back home!
Geweken archief:
Geweken 2004
     
Geweken 2004 index:
week 1: het halve werk
week 3 : aanloop naar een gedicht
week 5 : x factor
week 7 : een natte krant
week 8 : zoete ingeving
week 10 : synoniemen
week 46 : geweken en terug!
week 50 : need for speed
week 52 : het gedicht
verreck.nl®







































... consequent, beter nog: frequent, de dingen bekijken, beleven, door laten dringen. Met een structuur in weken, terugblikken naar wat is geweest, wat is geweken. Ik noem het bekeken. Geweken. (week 52 - 2004)

Geweken archief 2004
verreck.nl®

Geweken 2004 wk 1:
Het halve werk

Oudejaarsavond het huis verlaten voordat de avond overgaat in nacht en in dit geval nieuwjaarsochtend. In gezelschap van het meisje, op naar de stad. Geen vrienden of bekenden die tegen het hoofd gestoten achterbleven. Niemand die zich afvroeg waar wij heen gingen anders dan wijzelf. Een rustige maar mooie plek zou het moeten zijn waar het aankomende jaar ontvangen zou worden. Gewapend met een fles rosé en twee glazen gingen we op zoek. Waar we ook liepen er was niets te merken van het naderende nieuwe jaar. Weinig mensen bevonden zich op straat, geen groepen jongeren die rondhingen op hoeken van straten. Geen brandstapels van kerstbomen die de groepen jongeren vergezelden. Niets dat duidde op een jaarwisseling. Wel was er vuurwerk te horen in de verte en natuurlijk wijst dit op het einde van het jaar maar omdat dit al drie, vier dagen te horen was werd die verwijzing overschaduwt door gewenning.
De wandeling was ingezet richting het Lange Voorhout. Een plek die ideaal leek om het oude jaar af te sluiten en het glas te heffen op het nieuwe. Er zouden weinig mensen zijn en de verwachting van het oplichten der herenhuizen door het plotselinge licht dat aan de hemel verschijnt, afkomstig van de eventuele vuurpijlen, deed als romantiek roepen naar onze aanwezigheid. Maar het Lange Voorhout werd uiteindelijk niet aangedaan. Kou en twijfel over het verwachtte effect deden een ander beslissing maken. Achteraf niet onterecht. Qua omgeving verschilde het nieuwe eindpunt dan ook niet veel. Het droeg een even romantisch voorgevoel in zich maar bevond zich op een iets centraler punt. De kans op iets meer leven was aanwezig en dus doorslaggevend. Een kwartier voor twaalf uur hielden we halt op de Plaats, een plein grenzend aan de Gevangenpoort en uitkijkend over de Lange Vijverberg, de Hofvijver en het Binnenhof. Boven ons hoofd ontwaarde zich het wakend oog van Johan de Wit. Ooit gevierendeeld op deze plek en waar men keer op keer aan herinnert wordt door het herrezen standbeeld. Cynisch. Achteraf had ik gehoopt met voorbedachte rade deze plaats in te nemen voor het ervaren van de jaarwisseling. Gewoon gevoelsmatig, om de locatie meer betekenis te geven.
Ook hier was het rustig ondanks dat het een kruising is waarover normaliter en zeker overdag menig auto, bus, tram of voetganger zich begeeft. De rust had niets van een “stilte voor de storm”, het was eerder een zondagse rust. En het was nog steeds koud, wat ook allerminst uitnodigde buiten te zijn. De plaats (of de Plaats) was verlaten. Af en toe liep er een verdwaasd iemand voorbij, waarschijnlijk op weg naar een 'feest' in een café in de buurt. In de weinige woningen aan het plein, simpelweg omdat het bijna niet te betalen is en omdat er overwegend winkels of kantoren huizen, brandde licht en zo nu en dan verscheen een nieuwsgierige schim voor het raam. Om te zien of twaalf uur al naderde. Alsof je die kan zien aankomen.
Vijf voor twaalf. De fles rosé was al ontkurkt maar de eerste slok uitgesteld tot klokslag het hele uur. Het was nog steeds koud al leek het kouder. Het moment was daar om overmand te worden door sentimentele gedachten over voorbije jaarwisselingen. Jaarwisselingen zoals die beleefd werden ten tijde van het tienerschap. Een tijd waarin de jaarwisseling meerdere weken duurden. Weken, dagen voor 31 december met vrienden en jongens uit de buurt buiten rondhangen. Kerstbomen zoeken, stelen van 'rivaliserende' straten, verbergen op inventieve schuilplaatsen. De gemeentereiniging stond immers op de loer, naast de bestolen buurtbewoners. Weken waren we al in het bezit van vuurwerk. De strijkers vlogen je maar vooral anderen om de oren. De concurrentie ten aanzien van de 'grootste' strijkerbom was moordend. Politie patrouilleerde meer dan regelmatig door de straten, zo nu en dan begeleid door de mobiele eenheid. Over blauw op straat viel toen niet te klagen. De ‘dubbel-nul-zestien' (0016) was gevreesd. Wanneer deze politiebus de straat in reed werd het meestal tijd om de honderd meter in 10 seconden te lopen. Deze gebeurtenissen voor oud en nieuw leidde uiteindelijk naar de apotheose van 1 januari 00.00 uur. 's Middags was er al begonnen met het stapelen van de verzamelde brandbare spullen. Naast kerstbomen de autobanden, tapijtrollen (beide goed voor de rook), bankstellen, kasten, ander houtwerk en ijskasten (branden niet maar rookten daarentegen des te meer). De buurtbewoners leegden hun kelderboxen en een enkele keer overhandigde iemand zijn autosleutels. Nu ik deze opsomming maak vraag ik me ernstig af wat er ook alweer zo leuk was maar dat zal waarschijnlijk de tiener in mij goed weten te verwoorden. Het feit blijft dat deze herinneringen diep van binnen gekoesterd worden en elk jaar rond dezelfde tijd de kop op steken. Het was een tijd van groot vermaak.
Een minuut voor twaalf. De glazen zijn gevuld.  De horizon werd een panorama van licht. Het was duidelijk dat honderden mensen als eerste hun vuurpijlen of ritzen wilden afsteken. Niemand was het eerste.
Twaalf uur, zoenen en het glas werd geheven. Den Haag ontstak in knallen en gekleurd vuur aan de hemel. De jaarwisseling was een feit. De Plaats bleef zo goed als verlaten terwijl overal in de stad het feest losbarste. Vanuit de verte kwam het geluid van vuurwerk onze kant op en wij lieten het gelaten over ons heenkomen. Het was de beste keuze, om van de herrie en drukte in stilte te genieten. Een nieuw jaar moest en is goed begonnen.

verreck.nl ® 2004

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2004 wk 3:
Aanloop naar een gedicht

Het zijn van die momenten. Of je ze moet koesteren blijft de vraag. Vaak is het ook niet verstandig. Er zijn op het eerste gezicht wel mooiere. Maar toch beleef je een opluchting, vreemd genoeg.
Zodra je de deur op slot doet nemen naast andere zaken ook de gedachte de vrije loop. Het zijn meestel geen baanbrekende dingen die dan voorbij komen. Futiliteiten eerder. Toch, je gaat zitten en het gebeurt. Je hoeft verder niets te doen, meestal gaat het vanzelf. Het vreemde is alleen dat het vaak dezelfde gedachten zijn die opkomen. Althans het begint vaak hetzelfde. Een begin als: “Ik heb zo gelachen toen ..”. Maar verder komt het niet. Er moet dan gezocht worden naar wat zo grappig was. En dat was niets. Het lijkt niets anders te zijn dan een openingszin naar een gefantaseerde gebeurtenis. Een gebeurtenis die op die plek nooit tot volledig wasdom komt. Zoals nu heb ik vaak een verklaring gezocht voor dit verschijnsel maar iets logisch bleef en blijft uit.
Het is een plek van rust, van ultieme privacy, ja zelfs van vrijheid ondanks dat de deur op slot zit en de ruimte tot een minimum is beperkt. Maar het is een plek waar je niet snel gestoord wordt door mensen die iets van je verlangen of jouw aandacht willen. Ze mijden je eerder als je daar je toevlucht hebt genomen. (Een genot op zich) Dit zou een goede reden kunnen zijn waardoor de gedachten vrijspel krijgen. Even een moment volledig voor jezelf. Dat er dan geen vruchtbare gedachten vrijkomen blijft immers vreemd. Moeizaam zoek je een vervolg van het verhaal maar je blijft draaien om de openingszin, je herhaald hem een paar keer maar blijft onherroepelijk weer steken. Het zoeken naar de rest maakt het zelfs een ongemakkelijk zitten. Met de ellebogen op je knieën en je handen onder de kin zit je vol afzondering naar de muur voor je te kijken. Je verbaast je over de structuur van de muur of de ongelijke loop van de tegels, men heeft minder aandacht geschonken aan de afwerking komt in je op. Alsof het een ruimte bevat die geen extra aandacht behoefd. Een onterechte gedachte. Je zit daar en bent nog niet helemaal klaar, je fantasie laat je in de steek dus bedenk je wat je allemaal nog moet doen. Op zijn minst denk je aan de dingen die je je had voorgenomen te gaan doen en waar je nog niet aan begonnen bent. Deze gedachten worden aangevuld met dingen die je zou kunnen gaan doen. Alsof deze plek een bron van inspiratie is voor nieuw te ontstane ideeën.
Er worden dingen bedacht waar je normaal niet aan zou denken. Besluiten worden genomen die anders bijna niet te nemen zijn. Honderden zaken zijn er besloten, plannen gesmeed, initiatieven ontstaan maar achteraf nooit genomen. Vreemd genoeg komen ze niet verder dan de deur waarachter je je op die memorabele momenten bevind. Je weet ze ook bijna niet meer terug te halen wanneer deze plek verlaten is. De energie die opgewekt wordt op deze spaarzame momenten blijft waar die opgewekt is. Op de kleinste kamer van het huis, van het kantoor, van de sportaccommodatie of waar die plekken zich nog meer bevinden. Maar niemand wil ook weten wat daar is gebeurd. Met afschuw valt men je in de rede als er ook maar één zin over gesproken wordt. Er schijnt een taboe te hangen over hetgeen zich daar heeft afgespeeld. Je staat volkomen alleen met de voorafgaande beleving. Merkwaardig genoeg realiseer ik me ook dat inderdaad nooit iemand met mij gesproken heeft over wat er zich daar heeft afgespeeld. Nimmer heeft iemand zijn of haar fantastische gedachten gedeeld die daar ontsprongen zijn. Waarschijnlijk komt dat omdat ook bij hen de vergetelheid toeslaat zodra men zich weer voegt tot de rest. Het zal de algemene schrik zijn die toeslaat op het moment dat het verhaal-achter-de-deur naar de andere kant van de deur wordt gebracht en zodoende niet opgenomen wordt in de herinnering.
Leeg keert men terug uit het kamertje. Je ziet het aan de blik in de ogen. Het opvallendst is het wanneer je iemand aankijkt als deze nog met de deur in de hand staat. Een betrapte uitdrukking geboetseerd over het gelaat. Een geschrokken blik. Maar ook opgelucht en zo reageert men dan ook vaak. De 'he-he's' vliegen je om de oren. Ook ik herken dat bij mezelf. De gedachten weggespoeld met de rest. Het bewijs uitgewist op een enkel spoor na. Het spoor dat je kunt bekijken wanneer jij de volgende bent. Maar zelden vraag je je af wat de oorsprong is van dat spoor. Het heeft iets onsmakelijks. Gelukkig is het grotendeels weggespoeld. Men zou zelfs kunnen beweren dat de gedachten, ideeën of plannen die vervlogen zijn met het water van de stortbak zijn verdwenen, geen bewijs achterlatend hooguit wat flarden. Als de lucht is geklaard is er bijna niets meer wat herinnerd aan wat zich daar heeft afgespeeld. Alleen hij die geweest is zal weten dat daar iets is gebeurd en opnieuw moet beginnen zodra daar weer is plaatsgenomen. Zo wordt de wc, de plee, toilet of schijthuis als mineur vertrek des huizes een plaats waar meer gebeurd dan alleen het noodzakelijke maar wie weet dat nog als de nood niet meer hoog genoeg is.
Ik keer er graag terug, zo ook nu.

verreck.nl ® 2004

click HIER om terug te gaan naar boven







click photo to enlarge
Malcolm X
Geweken 2004 wk 5:
X factor
28 januari, 10.30u. Het ontwaken begint, zo ook de vaste vrije woensdag. Tijdens het passeren van de keuken wordt de koffie gezet. De temperatuur binnen is te laag, buiten passend voor de tijd van het jaar. De kachel wordt hoger gezet om het behaaglijk genoeg te maken, buiten waait het behoorlijk maar de zon schijnt. Van de temperatuur buiten kan niets gezegd worden maar het oogt koud. Met het nemen van de eerste slok koffie van de eerste kop deze dag wordt het boek opgepakt waar gisteravond in begonnen is, dit om uitstel te vermijden van het vervolg. Nog steeds schijnt buiten de zon. De voeten gaan op tafel en het boek vervolgt.
De titel van het boek laat niets te raden over en dat wordt ook niet verlangt. The Autobiography of Malcolm X. Het boek werd voor het eerst gezien in een van de schappen van The American Bookcenter in Den Haag. De naam van Malcolm X intrigeerde. Deze naam is immers regelmatig langsgekomen in televisierapportages, films en op de rapplaten die ooit in de beginjaren 90 verzameld werden. Beelden op televisie gaven het beeld van een man in constante woede. Een woede van een zwarte man, gericht op zijn blanke medemens. De medemens als Amerikaan.
De boekvorm was klein en kompact, simpelweg pocketversie. Maar het werd in de schappen gelaten voor een volgend bezoek. Het boek werd onthouden maar bij het volgende bezoek was het niet meer aanwezig. Teleurstelling volgde vanwege het hernieuwde uitstellen van aanschaf. De daar opvolgendde keer lag er wel een exemplaar, de aanschaf werd gerealiseerd. Het was niet dezelfde versie als eerder gesignaleerd maar dat deerde niet. De foto op de voorkant maakte alles goed. Het boek verdween in de boekenkast, rechtop met het gezicht op de kaft de kamer in gericht, om daar pas een aantal maanden later uit te worden gepakt en te worden gelezen.
Met de tweede kop koffie belande ik halverwege de introductie. Buiten schijnt nog steeds de zon. De schrijver van het boek tekent zijn ervaringen op die hij heeft gehad met Malcolm Little aka Malcolm X aka El Hajj Malik al-Shabazz tijdens de voorbereidingen en het schrijven van het boek. Het obstakel ‘engelstalig' wordt overwonnen en het tempo van lezen stijgt. De introductie nadert het jaar 1965. Gespannen wordt er doorgelezen naar het voor mij tot dan toe onbekende moment van Malcolm Xs overlijden. Ik kan het niet helpen dat er voorafgaande aan dit moment beelden in mijn hoofd opdoemen van de moordaanslag op Martin Luther King. Ik zie de zwart-wit foto met de wijzende mannen op een overloop. Het ingezakte lichaam van de donkere man van de miljoenenmars jaren eerder naast hun op de grond. De paniek en het ongeloof op de gezichten. De foto komt tijdens het lezen voorbij als was het een film. Het lijkt op mijn netvlies gebrand, ik kom er nauwelijks vanaf. Alsof het beeld hoort bij het verhaal dat ik lees. Het komt pas los van mijn gedachte als ik even de tijd neem en in gedachten tegen mijzelf zeg dat deze foto niet hoort bij het moment van het boek waarin ik zit. Verder lezend beland ik in het gedeelte waarin Malcolm X op brute wijze, in koele bloede en in aanwezigheid van een honderdtal mensen, wordt vermoord. Meerdere mensen vuren meerdere schoten af van dichtbij op de man die net begonnen was aan een spreekbeurt. Zijn laatste.
Ik lees het verhaal verder tot de hysterie zich verplaatst heeft naar het ziekenhuis. Ik laat het boek zakken neem een slok koffie en kijk naar buiten door de houten luxaflex. De zon is verdwenen, de lucht is donker geworden en het sneeuwt. Het sneeuwt, denk ik verbaast en trek mijn wenkbrauwen samen wanneer ik me realiseer op welk moment ik mij bevind in het verhaal. Ik weet dat ik mijn wenkbrauwen van positie verplaats omdat dit tevens tot gevolg heeft dat zich een irritatie in het voorhoofd gewaar maakt. En drukkend gevoel van een opkomende hoofdpijn. Hoogstwaarschijnlijk het gevolg van de intensiteit van het lezen in combinatie van het gelezene.
Een aantal bladzijden verder en aangekomen in de periode dat het levenloze lichaam van Malcolm X ligt opgebaard laat ik het boek weer even zakken en kijk nogmaals naar buiten. De druk op het hoofd is niet verdwenen maar de zon schijnt weer. Omdat ik zittend vanuit mijn woonkamer direct zicht heb op de straat kijk ik naar de auto's in de hoop dat deze enigszins besneeuwd zijn. Maar de auto's zijn hooguit bedruppeld, alsof er iemand met een tuinslang een snelle beweging over de wagens heeft gemaakt en ze daarom amper heeft geraakt. Ik begin mezelf af te vragen of ik het wel echt heb zien sneeuwen. “Maar ik ben toch niet achterlijk.”, denk ik hardop. Dit beamend blaas ik een korte zucht lucht door mijn neus naar buiten, glimlach matig en haal mijn schouders op om weer verder te gaan met het boek.
Na de introductie van de autobiografie te hebben gelezen moet ik voor de zoveelste keer erkennen dat ik wederom precies op het juiste moment ben begonnen aan het juiste boek.

verreck.nl ® 2004
bron foto: brothermalcolm.net
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2004 wk 7:
Natte krant
Al een paar weken lees ik geen krant meer. Het bevalt me goed. Een aantal maanden heb ik dagelijks de krant uit de bus mogen vissen maar daar bleef het naar verloop van tijd ook bij. Ik kwam er niet meer toe hem iedere dag te lezen en de ongelezen dagen stapelden zich. Uren van dagen heb ik versleten met het wegwerken van achterstallige nieuwsgaring want weggooien was uit den boze. Ik moest en zou de krant lezen. Het werd een obsessie.
Het begon met een proefabonnement dat werd aangeboden. Later werd deze verlengd tot het begin van dit jaar. Gaande weg het naderende einde van het abonnement wist ik het al. Ik kan het niet opbrengen iedere dag de krant te lezen, hoe graag ik het ook wilde.
Voor dat ik de dagelijkse beschikbaarheid had over het geschreven journaille was er geen vrij moment waarop ik niet de krant las. Wanneer ik vrij was, sowieso iedere woensdag, diende eerst de krant gelezen te zijn voordat de dag zijn vervolg zou krijgen. De zaterdagkrant werd van voor naar achteren gelezen nadat hij eerst van achter naar voren was bekeken. Tot het moment dat de ergernis van het moeten lezen te groot werd.
Het zou te makkelijk zijn om de inhoud de schuld te geven. Al valt er genoeg over de inhoud te vallen. De onderwerpen waren beperkt, in meerdere opzichten. Toch zal ik hier niet in vervallen, het voelt aan als een drogreden. Ook het merk van de krant valt niets te verwijten, het is naar mijn menig nog steeds de beste. Maar wat is mijn menig in deze.
Jaren lang hebben actualiteiten een vooraanstaande rol gespeeld binnen mijn dagelijkse beslommeringen. Het blijft een feit dat het een schande is als je niet weet wat er in de wereld, anders dan je beperkte eigen, afspeelt. Het draait nog altijd om meer dan de boodschappen, gourmetten of de verjaardag waar je liever niet heen wilt. En naast de krant werden ook (bijna) alle actualiteitenprogramma's op teevee bekeken. Maar het wordt eentonig. En één richting. Bush en alles er omheen zijn zeker debet aan het gevoel dat los komt als ik denk aan de laatste dagen van mijn abonnement. Tuurlijk, ik zie nog menig journaal per dag, lees alle kranten via internet en krijg de wekelijkse dosis actualiteiten. Tot op zekere hoogte. Maar de krant is even uit het zicht verdwenen.
Mis ik de zwart geworden vingertoppen? Het naar vers inkt riekende papier? Ja. Meer woorden voor een antwoord zijn vaak niet nodig. Wat blijft zijn de schone vingers en een latent schuldgevoel, ergens diep van binnen. Sommige keuzes lijken meer effect te hebben dan anderen. Zeker als je hoort dat mensen als Remco Campert, Martin Bril of Jan Mulder niet zonder kranten de dag doorkomen. Mensen die door o.a. het lezen van de krant in staat zijn het schrijven voor zichzelf eenvoudiger te maken en tot kunst te verwerven. (Dit neem ik onder eigen beheer en zonder hun verantwoording aan)
Maar misschien hoef ik me niet al te veel kopzorgen toe te dichten. Daar ik weer een Geweken verder ben door juist niet meer dagelijks met de toch wat onhandige, te grote romantische paperassen te stoeien.
Met dank aan Martin Bril.

verreck.nl ® 2004
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2004 wk 8:
Zoete ingeving

Ergens vorige week flitste ik langs het regionale TV West en wat schiep mijn verbazing, onzer Balkenende was op bezoek bij een basisschool. Een klein gevoel van enthousiasme maakt zich van mij meester. Dat gebouw kwam mij wel heel bekend voor. Uiteraard herkende ik het gebouw direct.
Hij bracht een bezoek aan mijn oude basisschool. Het betreden van de zij-ingang, althans dat was het toen ik daar als klein onwetend jongetje op school zat, riep direct allemaal herinneringen op.
De zij-ingang grenst vreemd genoeg ook aan de achterkant en dat was een plek waar ik met menig vriendje van toen na school regelmatig te vinden was. De school lag immers vijf minuten bij mijn ouderlijk huis vandaan en de omgeving, hoe stads ook, bood genoeg ruimte om rond te hangen.
Zijn bezoek maakte deel uit van zijn kruistocht voor normen en waarden. Dat heb ik uit de krant moeten halen anders was het aan mij voorbij gegaan.
Ik had het wel kunnen bedenken natuurlijk, anders komt Balkenende de stad niet in om zich te laten omringen door allochtonen. Die er trouwens in mijn tijd vele malen minder te vinden waren dan tegenwoordig. Ook hier zijn de verhoudingen 180 graden gedraaid en ja de buurt is er echt op achteruit gegaan. De ervaring spreekt, ik kan het immers het beste weten.
Deze zelfde krant sprak dan weliswaar over een bezoek aan een wijkcentrum maar het was toch echt mijn oude basisschool dat op de voorpagina stond. “Balkenende brengt het normen en waarde debat naar de gewone man”. Duidelijk is dus wel uit wat voor een wijk ik kom. En ook al ben ik er weg ik voel me toch aangesproken. (lees de vrees om als gewone man gekwalificeerd te worden)
In een sneltreinvaart kwamen de gezichten van menig klasgenootje voorbij, velen vergezeld met hun namen. Eigenlijk iedereen die ik mij nog herinner heeft zijn naam behouden, wat op zich al opvallend is. Ik ken geen namen zonder gezichten uit die tijd, of andersom. Leuke tijd moet het zijn geweest, denk ik. Stoeien en doen met jongens als Erik v B., Peter R of Marco D. Of voor heet eerst in aanraking komen met meisjes als Miranda D, Miranda M. De eerste 'echte' verkering met bijkomend zoenen, zeer opwindend voor een post-kleuter, en het spannende handje vasthouden et cetera tijdens de lessen waarin het schooljournaal werd gekeken en dus het licht uit was. Met dank aan Silvia.
In dit kader laat ik zeker één naam niet ongenoemd. Het mooiste meisje van de school. Alle jongens werden stil als haar naam viel of als zij in de buurt was. Of ze werden extra vervelend, het bekende: meisjes plagen, et cetera. Ik had het geluk dat mijn moeder een collega was van haar moeder wat, op die leeftijd, gelijk een band schept. Daarbij kwam ook dat we bij elkaar om de hoek woonden en dus de deur plat liepen bij elkaar. (is mijn herinnering dus het kan ook minder zijn voorgekomen) Totdat ze ging verhuizen. Ver bij mij vandaan en we worden tot op de dag van vandaag gescheiden. Hier zette het verval al in van mijn onbegrijpelijke liefdesleven. De eerste klap was uitgedeeld en het gezegde gaat dat die een daalder waard is. Natasja D. Het meisje met de lange donkerblonde haren, tot driekwart over haar rug. Mooie ogen, Indischachtig maar ze was oh zo bleek. Haar glimlach net niet op mijn netvlies maar vastgeroest in herinnering. Iedere keer wanneer zij lachte liet ze zien dat ze trots was op haar twee scheve hoektandjes.
Zij heeft voor altijd aan vrouwen met hoektanden gelijk aan die van haar, een voorrangspositie gegeven. Het zou een selectiecriterium kunnen zijn. Zij heeft zelfs Betine Vriezenkoop voor mij iets aantrekkelijks gegeven.
Ik prijs mijzelf achteraf gelukkig dat zij het meisje is waar ik van kan zeggen dat ik het eerste kusje heb gehad. Een mijlpaal voor iedere jongen van die leeftijd. Ik weet nog dondersgoed waar ook. Achter de kerk. Ik heb nog een foto van haar samen met mij. We waren op een sinterklaasfeest georganiseerd door de werkgever van onze moeders. Ome Willem was de gastheer.
Hoe zoet kan een herinnering zijn in een vloedgolf van vluchtige gedachten.
Hoe zou het haar vergaan?

Toch heb ik ook een minder goede ervaring met deze school. Ik weet niet meer welke klas, de tweede of de derde moet het zijn geweest. Wij hadden een jongen in de klas die heel moeilijk kon meekomen. Hij was rustiger, slungelig en merkbaar afwezig. Zijn ouders lagen in scheiding. Waarom ik dit nog weet behoord waarschijnlijk tot de mysteries van het kinderlijk geheugen maar ik weet het nog. Jacque hete hij en waarschijnlijk nogsteeds. Ik krijg wederom een treurig gevoel als ik aan hem denk. Medelijden en verbazing.
Medelijden omdat ik voor ogen heb hoe hij van zijn stoel getrokken wordt en geslagen. Tegen de kachel aan valt en nog een paar klappen krijgt van onze leraar Dhr. K. Huilend en schreeuwend werd hij letterlijk alle hoeken van de klas in gejaagd.
Verbazing over de manier waarop iedereen in de klas op zijn stoel geplakt zat. Aan de grond genageld. Geen woord konden we uitbrengen. Hoe stoer we ook dachten dat we waren, dit was toch echt wel het serieuze werk. Ik heb nu nogsteeds geen idee waarom dat gebeurd is maar het kan niet erg genoeg zijn geweest om een kind zo hard aan te pakken.
Jaqcue, hoe zou het hem vergaan?

Balkenende was op mijn oude school ter stimulatie van het normen en waarden debat. Gemengde gevoelens hou ik er aan over. Dit keer kan hij er niets aan doen.

verreck.nl ® 2004

click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2004 wk 10:
Synoniemen

Je hoort en leest wel eens iets over het schrijven. Je zou bijna vergeten dat het kunst is. Zo was er vorige week weer eens een 'kenner' op de buis. Waarschijnlijk en schrijver zonder erkend talent en daarom maar is door gaan 'leren'. Om moedeloos van te worden. Er zijn te veel menen die hun mening geven, verscholen onder het masker van ‘de deskundige'.
Alle deskundigen en criticasters ten spijt, schrijven is gewoon een hobby. Een hobby waar sommige mensen hun werk van kunnen maken omdat zij écht talent hebben. Een liefhebberij. Misschien wel iets dat aangeboren is want eenmaal begonnen is er geen stoppen meer mogelijk. Iets 'vrijblijvends', natuurlijks maar vooral grenzeloos.
Toch schijnen er regels te zijn voor het schrijven, aldus de verongelijkte onbekende. Niet wetten zoals die gelden voor spelling maar regels. Ik heb ze eerder voorbij zien komen en niet vergeten. Clichés, bijvoorbeeld, zijn een doodzonde aldus de 'deskundigen'. Terwijl het alledaagse van clichés aan elkaar hangt. Een cliché is an sich al een cliché. Op internet vind je ook geregeld tips waarin aangegeven wordt origineel taalgebruik te bezigen. Cliché!
Volgens de deskundige zou Ronald Giphart een meester zijn in het gebruik van nieuwe woorden, zinnen et cetera. Ik heb geen boek gelezen van Giphart (waarschijnlijk is dit een echte doodzonde, ik zal mijn leven beteren). Kees van Kooten zou dé grootmeester zijn. Dat kan ik alleen maar bevestigen, voor zover ik enige beoordelingskracht heb. ‘Koot graaft zich autobio' werd als voorbeeld aangedragen en dat was inderdaad een openbaring (voor mij) om te lezen.
Waar gaat het over? Waarschijnlijk over dingen als: De etterende juikmatigheid van de stoutlekige desperakundige. De quasi wetmatigheden die aan het schrijversvak kleven. De veroordeling van een aan het begin zijnde literaire worstelaar. Kunstenaar! Het onthoofden van de minnaar van de pen. De in het vuilnis-zoekende criticaster, zoekende naar de herkenning van zijn eigen misnoegen. Het schoppen van de onbekende schurk. De barricade die opgeworpen wordt voor de gevoelige aspirant schrijver/dichter. De barricade waardoor de veer te zwaar wordt om nieuwe streken te zetten. De cynische beoordeling van eigenzinnige kunst. Kritiek! Niet iedereen vindt dat Rembrandt mooie schilderijen heeft gemaakt of twee Rubens schilderijen 14 miljoen waard zijn. Daarbij komt, Rembrandt is voor het volk en Matiz voor de liefhebber. Bijvoorbeeld. Maar ik ben geen kunstkenner, gelukkig. Dus misschien is omgekeerd wel de waarheid. Terwijl dé waarheid niet bestaat. Nog een cliché! Of over woorden die worden terwijl ze zijn wat ze zijn, of juist niet. Over hem die grenzen stelt daar waar geen grenzen bestaan. Over niets en alles tegelijk. Hier, weer een cliché maar misschien ook wel niet.
Over clichés gesproken; ooit opgelet hoe vaak deskundigen clichés bezigen? Synoniemen!

verreck.nl ® 2004

click HIER om terug te gaan naar boven
   

Geweken 2004 wk 46:
Geweken en terug!

Na eigen een stille tocht van zo'n 36 weken weer on-line. Langzaam komt het dagelijkse weer op orde. Langzaam. Maar het dagelijkse is al een paar weken niet meer wat het leek. Nederland is niet anders geworden, Nederland heeft zich van zijn ware kant laten zien. En waarschijnlijk was dit het tipje van de spreekwoordelijke sluier. Ik ben niet benieuwd.
Ik ga niet in op de inactieve periode van de Geweken, het enige wat hierover gezegd kan worden is dat deze voorbij is, het huis is af! Bijna. Een futiliteit, in de donkere periode van ‘na de moord op Theo van Gogh'. Weer zo'n dag waarop de wereld even stopte met draaien. De barbaarse moord door een achterlijke moslim, geen kut Marokkaan waarover Oudkerk smoesde. Een jurk, een baard, waar men dus terecht wantrouwen jegens heeft. Die allochtoon of die Nederlandse moslim waarvan alle rechten die in dit land gelden voor individuen, afgenomen dienen te worden, tot het tegendeel is bewezen.
Alle discussies van het afgelopen decennium zijn weer aangewakkerd, alleen nu in anderhalve week. En niemand die de verspeelde moeite ervan heeft onderkent. Klaarblijkelijk heeft geen van deze discussies in de afgelopen jaren er toe geleid dat er welke vorm van maatregel ook genomen is. Wordt het nu niet eens tijd dat het niet sluiten van extremistische moskeeën wordt uitgeroepen tot nationale blunder? De blunder van de 21e eeuw, hoe pril deze ook is. In Afghanistan worden moskeeën waarvan men weet dat er extremisme wordt gepredikt gesloten. In Afghanistan! Maar in Nederland kan dit niet, durft men dit niet. Niet te liberaal maar te soft. Onverklaarbaar en niet uit te leggen. Dit verantwoordt mijn menig dat het ‘boontje komt om zijn loontje' is wat er nu gebeurd in Nederland. Zonder disrespect voor de nabestaanden van Theo van Gogh of Theo van Gogh zelf.
Aan alle Nederlandse niet-moslims die hun afschuw uiten aan het adres van de Nederlandse moslims, of allochtonen: “Haal die boter uit jullie ogen. Het glijdt van jullie hoofd in de ogen en belemmert het inzicht!” Zei de roepende in de woestijn.
Wanneer Balkenellende nu net als zijn maatje George ‘four more years of this shit' Bush de oorlog verklaard aan het terrorisme dan is misschien de doodstraf een stukje dichterbij. M.a.w vaarwel Mohammet B (gelukkig heet hij niet Ali, voor Ali).
Ik zag een mooie uitspraak op een foto in het NRC Handelsblad: “Is een God die aanzet tot moord niet een duivel?”. Zou mooi staan op een t-shirt.
Heeft iemand eigenlijk al een fatsoenlijke maatregel gehoord vanuit de politiek? Ik hoor nog immer holle frasen. Gelukkig is dit niet veranderd in die 36 weken.
36 weken, en als ik zo terug kijk kom ik niet veel verder dan de etterende voet van die (nee te goedkoop), van Balkenellende, de dood van Bram Vermeulen, André Hazes en Willem Oltmans, het ontslag van Van Gaal bij Ajax, de haagsche spreekkoren (hoe geamuseerd kan je zijn als hagenees?), de teloorgang van de ‘godenzonen' (idem), de ‘herverkiezing' van Bush en het onvermijdelijke sociale akkoord, welke al weken klaar lag maar het volk moet kunnen denken dat ze er toe doen.
Ik zal ongetwijfeld wel het een en ander hebben vergeten en niet hebben meegekregen maar het huis is bewoonbaar en de Geweken zijn weer terug. Terug met veel zin en onzin, gelijk en ongelijk, wensen, dromen en desillusies.
En de vrijheid van meningsuiting, dat is geworden tot het collectieve trauma van dit moment.

verreck.nl ® 2004

click HIER om terug te gaan naar boven
   
Geweken 2004 wk 50:
Need for speed
De weg terug vinden naar de rituelen van eerder, is niet eenvoudig. De aandacht is verslapt, op zijn minst verzandt. Hoe graag je ook wilt dat je verder kan gaan waar je gebleven bent, iets staat dat in de weg. Een eenzame strijd naar het vervolg maar het hoofdstuk is uit, het verhaal moet verder.
De kranten blijven liggen, de actualiteiten aan prioriteit verloren. En dat terwijl Nederland nu definitief in zijn zwakste periode terecht is gekomen. Al lijkt een opleving in aantocht: een deel van de archieven over, van, Benno worden openbaar. Het wordt tijd dat deze charlatan van zijn voetstuk geplaatst wordt. Ja beste oorlogsveteranen jullie ‘gezicht' kan wel eens van het masker worden ontdaan. Uiteraard heb ook ik een en ander meegekregen van de bijzetting, ze liepen immers door mijn ‘achtertuin', maar wel via de BRT. Je gaat toch niet naar die smalende derderangs hofdame zitten kijken op Ned 2. Dat vrouwtje dat haar gelukkigste periode heeft gekend de afgelopen 2 jaar. Deze uitgekakte nepjournalist heeft nog nooit zo gelukkig uit haar hitsige royalty ogen gekeken. Maartje, je kent de uitdrukking: na je hoogtepunt moet je stoppen?
De BRT, de belg, heerlijk een uur naar verhalen over Zijne Koninklijke Belachelijkheid geluisterd. Verhalen die ongetwijfeld nimmer door het sloofje van ons koningshuis verteld zouden zijn. Sterker nog, ik heb niet vaak twee volwassen mannen zo enthousiast over iemand horen praten. Fantastisch was het. Leve onze zuiderburen!
Wel lief, trouwens, dat pandaatje verstopt in een van de kransen. Ik zocht alleen nog naar een krans met, of een klein straaljagertje of een geweertje. Wel wil ik bij deze mijn complimenten geven aan Bea, zij heeft goed ingezien dat wanneer pappa door olifanten naar zijn laatste rustplaats zou worden gebracht, een (niet serieuze) wens van de overledene, het circus echt compleet was geweest. Het was weer een protocollaire poppenkast naar hartelust.
Goed, nu even een serieus onderwerp. 'Need for Speed – Underground'. Weer een ervaring en een verslaving rijker. Ik heb er ongeveer drie weken over gedaan. Maar ik heb het uitgespeeld. Daar waar ik zoekende ben naar de ingeslagen weg heb ik een tijdrovend alternatief gevonden. Weliswaar is deel 2 al een tijdje verkrijgbaar, ik heb me laten misleiden door deel 1. En gezien de uren die er in gestoken zijn wacht ik nog wel even met deel 2.
Voor wie geen idee heeft waar het over gaat: en computerspel! Waarom het draait bij dit spel? Snelheid en mooie auto's. Meer niet maar genoeg. Ooit 'Pimp up my ride' gezien op MTV? Of 'Gone in 60 seconds'? Of 'The fast and de furious' deel 1 en 2? Mooie auto's en snelle auto's. Bernard zou het waanzinnig hebben gevonden.
Je moet wat als de realiteit maar geen indruk wil maken! Of op zijn best een hele belabberde indruk maakt.
Je auto opvoeren, uitbouwen, verven en bestikkeren. Puur kracht. Lachgas en neon onder je auto. Racen door straten, racen! 33 jaar maar gaan als een idioot. Terwijl de een slecht slaap vanwege zijn of haar carrière, de ander vanwege het tweede kind, heb ik onrustige nachten gehad omdat ik 260 k/u door de virtuele straten van een virtueel land heb gescheurd. Nee ik ben geen gamer, alle termen zijn mij vreemd. Online gamen is voor verloren zielen, op z'n minst bezeten zielen.
Ganzenborden, Risken, schaken, Catan, leuk misschien maar eenmaal op weg in Need for Speed en je bent zo een paar weken verder zonder dat je weet wat er om je heen is gebeurd. Submission2, Wilders, Prins Bernard, Sinterklaas, nieuw maandrecord Amerikaanse doden (weer!) in Irak, godslastering, Powel in Den Haag, Delft weer eens schoon, de zoveelste dwaling van het O.M., het zal allemaal wel als je de noodzaak hebt naar snelheid.
Vrolijk fiets ik weer door het leven.

verreck.nl ® 2004
click HIER om terug te gaan naar boven
Geweken 2004 wk 52:
Het gedicht

Eerste kerstdag. Een zaterdag als elk ander. Een leugen, helaas. De winkels zijn dicht, het is rustig op straat. Heel rustig. Geen familieaangelegenheden, het wordt gewoon thuisblijven. Kranten lezen, door nieuwe boeken bladeren. Een zondag als elk ander.
Ik heb verzuimd vorige week een Geweken te dichten. Terwijl er genoeg stof aanwezig was: het gedicht dat ingesproken en verzonden is aan de Nederlandse militairen in Irak. Balkenellende in optima forma. Ik weet dat ik mij geregeld schuldig maak aan goedkoop afzeiken van de m.p en zal nu verwoede pogingen doen dit niet te doen. Al was het alleen al omdat Maurice d'Hondt de veronderstelde feiten bevestigd heeft. Jammer dat de reacties van de militairen niet zijn gehoord, zij kregen immers geen bier en pornofilms maar een gedicht van J.P., de man van een andere planeet.
Nieuws: KPN heeft haar kroonprins (Financieel Dagblad) geofferd. Voor de buitenwereld althans. De beste man, Eelco Blok, is uit zijn functie ontheven. Er is fraude gepleegd en geconstateerd. Scheepbouwer heeft zijn eigen houdbaarheidsdatum verlengd. Het compromis is een feit: er is een nieuwe functie in het leven geroepen voor de zogenaamde kroonprins. Als werknemer en collega van deze koninklijke hoogbetaaldheid zou ik willen zeggen: wat een gelul en hoe durven ze! De man blijft dus gewoon zitten, op dezelfde plek (hiërarchisch en fysiek), voor hetzelfde geld (er van uitgaande dat het niet meer is geworden) en blijft hetzelfde werk doen. Maar de aandeelhouders zijn tevreden, de koers is immers gestegen, de ondernemingsraad is akkoord. De formaliteit regeert, wie immer. De schuldvraag laat ik in het midden, deskundigheid ontbeer ik. Ik acht het alleen nodig te fluisteren dat er weer gepiepeld wordt. Gepiepeld in de polder! Mooie titel voor een boek over Nederland anno 2004. Deze keer heb ik het in het snotje.
Daar is het uiteindelijk ook om te doen. Het hele Geweken. Observeren, consumeren, communiceren om het uiteindelijk te kunnen verteren. Niet om te pretenderen schrijver of columnist te zijn. Gewoon om de dingen op te nemen, te verwerken d.m.v te schrijven. Een mening hebben, komt na een mening kneden, opletten en verwoorden. Ooit heb ik gedacht dat dit makkelijk is, ik heb me lelijk vergist. Ik wil graag consequent, beter nog: frequent, de dingen bekijken, beleven, door laten dringen. Met een structuur in weken, terugblikken naar wat is geweest, wat is geweken. Ik noem het bekeken. Geweken.
Weer een jaar is voorbij. Jaargang nummer drie. Consequent allerminst. Weinig kranten gelezen, weinig buiten gekeken. De wereld is voorbij getrokken, voorbij gevlogen, ik heb geen tijd genomen dingen tot staan te brengen. Andere verplichtingen, de animo gezonken. Nu wordt deze weer aangeboord, 2005 het jaar van de jacht op de kleine vergeten dingen. Als uitgangspunt.
Ik heb een godvergeten hekel aan het geneuzel van het oude jaar. Kerstgezeik en goede voornemens: de kolder van een gestructureerde samenleving. Dus “2005 het jaar van de jacht op de kleine vergeten dingen”, kots ik direct weer uit en zeg: “ik ben er reeds mee begonnen”. Voelt goed, ik raak weer op dreef, in elk geval op drift.
Dit gezegd hebbende wil ik als laatste, gezien de tijd van het jaar, nog een stukje dichten:

Jan Peter jij slappuh zak
slappuh zak tabak
strompelend in je slechtuh trip
tript Nederland met je mee

het is geen cliché oh Nederland
de waan van het moment regeert
echt, bepaald het denken van de dag
geleid door geleend leed lijden we

Nederland een slappuh zak
een slappuh zak tabak
verkerend in een slechtuh trip
tript de massa met haar mee

woest sla ik om mij heen
hysterisch wil ik worden verlost
van de waan die mij vergast
ik eis frisse lucht voordat ik stik

verreck.nl ® 2004

click HIER om terug te gaan naar boven
 























namelijk verreck.nl ® 's-Gravenhage 2005 - vierde jaargang, sinds 2001, toen verreck.com
pic: National Geografic Lange Voorhout nummer 80