot of kind, een aangepaste beloning te geven voor hun inzet. Er zal hoogstwaarschijnlijk wel een aanzienlijk bedrag door de 'baas' gedoneerd worden aan het fonds waaruit die brief voortkomt. Ik ga daar gemakshalve van uit, niets is zeker. Maar val mij niet lastig met het vragen van een aalmoes. Haal de straat niet het kantoorgebouw in. Had in plaats daarvan iedereen een brief gestuurd met de mededeling dat besloten is dat om de vier jaar (wat mij betreft elk jaar) het kerstpakket ingehouden wordt en het geld dat daarbij 'vrijkomt' gestort zal worden in het desbetreffende fonds, het inhouden van het pakket vol onzinnigheden begint dan dit jaar. Alleen om de reacties van mijn collegae te ervaren vind ik het mijn kerstpakket waard. Paniek!
Maar uiteindelijk is het natuurlijk een taak van de overheid om mensen die het echt nodig hebben te ondersteunen, op zijn minst niet zwaarder te belasten. En dat wordt nu gelukkig een stuk makkelijker doordat we het tekort weer wat mogen laten oplopen. Het is natuurlijk zinloos om als eenzame kabouter rigide vast te blijven houden aan gestelde quota wanneer de belangrijkste (lees grootste) landen van het pact de afspraken serieus aan hun laars lappen. En ik vraag me af of Gerrit Zalm gelijk heeft met te zeggen: "Nederland kan niet terugtreden uit Europa. We moeten zien er het beste van te maken" (NRC Handelsblad). En dientengevolge is men bang dat het referendum over de Europese Grondwet aangegrepen wordt om eventuele onvrede over andere Europese zaken, dan deze grondwet, te uiten. Ik vind dat een onterechte vrees. Er is immers nooit naar de directe mening van het volk gevraagd inzake Europa. Indirect waarschijnlijk wel maar dat zat dan verborgen onder de dekmantel van het Europese Parlement. Maar wie niet de juiste vragen stelt krijgt op een gegeven moment andere antwoorden. In een relatie heet dat: langs elkaar heen praten. Tevens vaak het einde. In de politiek heet dat politiek en kan je zeggen wanneer je de uitspraak van het volk naast je neerlegt dat je de uitslag verkeerd begrepen hebt. Maar dat is dan altijd achteraf. En te laat.
Er komt nu een mooie gelegenheid aan om (indirect) een uitspraak te doen over Europa. Misschien wordt het wel tijd voor een duidelijk signaal.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 49:
Esmé

Je schaft voor de zoveelste keer een tweedehands boek aan. Een boekje in dit geval. Niets bijzonders. In eerste instantie dat is. Een tweedehands boekje, ietwat beschadigd, provisorisch weggewerkt met inkt. De lege pagina's van het boek overheersen de eerste indruk. Per twee bladzijden ongeveer acht tot 10 woorden. Maar zoals wel vaker overtreft de inhoud van de woorden het aantal. Het gaat hier over 'Euforismen' van J.A. Deelder, ook dit zegt al genoeg. Jammer voor de schrijver is dat niet zijn bijdrage als eerste opvalt maar hetgeen er is in geschreven door een voor mij onbekende persoon.
Ik heb het vermoeden dat dit boekje ooit als geschenk dienst heeft gedaan. En voordat het is ontvangen door de bevoorrechte is er iets persoonlijks geschreven op één van de lege pagina's in het begin. Twee handschriften vallen te ontcijferen met ieder een boodschap voor de ontvanger. Korte kreten, naar de inhoud van het geschenk. De eerste ontbeert nogal wat creativiteit, met alle goede bedoelingen. De tweede daarentegen tart de fantasie, niet in de laatste plaats omdat het is ondertekend met een in glorieus handschrift geschreven naam, Esmé. Mooie naam voor een mooie vrouw. Ik denk direct aan een vrouw als Sacha de Boer. Maar dat kan ook omdat ze met haar heerlijke portret op het voorblad van het M-magazine van NRC Handelsblad staat. Allerwaarschijnlijk.
Zou Esmé haar bijdrage met voorbedachten rade hebben opgeschreven of zou het gewoon het eerste zijn geweest dat in haar opkwam? Om maar één van de vele vragen te noemen die rond haar aanvulling de kop opsteken. Beide mogelijkheden zouden desalniettemin omkomen in hun schoonheid. Wat ze schreef? Drie eenvoudige woorden. Maar samen een zin welke al eeuwen gebezigd, bestudeerd en bekritiseerd worden. "Ik weet niets …", stond boven haar naam. Woorden in al hun onschuld of in al hun wijsheid. Op de middelbare school dreunden we al als excuus voor het niet gemaakte huiswerk: "Hoe meer je leert hoe meer je weet, hoe meer je weet hoe meer je vergeet, hoe meer je vergeet des te minder je weet dus aan leren heb je ook geen reet". Van Socrates had ik toen nog nooit gehoord. Socrates, de man van: "Ik weet één ding en dat is dat ik niets weet". En naast nog vele andere voorbeelden komt dan Esmé met: ik weet niets.
Het zou heel goed kunnen dat het idee opkwam om iets in het boekje te schrijven en dat ze overvallen werd door dit idee. Net als met het tekenen van kaarten voor zieke, jarige of verdwijnende collega's. Creatiever dan beterschap, gefeliciteerd of succes zijn de meeste op zo'n moment niet.
Na een minuut of wat schrijft ze maar op wat ze denkt: "ik weet niets". Onwetend van de kracht die deze woorden zullen hebben nu ze vereeuwigd zijn en dat in een boek van Jules Deelder die zichzelf daarmee al vereeuwigd had. Esmé, in al haar onschuld en onnozele wijsheid. Ze schrijft woorden die in essentie haar Zijn raken. Ze weet niets, zonder dat ze het weet. Maar ergens in haar is er wel het besef. Oh hoe natuurlijk, deze getoonde onwetendheid.
Anders maar eveneens krachtig wordt het wanneer ze doelbewust voor deze woorden gekozen heeft. Weg onnozele wijsheid en onschuld. Het maakt haar wijs en begerenswaardig, mooi en ongrijpbaar en grijpbaar tegelijk. Kwetsbaar vooral. Jaloers op de mannelijke schrijver van de zin boven haar op dezelfde bladzijde. Zou hij zich bewust zijn van haar inzicht? Horen ze überhaupt wel bij elkaar? In welke betekenis dan ook. Kijkend naar het verschil van hetgeen is geschreven hoop ik van niet. Voor Esmé. Zou het leven, in de wetenschap niets te weten, haar doen lijden? Maar als zij lijdt dan lijd ik met haar mee. Want wat weet ik. Naast wat triviale feitenkennis toch eigenlijk helemaal niets. Maar als het bewust is opgeschreven kan het niet anders dan dat ze er vrede mee heeft. Haar handschrift verraad haar kracht. Ze weet niets en ze weet het!

En dit allemaal voordat er één woord is gelezen van de eigenlijke inhoud van het boek. Het zou eigenlijk even goed op een volgende bladzijde kunnen staan en opgaan als een euforisme."Ik weet niets". Zeg het hardop en realiseer je dat het zo is.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 50:
De groeten!

   ze komen weer in veelvoud
de ellende kan zich stapelen, weer
letterlijk
bij mij komen ze amper
een enkeling
de ellende me bespaart, hopelijk.
   de façade rond de kerst
evenwel, tegen deze dagen is gestreden
met succes, verzekerd
tot op zekere hoogte dat is
want ze komen niet alleen
zonder snel te gaan vliegen ze voorbij.
   gericht schieten op de kaarten
dit is
geen gelul maar doelgericht bewoorden
voor de laatste keer: (waarschijnlijk niet)
"ga heen met de verwensingen,
holle groet voor prettige dagen.
   leer deze gewoonte nu eens af!
daar het toch niets anders is
dan de naarste gewoonte van het jaar"
men doet maar wat, denkt niet na
maar tientallen kaarten gaan voorgoed
ongemeend verstuurd.
   "ziekelijke zot besef nu eens,
zie in de onpersoonlijkheid,
de verwachtingen die het schept,
de eigenaardige wetenschap zelf niets te zien
zacht gezegd, rancune tot gevolg?"
volgend jaar naar die niet meer!
   "het is heel simpel, het gaat als volgt:
het boekje gaat open, daar sta ik dan
nummer 27 in de lijst, nog één kaartje over
waarom ook niet, weggooien is zonde
edoch het lef is prijzenswaardig
wat denk je na je naam?"
   "het is heel simpel, het gaat als volgt:
je belt me niet, je komt niet langs
we drinken niet tot kotsen toe of sex is uit den boze
je ziet me niet voor niets niet veel
het laatste van jou was
je kerstkaart vorig jaar"

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2003 wk 52:
Het had zo mooi kunnen zijn

Wakker worden met het licht dat door de luxaflex valt. Geen zon, die heeft zich verscholen achter een, naar wat later blijkt, nevel van witte wolken. Maar er is licht genoeg. De eerste blik door de bladen van de raambedekking valt op de met sneeuw bedekte tuin. Zowaar het is gebeurd. Sneeuw met kerst. De tuin aan de achterkant van het huis doet verleidelijk aan, bedekt onder een mantel van dikke sneeuw. Als nerts om het naakte lichaam van een mooie vrouw. Een mooie vrouw want afzichtelijk en mooi maakt nog altijd afzichtelijk. Onberoerd door aardse elementen weerkaatst de sneeuw het magere licht dat uit de lucht neerdaalt. De stilte van de stad is geworden tot perfectie. De straat aan de voorkant van het huis heeft dezelfde indruk over zich. Op een bandenspoor na is ook hier de sneeuw ongemoeid gelaten en ligt het vlies maagdelijk over stoep, straat en auto's. Dit zal waarschijnlijk van korte duur zijn, de kinderen uit deze buurt kennende. Maar in dit geval volstaat het moment. Vreemd, alle personenauto's lijken op elkaar, zo onder de sneeuw. De vraag waarom dit opvalt blijft onbeantwoord. Een voorbijganger passeert het raam. Verraden door het silhouet en het zacht snerpende geluid van het samenpersen van de sneeuw onder diens schoenen. De orde is vervormd maar blijft in tact.
De geur van vers gezette koffie doet ontwaken uit de idylle. Vervolmaakt enigszins en maakt het realistisch. In alle rust en vrede gaat de eerste kop onder. En dat voor een kerstdag. Misschien gaat het toch meevallen dit jaar. Niet dat het de afgelopen jaren tegenviel maar de aanloop naar kerst roept toch al snel vervelende gedachten op. Net als de voorgaande jaren is het 'programma' aangepast aan de wensen. Het programma is minimaal en acceptabel. Verplichtingen zijn uit den boze, gebannen dus. Geen etentjes en bezoeken die het karakter ‘moeten' in zich meedragen. De schijn is al te veel. Een kwestie van oprecht zijn en doen wat het gevoel ingeeft. Verwachtingen zijn er immers om tegenin te gaan. Geen mooier gezicht dan dat van de verbaasde verwachtingvolle. Met het masker van teleurstelling de irritatie verbergend. Noem het tegendraads, maar ken je plaats. Stroomafwaarts. De neus van de zalm gaat immers tegen de stroom in.
Het koude kippenvel van de honderdduizenden gourmetstellen wordt de das om gedaan door een slok warme koffie. De tweede kop echte koffie. (Niet uit een tampon getrokken surrogaat zwart goud. Nee ouderwets gezet. De massa valt voor Senseo, wat mij betreft met.) De eerste sneeuwbal vliegt voor het raam langs. Gevolgd door een vreugde spuwend kind. Meerderen ballen vliegen voorbij met de daarbij behorende kinderen. De laatste vliegen uiteraard niet, behalve de een na laatste dan. Die vliegt onderuit. Sneeuwpret zonder tranen is geen sneeuwpret, zo leert één van mijn weinige jeugdervaringen met sneeuw. Het lot van het hebben van een oudere broer. Het feit dat ik dit nog weet dient hem op zijn hoede te houden.
Omhoog geholpen door zijn leeftijdgenootjes staakt de vlieger zijn huilen en vervolgd zijn weg de wijde sneeuw in. Het enthousiaste gekrijs van de kinderen verdwijnt achter hun aan, de rust wederkerend. Tijd voor een stukje onvervalste jazz en de rest van de kop koffie. ‘Ellington en de rest van de ochtend', zou een mooie titel zijn voor een kort stuk proza over iemand die kerst het liefst zou willen overslaan en de wens in vervulling brengt schrijver te zijn, gewoon door te schrijven. Het stuk zou dan eindigen met de zin: ‘Met het neerzetten van de lege koffiemok op tafel werd tevens het einde van deze kerstdagen ingeluid, de ongewild mooie witte dagen van kerst.'

Maar er was geen sneeuw.

verreck.nl ® 2003

click HIER om terug te gaan naar boven
 























namelijk verreck.nl ® 's-Gravenhage 2005 - vierde jaargang, sinds 2001, toen verreck.com
Lange Voorhout nummer 80