Geweken archief:
Geweken 2005
Geweken 2005 index:
week 01: Geachte heer Remkes,
week 03: No Mercy!
week 07: Arme jongens
week 10: Benjamin Zephaniah
week 11: Jiddische kolder
week 14: Klein geluk
week 17: 'The Louisville lip'
week 19: Freedom = highly overrated
week 20: EU grondwet, dusnie
week 22: verwarde toestanden
week 23: Gezocht: Gangsters Inc
week 25: F*ck 25 jaar Parkpop!
week 26: Laat Pink Floyd in ruste
week 27: En het venein?
week 31: Een wereld vol gekheid
week 33: Talpulp
week 35: "Looten, shooten en bloedpoepen!"
week 36: Nederland - Andorra, een verslag
week 37: Een paar pondjes lichter
week 38: (geen titel)
week 39: Prima Prisma
week 41: De week Van Kooten
week 43: Gezond 'igd
week 46: Rotte appels van oranje
week 46 (2): Bart Chabot, mijn welgemeende excuses
week 48: Sin ter Klaas
week 49: 'Broken fighter arrives'
week 52: Wake up! Have this dream stopped?
... consequent, beter nog: frequent, de dingen bekijken, beleven, door laten dringen. Met een structuur in weken, terugblikken naar wat is geweest, wat is geweken. Ik noem het bekeken. Geweken.
(week 52 - 2004)


Geweken archief 2005
 
minister remkes

Geweken 2005 wk 1:
Geachte heer Remkes,

Een oud jaar is ingeruild voor een nieuwe. Gelukkig bijna geruisloos. Geen woeste taferelen als voorheen denkbaar in het haasche. Sociaal gezien gelukkig, persoonlijk toch wat jammer. Er bestaat nog immer een jeugdig verlangen naar kerstbomenjacht, grote branden, zelf gefabriceerd vuurwerk en het journaal van 1 januari. Vervlogen tijden.
Iemand vertelde mij dat het nieuwe jaar al kotsent werd ingegaan. Hilarisch op zich maar zelf denk ik dat het oude jaar kotsent werd verlaten. Daar was immers alle reden toe, al overtreft de start van 2005 nu al de boze verwachtingen. De natuurramp in Azië, als erfenis van 2004, beloofd niet veel goeds. Heel bekend Nederland struikelde de afgelopen week over elkaar om iets goeds te mogen doen. Om hun kunstje te doen voor het goede doel. D-day, donderdag 6 januari, heb ik aan mij voorbij laten gaan. Noem het simpelweg geen behoefte aan de opdringerige amusementswereld van eigen bodem. En daar heb ik goed aan gedaan want de volgende dag stond er een halve paginagrote foto van de drie Nederlandse “top” artiesten in de krant. Twee daarvan zijn er het afgelopen jaar, schaamteloos, met goud bekleed. Frans Bouwer met de gouden televisiering en de nationale troetelturk Ali B met een gouden kalf. Woorden schieten tekort.
Maar niet voor een briefje aan dhr Remkes.

9 januari 2005
Geachte heer Remkes,

   helaas moet ik u meedelen dat u gelijk dhr Balkenellende een slappe zak bent. Ik kan het helaas niet fatsoenlijker omschrijven. U heeft zich, door hen die aan uw stoelpoten zagen, laten verlijden tot een stap welke u nimmer had moeten zetten. U bent ten onrechte naar het rampgebeid afgereisd. U heeft zich belachelijk gemaakt door na onterecht commentaar met uw laffe houding voor de camera's uit slachtoffers te bezoeken. Nooit had u uw vakantieadres moeten verlaten. Nooit had u zich moeten laten ompraten door een groepje moraalridders die in u een slechte minister hebben ontwaard. Dit vond men immers al voor 2 e kerstdag. U had waardering geoogst wanneer u de ballen had getoond door iedere onterechte eis zich te tonen in het getroffen gebied af te doen als onzinnig en niet ter sprake zijnde. U heeft daar, zoals u zelf ook aangegeven heeft, niets te zoeken. Het kan immers niet waar zijn dat wanneer er 150.000 lijken liggen te rotten er mensen in Nederland zich opwinden over uw aanwezigheid wel of niet. Dit had een signaal voor u moeten zijn. Niemand wil zich immers schuldig maken aan dergelijke ondoordachtheid of gebrek aan normbesef. Maar u bent toch gegaan. Dit moet u helaas zwaar aangerekend worden. U heeft hiermee gefaald als minister. Niet het ‘niet gaan' maar het uiteindelijk wel gaan heeft u de, spreekwoordelijke, das omgedaan. In uw geval een Colombiaanse stropdas.
Deze tekortkoming moet er toe leiden dat u uw functie neerlegt en zo de eer aan uzelf houd. De Nederlandse politiek is niet waardig genoeg u van uw functie te ontdoen, op gronden zoals deze worden aangedragen. Maar de Nederlandse politiek verdient ook geen minister die dermate eenvoudig zwicht, met zwakke knieën is en zonder ballen. Een Nederlandse politicus anno 2005 moet zonder de twee laatstgenoemde zijn. Troost u, u er met niet alleen en denk aan de uitspaak: “Zij die zonder schuld zijn, werpen de eerste steen.”

Op uw daadstelling wachtend verblijf ik,

verreck.nl
‘s-Gravenhage

click HIER om terug te gaan naar index

aangereden tasjesdief

Geweken 2005 wk 3:
No Mercy!

Er zijn zo van die momenten dat niets anders rest dan bewondering voor de een of gene. Zo'n moment heeft zich weer voor gedaan op dag 2 van week 3. Het zal weinig mensen zijn ontgaan: een 43 jarige vrouw rijdt, na beroofd te zijn, de tasjesdief dood in Amsterdam. Ik kan mijzelf niet betrappen op enig moralistisch geneuzel. “Eigen schuld”, is het eerste wat in mij opkomt en is ook wat blijft hangen. En ik ben niet de enige die deze gedachte kreeg. Nieuwsgierig als ik ben ging ik op zoek naar een forum hier of daar op internet, simpelweg om te kijken wat men op deze gebeurtenis te zeggen heeft. Ja ik had weinig te doen op het werk, nee dat doe ik niet veel vaker. Veel verder dan het forum van Geenstijl.nl kwam ik niet. Al was het alleen al omdat er 300 reacties op het bericht waren geplaatst (en de reacties bleven volgen). Menigeen, met of zonder gevoel voor humor, had zijn of haar mening doen gelden en vreemd genoeg kon ik geen enkele reactie vinden die ook maar gering medeleven betuigde. Al vonden velen de dood toch wel erg drastisch, de teneur was toch: “eigen schuld” of “zijn verdiende loon”. Ook buiten dit forum heb ik dezelfde reacties gehoord. Op het werk of privé, de reacties waren eenduidig. Hierop volgend zou een heel lang pleidooi gegeven kunnen worden over hoe merkwaardig dit is en dat dit bla bla en zus zo, dit en me dat. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik dit (de reacties) een goede zaak vind. Geen terughoudend gezanik, geen medeleven, eigenlijk gewoon: no mercy . Ook niet voor de vader, die daar ter plaatse door het geluid schijnt te zijn gegaan. Dit begrijp ik wel, zijn zoon is immers dood maar de man had ondergedompeld moeten zijn in schaamte. Schaamte over het feit dat zijn zoon niets anders bleek te zijn dan een verachtelijke tasjesrover. Tranen had hij moeten laten vloeien omdat ondanks zijn goede opvoeding zijn zoon toch het pad van de eeuwige losers had gekozen. (Je moet immers wat te wensen overhouden) Al met al een cynisch voorval. Natuurlijk, de dood gaat mij in deze zaak ook iets te ver maar daar tegenover staat de daad van de dame in kwestie. Heldhaftig wil ik het niet noemen, dapper past haar beter. Duizenden mensen zijn in de loop der jaren beroofd of bestolen en zij dacht daar heel anders over dan menigeen. Om de helderheid van geest te hebben en direct je auto in z'n achteruit te zetten en achter zo'n teringlijertje aan te gaan (achteruitrijdend!) is opvallend. Wat daarna gebeurde is erg vervelend voor haar. Alleen daarom al had dat ventje niet moeten overlijden. De dame verdient meer dan de problemen die hierop volgen, bovenal niet de persoonlijke problemen. Ik denk aan een boze familie (hoewel geen recht van spreken) of de psychologische gevolgen. Al met al een vervelend voorval.
In het NRC Handelsblad stond o.a het volgende:
“(…) De automobiliste reed volgens de politie achteruit de dieven achterna. Door nog onbekende oorzaak ontstond een aanrijding met de bromfiets, waarna de auto doorschoot.”
Hoe hilarisch!
Het gebeurde trouwens in de Linaeusstraat in 020, lekker buurtje. Spreekwoordelijk zou je daar niet dood gevonden willen worden.
Nu zou ik via de Linaeusstraat een mooi bruggetje kunnen maken naar Ayaan Hirsi Ali maar ik laat haar voor wie ze is: een hele mooie meid met een overdosis aan lef. Ik hoor veel teveel kritiek op/over haar zonder enig fatsoenlijk argument. Politiek gezien zal vast van alles tegen haar in te brengen zijn maar het Nederlandse volk dient niets anders te doen dan haar te respecteren en, wanneer noodzakelijk geacht, inhoudelijk te bekritiseren. Zij, boven iedereen, heeft daar recht op.

En tegen de 43 jarige vrouw uit Amsterdam: Je hebt gelijk, alleen vervelend dat die knaap is overleden. Je verdient beter.

click HIER om terug te gaan naar indext
na Dr.Dre is geraakt: mattuh!

Geweken 2005 wk 7:
Arme jongens

De week is net begonnen en het zou nu al niet gekker moeten worden.
Marco Borsto wint drie Edisons en krijgt er een uitgereikt door Ali B. Een zoen volgt naar goed Marokkaans gebruik. Hoe arm is de Nederlandse popcultuur! Borsato, De Dijk, Within Temptation. Het nulpunt nadert. Zijn er geen andere verdienstelijke artiesten over? Nee, Nederland is op. De bevestiging hiervan bevindt zich in opkomst van de belachelijke Nederlandse rap. Brainpower mag gezien worden als leuk bandje, geinig. Ali B stak zijn enorme neus op het juiste moment om de hoek en kon zo uitgroeien tot nationale troetel Marokkaan. Maar nu zie je een tiental randgroepboy-bands de rap uitproberen: Act a fool! Ali B kende trouwens de klem gereden tasjesdief, die crimineel die van het slechte pad gereden werd. Leuke vrienden! Past goed in de rapcultuur.
Nu weet ik dat het nogal goedkoop is om zo regelmatig Ali B af te zeiken, easy picking . Dit moet dan ook maar de laatste keer zijn. Hopelijk blijft hij in populariteit verliezen, dan kom ik niet in de verleiding. (Hij gaat waarschijnlijk de TMF awards presenteren, samen met Borasto. De vorige zin ten spijt) Maar het is niet persoonlijk, in tegendeel. Het is eenvoudigweg irritatie t.a.v het hele hip-hop gebeuren van tegenwoordig. De “vernegering” van de muziek, heb ik ooit iemand treffend horen zeggen. Nu ook van de Nederlandse popmuziek. TMF, The Box of MTV, je kan er niet langs zappen of je valt met je neus in de patserige posses. Dikke bakken, naakte vrouwen, goud en diamanten. Bling bling , heet dat populair. Maar het zijn gewoon criminelen, die het gemaakt hebben in de rapscene. Gelukkig maar, anders hadden ze ergere dingen gedaan dan als losers op het scherm verschijnen. Hoe hard ze ook rappen de beste te zijn. Lowlifes en trailertrash (Eminem, al heeft hij maar een paar jaar in een caravan gewoont). Met achter hun nog meer criminelen, gangbangers. Ver weg van hun realiteit heeft het zelfs iets aantrekkelijks, stoers, ik kan er helemaal in mee gaan. Maar dan wel Old-school. Nee, ik kon er in mee gaan. Nu ik mij iets meer laat informeren is het eigenlijk een grote schande. Een schande dat zulke mensen dermate populair kunnen worden. Populair en schat–hemel-rijk. Ghettoboys, homeboys, gangbangers, criminelen met meer geld dan ze ooit aankunnen. Zie MTV cribs wat vaker dan 1 keer en je zult zien dat dit nooit goed kan gaan. Geld, grote huizen, oneindig veel kleren, teevees en grote (hele dure) auto's. Het liefst zo veel mogelijk. Meer, meer! Maar alles ongebruikt, puur voor show. Kijk mij eens oppervlakkig zijn!
De moorden op o.a Tupac, Notorious B.I.G (Biggy Smalls) en Jam Master Jay (Run DMC) geven goed aan in welke wereld deze mensen leven. Hoe zeer ook hun realiteit, het zou een normaal mens moeten waarschuwen voor wat door miljoenen mensen wordt gewaardeerd. Koop een cd en je bent medeplichtig. De moord op de eerste twee genoemden worden geweten aan de East/West rapwar (alleyezonme.com/news) of (studyworld.com/newsite). En weet wel dat er meer zijn doodgeschoten maar die in Europa weinig tot geen bekendheid hebben genoten en dus ook nooit post mortum in de publiciteit zijn gekomen. (allhiphop.com/hiphop) Ook wordt er gesproken over een rivaliteit binnen de Amerikaanse rapwereld (platenlabels) tussen twee enorme bendes/gangs: de Crips en de Bloods. Deze rivaliteit zou ook een reden zijn van de vele moorden en aanslagen op rappers. Hoe het ook zijd, tijd om over te stappen op jazz!
Heet is momenteel de (woorden)strijd tussen Jay Z en het ‘kindje' van 50 Cent, Game. Houd deze nonsens in de gaten, dat kan nog gezellig worden. Zeker als je de Game ooit gezien hebt. Precies zoals je je een gangbanger voorstelt. Echter dan welke film. Ook een aardig detail is dat de meeste tatoeages die zichtbaar zijn tijdens de videoclips van de meeste rappers bendetatoeages zijn. M.a.w de rug van 50 Cent, de tatoo's van de Game, Loyd Banks en de leeuw/engel in de nek van Pharrel representeren het ergste wat in de Amerikaanse samenleving bestaat. (Eminem heeft daarentegen ordinaire tatoo's, waaronder z'n dochter maar is dan ook geen ghettoboy maar trailer trash ) En die ‘leuke' gebaren met de vingers, heet in Amerika flashing signs . Elk gebaar kan een reden zijn om mensen om het leven te brengen.
En dan zie je plotseling de Nederlandse bad boys. Turken en Marokkanen die plotseling zo'n erg leven leiden dat ze zich geroepen voelen hun problemen aan elkaar te rijmen. Ergens is het diep treurig dat dit dan ook uitgezonden wordt en dus serieus genomen. Het maakt deze jongentjes tot zielige hoopjes onwetendheid. Verdiep je eens, lees eens wat en realiseer je dat je nog geen schaduw bent van wat rap was en nooit meer zal zijn.
En aan alle blanke rappers: hopelijk waaien jullie snel over.
Peace, out.

click HIER om terug te gaan naar index

Benjamin Zephaniah

Geweken 2005 wk 10:
Benjamin Zephaniah

Zondag ochtend. Al zappende komt de BBC voorbij. Eigenlijk kwam er iemand voorbij. Ik werd herinnerd aan een van de zangers/poëten waarmee ik als tiener geconfronteerd werd. Ritmisch en hypnotiserend. Poëzie begeleid door reggae beats. Een onweerstaanbare combinatie. De artiest welke op de BBC te horen was had een soortgelijke begeleiding. Het klonk voor de zondag goed, erg goed. Wachten tot de aftiteling komt, om op zoek te gaan naar de man die mij deed denken aan Linton Kwesi Johnson.
Het bleek een rastaman te zijn met de naam: Benjamin Zephaniah. Ik weet wat de volgende cd zal zijn welke aangeschaft wordt. Benjamin Zephaniah: “Rasta and performance poet from London” zoals beschreven op benjaminzephaniah.com. Altijd weer een verademing wanneer je iets/iemand tegen het lijf loopt, leert kennen of gewoon voorbij hoort komen. Ik weet nog niets over deze man maar ik zeg nu al dat zijn muziek thuis hoort tussen mensen als Linton Kwesi Johnson en Mutabaruka. Het zelfde niveau? Geen idee, misschien wel schier onmogelijk. Ik zal het ontdekken. De kortstondige zaligheid.
Wel kan ik over de man meegeven dat deze een onderscheiding (OBE, Order of the British Empire ) heeft geweigerd. Een onderscheiding die hij zou hebben ontvangen van de Britse koningin Elizabeth. Dit was al voldoende geweest om aandacht te verdienen maar komt bovenop zijn indruk via de BBC. Hieronder de reactie, c.q beweegredenen, van Benjamin Zephaniah over zijn weigeren van de onderscheiding en het gedicht dat hij aanhaalt in het artikel.
Respect!'

Me? I thought, OBE me? Up yours, I thought'
An invitation to the palace to accept a New Year honour... you must be joking. Benjamin Zephaniah won't be going. Here he explains why.

Thursday November 27, 2003; The Guardian

I woke up on the morning of November 13 wondering how the government could be overthrown and what could replace it, and then I noticed a letter from the prime minister's office. It said: "The prime minister has asked me to inform you, in strict confidence, that he has in mind, on the occasion of the forthcoming list of New Year's honours to submit your name to the Queen with a recommendation that Her Majesty may be graciously pleased to approve that you be appointed an officer of the Order of the British Empire."
Me? I thought, OBE me? Up yours, I thought. I get angry when I hear that word "empire"; it reminds me of slavery, it reminds of thousands of years of brutality, it reminds me of how my foremothers were raped and my forefathers brutalised. It is because of this concept of empire that my British education led me to believe that the history of black people started with slavery and that we were born slaves, and should therefore be grateful that we were given freedom by our caring white masters. It is because of this idea of empire that black people like myself don't even know our true names or our true historical culture. I am not one of those who are obsessed with their roots, and I'm certainly not suffering from a crisis of identity; my obsession is about the future and the political rights of all people. Benjamin Zephaniah OBE - no way Mr Blair, no way Mrs Queen. I am profoundly anti-empire.
There's something very strange about receiving a letter from Tony Blair's office asking me if I want to accept this award. In the past couple of months I've been on Blair's doorstep a few times. I have begged him to come out and meet me; I have been longing for a conversation with him, but he won't come out, and now here he is asking me to meet him at the palace! I was there with a million people on February 15, and the last time I was there was just a couple of weeks ago. My cousin, Michael Powell, was arrested and taken to Thornhill Road police station in Birmingham where he died. Now, I know how he died. The whole of Birmingham knows how he died, but in order to get this article published and to be politically (or journalistically) correct, I have to say that he died in suspicious circumstances. The police will not give us any answers. We have not seen or heard anything of all the reports and investigations we were told were going to take place. Now, all that my family can do is join with all the other families who have lost members while in custody because no one in power is listening to us. Come on Mr Blair, I'll meet you anytime. Let's talk about your Home Office, let's talk about being tough on crime.
This OBE thing is supposed to be for my services to literature, but there are a whole lot of writers who are better than me, and they're not involved in the things that I'm involved in. All they do is write; I spend most of my time doing other things. If they want to give me one of these empire things, why can't they give me one for my work in animal rights? Why can't they give me one for my struggle against racism? What about giving me one for all the letters I write to innocent people in prisons who have been framed? I may just consider accepting some kind of award for my services on behalf of the millions of people who have stood up against the war in Iraq. It's such hard work - much harder than writing poems.
And hey, if Her Majesty may be graciously pleased to lay all that empire stuff on me, why can't she write to me herself. Let's cut out the middleman - she knows me. The last time we met, it was at a concert I was hosting. She came backstage to meet me. That didn't bother me; lots of people visit my dressing room after performances. Me and the South African performers I was working with that night thought it rather funny that we had a royal groupie. She's a bit stiff but she's a nice old lady. Let me make it clear: I have nothing against her or the royal family. It is the institution of the monarchy that I loathe so very much, the monarchy that still refuses to apologise for sanctioning slavery.
There is a part of me that hopes that after writing this article I shall never be considered as a Poet Laureate or an OBE sucker again. Let this put an end to it. This may lose me some of my writing friends; some people may never want to work with me again, but the truth is I think OBEs compromise writers and poets, and laureates suddenly go soft - in the past I've even written a poem, Bought and Sold, saying that.
There are many black writers who love OBEs, it makes them feel like they have made it. When it suits them, they embrace the struggle against the ruling class and the oppression they visit upon us, but then they join the oppressors' club. They are so easily seduced into the great house of Babylon known as the palace. For them, a wonderful time is meeting the Queen and bowing before her presence.
I was shocked to see how many of my fellow writers jumped at the opportunity to go to Buckingham Palace when the Queen had her "meet the writers day" on July 9 2002, and I laughed at the pathetic excuses writers gave for going. "I did it for my mum"; "I did it for my kids"; "I did it for the school"; "I did it for the people", etc. I have even heard black writers who have collected OBEs saying that it is "symbolic of how far we have come". Oh yes, I say, we've struggled so hard just to get a minute with the Queen and we are so very grateful - not.
I've never heard of a holder of the OBE openly criticising the monarchy. They are officially friends, and that's what this cool Britannia project is about. It gives OBEs to cool rock stars, successful businesswomen and blacks who would be militant in order to give the impression that it is inclusive. Then these rock stars, successful women, and ex-militants write to me with the OBE after their name as if I should be impressed. I'm not. Quite the opposite - you've been had.
Writers and artists who see themselves as working outside the establishment are constantly being accused of selling out as soon as they have any kind of success. I've been called a sell-out for selling too many books, for writing books for children, for performing at the Royal Albert Hall, for going on Desert Island Discs, and for appearing on the Parkinson show. But I want to reach as many people as possible without compromising the content of my work.
What continues to be my biggest deal with the establishment must be my work with the British Council, of which, ironically, the Queen is patron. I have no problem with this. It has never told me what to say, or what not to say. I have always been free to criticise the government and even the council itself. This is what being a poet is about. Most importantly, through my work with the council I am able to show the world what Britain is really about in terms of our arts, and I am able to partake in the type of political and cultural intercourse which is not possible in the mainstream political arena. I have no problem representing the reality of our multiculturalism, which may sometimes mean speaking about the way my cousin Michael died in a police station. But then, I am also at ease letting people know that our music scene is more than what they hear in the charts, and that British poetry is more than Wordsworth, or even Motion. I have no problem with all of this because this is about us and what we do. It is about what happens on the streets of our country and not in the palace or at No 10.
Me, OBE? Whoever is behind this offer can never have read any of my work. Why don't they just give me some of those great African works of art that were taken in the name of the empire and let me return them to their rightful place? You can't fool me, Mr Blair. You want to privatise us all; you want to send us to war. You stay silent when we need you to speak for us, preferring to be the voice of the US. You have lied to us, and you continue to lie to us, and you have poured the working-class dream of a fair, compassionate, caring society down the dirty drain of empire. Stick it, Mr Blair - and Mrs Queen, stop going on about the empire. Let's do something else.


Bought and Sold

Smart big awards and prize money
Is killing off black poetry
It's not censors or dictators that are cutting up our art.
The lure of meeting royalty
And touching high society
Is damping creativity and eating at our heart.

The ancestors would turn in graves
Those poor black folk that once were slaves would wonder
How our souls were sold
And check our strategies,
The empire strikes back and waves
Tamed warriors bow on parades
When they have done what they've been told
They get their OBEs.

Don't take my word, go check the verse
Cause every laureate gets worse
A family that you cannot fault as muse will mess your mind,
And yeah, you may fatten your purse
And surely they will check you first when subjects need to be amused
With paid for prose and rhymes.

Take your prize, now write more,
Faster,
Fuck the truth
Now you're an actor do not fault your benefactor
Write, publish and review,
You look like a dreadlocks Rasta,
You look like a ghetto blaster,
But you can't diss your paymaster
And bite the hand that feeds you.

What happened to the verse of fire
Cursing cool the empire
What happened to the soul rebel that Marley had in mind,
This bloodstained, stolen empire rewards you and you conspire,
(Yes Marley said that time will tell)
Now look they've gone and joined.

We keep getting this beating
It's bad history repeating
It reminds me of those capitalists that say
'Look you have a choice,'
It's sick and self-defeating if our dispossessed keep weeping
And we give these awards meaning
But we end up with no voice.


· Taken from Too Black, Too Strong. Published by Bloodaxe Books (2001)

(bron: www.guardian.co.uk/arts)

click HIER om terug te gaan naar index
A'dam waar lech dat dan?

Geweken 2005 wk 11:
Jiddische kolder

Ajax voor, Ajax na. Om zot van te worden. Er bestaat een groepering in Nederland ter in stand houding van iets wat ooit glorie heeft gekend. Hardnekkig zijn ze. Maar dit volkje zal naar de achtergrond verdwijnen. John de Mol zal de wijsheid hebben niet in de voetsporen van een NOS te treden en Ajax te benaderen op een wijze die het verdient, gelijk aan de andere 4 a 5 topclubs in Nederland. (Ondanks dat deze Mol in het bestuur van Ajax actief is. Hoop doet leven!) Cruijff zal zijn podium verliezen met de ondergang van de Hilversumse hegemonie.
Dat het sportjournaal van 14 maart begint met het aannemen van Danny Blind als hoofdtrainer van Ajax en de terugkeer van Pierre van Hooijdonk in de Nederlandse competitie, geeft wel aan dat de regie niet in handen is van sportliefhebbers maar bij Ajaxfielen. Mensen die denken dat Ajax in het nieuws voorop moet lopen, nieuwswaarde heeft. Ook als het stadion van deze Amsterdamse afvalligen voor drie kwart gevuld is. Waarvan 80% dagjesmensen zijn en bobbo's. Artis. Ajax leeft niet meer onder de mensen zoals dat vroeger ooit zal zijn geweest. Maar alles om Ajax heen draagt nog steeds de kroon van de heersende voetballers. Waanzin. Daar Johan Cruijff ook voor mij uit het zaad van het goddelijke is onttrokken kan ik mij niet aan de indruk ontrekken dat hij sterfelijk wordt. Sterfelijk door zijn onophoudelijke stelling name t.a.v Ajax. Al enige tijd geven zijn uitspraken aan dat hij niet meer boven alles wat voetbal is hangt. Het huidige Ajax hangt aan zijn been als een ijzeren bal. Zandzakken aan een luchtballon. Ajax maakt heb sterfelijk. Ajax vraagt advies aan Cruijff over een nieuwe trainer, Danny Blind wordt trainer en rept over zijn vriendschap met Cruijff. De krant de volgende dag kopt teksten als: “Meer Cruijff dan Van Gaal”. Zotheid ten top.
Maar het is erger dan alleen Ajax. Ajax heeft bij de meeste voetballiefhebbers nog iets van: “Ach, Ajax, zo wat?!”
Er is nog het Nederlands elftal. Altijd iets waar Ajax prominent vertegenwoordigd is geweest. Ook weer iets wat uit het verleden is blijven hangen. Nostalgie. En het afgelopen decennia onterecht. Maar dan komt Van Basten. Iemand die de beste speler ter wereld had kunnen worden maar door zijn enkel is geveild. In de analen van het Nederlandse voetbal heeft hij de tweede plek achter Cruijff moeten vergeven aan Dennis Bergkamp, die door zijn indrukwekkende carrière Van Basten is voorbij gestreefd. Met kop en schouders! Van basten is ook op advies van Cruijff aangesteld als hoofdtrainer van het Nederlandse elftal. Schaamteloos stelt hij de ene matig presterende ajaxcied op na de ander. Hij durft zelfs voor de aanstaande kwalificatieduels spelers te selecteren die nog geen seizoenshelft hebben gespeeld in het eerste van Ajax (Maduro heeft ongeveer 90 minuten gespeeld in het EERSTE voordat hij werd geselecteerd). Ook Van Basten maakt zich sterfelijk (bij hen die dachten dat hij in de schaduw mocht staan van Cruijff). Je hebt dan geen verstand van voetbal of je bent vergiftigd door iets wat de meerderheid van het Nederlandse volk ontbeerd. Genialiteit zal zeker geen rol spelen bij zijn beslissingen. Maar de dag dat de KNVB het idee laat varen dat Oranje iets is van Ajax, of visa versa zal wel niet eerder komen dan na de dood van Cruijff. Cruijff de Rolling Stone van het Nederlandse voetbal. Onze eigen Mick Jager. Ik zeg al een aantal jaar dat de zielige vertoning van de Stones heden ten dage het ergste is wat je als rockheld kan overkomen. Hier aan toegevoegd dat de Stones 20 jaar geleden tijdens een vliegtuigcrash hadden moeten overlijden. Dit had deze band, terecht, onsterfelijk gemaakt. De Beatles zouden zijn verbleekt door zo'n drama. Nu worden de Stones sterfelijk en steeds ongeloofwaardiger. Lachwekende hoopjes muzikant. Arme Johan.

click HIER om terug te gaan naar index
Collina

Geweken 2005 wk 14:
Echt, klein geluk

Langzaam maar zeker gebeuren de dingen weer al buitelend over elkaar. Het wordt niet meer te volgen, genoeg stof tot nadenken dus. Al zal het waarschijnlijk niet zo zeer aan de gebeurtenissen zelf liggen als wel aan de rust die terugkeert in de gemoedstoestand. Hoe dat opvalt? Simpel, de ‘grote' dingen verliezen aan nut en noodzaak terwijl de kleine dingen stralend boven het gepeupel uit komen. Voorbeeld: het D66 congres torpedeert hun eigen bestaansrecht door de oren te laten hangen naar de dogmatische redevoeringen van de coryfeeën, de paus stopt definitief met leven en alle media wekken niets anders dan ergernis door de overdaad aan aandacht (‘overkill' is misschien niet het juiste woord in deze) die dit (al 4 dagen) krijgt en de (harenrijzende) term “Lonsdale-jongeren” raakt hoe langer hoe meer ingeburgerd en toont maar weer eens aan hoe bekrompen praat-/schrijfgraag Nederland is (als er maar gestempeld kan worden, anders gewoon een hokje erbij). Maar terwijl menig incident politiek lijkt te zijn, krijgt het zonnige weer de overhand. De aanschaf van een nieuwe zwembroek, ter bevestiging dat de zomer in aantocht is, geeft ruimte voor klein genot, de eerste jeuk na verbrandt te zijn is irritatie met een glimlach. Maar hierboven uit stijgt toch iets anders. Een jongensgezicht, 12/13 jaar moet hij zijn. Niet veel ouder in elk geval. Waarschijnlijk beleeft deze jongen zijn eerste geluksmoment. Goed dat hij nog niet weet hoe spaarzaam deze zijn. Zenuwachtig staat hij te draaien, wrijft in zijn handen, kijkt om naar de rest. Lotgenootjes. Lotgenootjes die eveneens gelukkig maar bloednerveus lijken maar hij staat voorop. Het wachten duurt een eeuwigheid, waarschijnlijk wel 2 minuten. Voor deze jongen bijna ondragelijk lang. Waar blijven die grote mensen nou? Je ziet hem het denken. Nog maar eens draaien, handen samenknijpen, de begeleider aanspreken. Nooit zal hij weten wat hij tegen deze persoon heeft gezegd, simpelweg niet opgeslagen in het geheugen. Dan ziet hij de camera van een televisiezender, miljoenen kijkers, het dringt nu pas echt tot hem door. Zijn knieën kunnen die 40 kilo bijna niet meer aan. “Waar blijven ze nou?” Vlak voordat hij en zijn lotgenootjes daadwerkelijk bezwijken door de spanning, komen daar de mensen waar zij op wachten. De helden, afgoden of misschien gewoon hun voorbeelden (voor dit moment) maar het geluk kan (hetzelfde moment) niet op. Een van mannen loopt recht op hem af, lacht naar hem, zakt door de knieën om iets te zeggen. Een paar geruststellende woorden. De man herkent de spanning op het jongensgezicht. Legt een hand op de schouder van een de jongen en vraagt hoe hij heet. Nerveus lachend en met wijd openstaande ogen verteld hij zijn naam. De man knikt herkennend en zegt “hallo, ik ben Collina, de scheidsrechter”. De jongen lacht en zegt daarop tegen de man, terwijl hij langzaam rood in het gezicht kleurt, “maar dat weet ik toch!”. Collina lacht en pakt de hand van de jongen. De jongen kijkt trots omhoog, gaat rechtop staan en drukt zijn schouders naar achteren. De loop wordt ingezet, aangezet, het einde van de tunnel, de spelerstunnel, is in zicht. De jongen en de scheids komen als eerste het voetbalveld op, gevolgd door de andere jongetjes met in hun hand de 22 voetballers. Het publiek wordt uitzinnig, 50.000 mensen die in afwachting zijn van het beginsignaal. Het gejuich komt op de jongen af als een tanker op een roeiboot maar hij denkt niet aan wegrennen. Collina kijkt naar beneden en voelt dat de jongen harder in zijn hand knijpt dan voorheen. Op de middenstip laten ze elkaars handen los, de jongen komt voor de scheids te staan, met op elke schouder een hand van ‘s werelds beste. Een foto wordt genomen, gevolgd door kort afscheid, een gebaar. De jongen zweeft het veld af.

1984 zal het geweest zijn. Ik voetbalde bij Celeritas, C1. We trainden in de sportzaal onder de zustersflat van Ziekenhuis Leyenburg, het was winter. Toen onze trainer het vertelde: we mochten een voorwedstrijd spelen in het Zuiderpark. Hét Zuiderpark van F.C. Den Haag. De wedstrijd welke gespeeld zou worden was F.C. Den Haag – Feyenoord. In het zaaltje brak paniek uit. Paniek maar dan in de vorm van euforie. De training werd overheerst door hysterie en adrenaline. Een week of twee was ik niet meer te houden. Maar voordat de datum zich aandeed wanneer wij op het, voor mij, toen magische gras van F.C. Den Haag mochten aantreden kregen we te horen dat het niet door ging. De reden is mij niet meer bekend maar de teleurstelling was een feit. Schrale troost, we kregen wel ieder twee vrijkaarten voor de wedstrijd. Het moet een van de eerste wedstrijden zijn geweest die ik heb gezien (velen zouden volgen, met Midden Noord als de place to be ). Samen met mijn vader op de eretribune. De houten tribune welke kort daarop zou afbranden. Een tijd lang heb ik met mijn handen geklemd om het hek naar het veld staan staren terwijl de wedstrijd zich voltrok. Graag had ik nu de herinnering gehad van een gespeelde voorwedstrijd in het Zuiderpark. Maar ik moet genoegen nemen met de gedachte hoe het zou zijn geweest. Wrevel.

click HIER om terug te gaan naar index
Muhammad Ali click to enlarge original drawing

Geweken 2005 wk 17:
'The Louisville lip'

Float like a butterfly, sting like a bee.” Een uitdrukking welke de afgelopen weken regelmatig in mij op is gekomen. Stoeiend met de intonatie, zoekend naar de juiste slag in de zin. Zinloos, uiteraard. Drie boeken, over de man met de anchor-punch verder, is bevestigd wat ik altijd al wist: hij is ‘The Greatest' . In en buiten de ring is het de grootste sportman ooit. Muhammad Ali. Zij die macht hebben en vereren zullen blij zijn dat deze man zich niet meer verstaanbaar kan maken. Hij heeft de wereld op zijn kop gezet, om te beginnen Amerika, en zou dat zonder de ziekte van Parkinson zijn blijven doen. Maar het is niet zijn tijd geweest als leider van de algehele revolutie. De revolutie, waarnaar in zijn glorie tijd, gesmacht werd. Hiermee ondermijn ik niet de impact van de strijd om gelijkheid in de jaren 60/70 welke is gevoerd door een deel van zwart Amerika. Maar dat deze revolutie is verstomd en bijna doodgebloed wordt dag in dag uit bewezen op de muziekzender MTV (VH1).
Muhammad Ali, geboren Cassius Clay, vergruist op weg naar de top. Te vergeefs. Op late leeftijd vereerd, met als waarschijnlijk hoogtepunt het ontsteken van de Olympische vlam tijdens de spelen van 1996 in Atlanta. Uiteraard was niet het ontsteken van de vlam het hoogtepunt maar de reactie van het publiek en de rest van de wereld toen de spotlichten op hem gericht werden. Afgezien misschien van Joe Frazier en George Forman maakte zich het gevoel van respect, bewondering en liefde zich meester van de hele wereld. Muhammad Ali zal zich bewust zijn geweest van de uitstraling van dat moment. Ik hoop het eigenlijk meer dan dat ik het weet. De emoties die loskwamen toen hij ontwaard werd in het stadion grijpen mij nog bij de keel. Deze in combinatie met mijn eigen gevoel op dat moment deden mijn hart overslaan, haren overeind, kippenvel, brok in de keel en tranen in mijn ogen. Ik kan mij niet heugen dat eerder of later een zelfde gevoel van mij heeft meester gemaakt. Ik zie op tegen het moment dat het bericht wereldkundig wordt dat Muhammad Ali het aardse heeft verruild voor het hiernamaals. Terwijl ik nog midden in de lectuur over The Greatest zit bekroop mij het gevoel dat het daadwerkelijk zover was. Angstvallig zapte ik naar teletekst, het gevoel was onterecht. Opluchting!

Muhammad Ali is uitgeroepen in 2000 tot atleet van de eeuw (door o.a Time Magazine en Sports Illustated). Hij heeft dus zijn vooruitziende blik als de ‘The Louisville lip' waargemaakt, door ieders gevoel voor humor te tarten met het roepen van “I'm the greatest! ” Hij is op zijn minst een profeet van zijn eigen gelijk.
Afgelopen week heb ik via internet een stripboek van Superman aangeschaft (en voor een schappelijke prijs!). Ik, als zijnde geen fan van Superman. Ik haat Superman, de spinnenman heerst! Maar ik moest en zou het stripboek hebben. Achteraf kan misschien wel geconstateerd worden dat dit stripboek een voorbode is geweest voor de titel: sportman van de eeuw. Muhammad Ali verslaat in dit verhaal als eerste en enige ooit Superman. In deze strip is niet de naamdrager van de strip de held maar gaat de hoofdrol naar een zwarte bokser: Muhammad Ali. Ergens schept dit boek verwarring in het beeld dat ik heb van de VS tijdens de jaren 60/70. Het dateert namelijk uit 1978! Volgens mij een tijd dat de strijd om gelijkheid in Amerika nog volop gaande was. Dan moet het een mijlpaal zijn geweest voor deze strijd. Hoe het ook zijd, ik heb de strip. En ondanks het waardeloze verhaal verdient het een plaats in de (kleine) boekenkast, ver verwijderd van de andere strips en tussen de boeken over de grootste bokser aller tijden, de grootste atleet aller tijden en de grootste persoonlijkheid aller tijden.

click HIER om terug te gaan naar index
tsja ...

Geweken 2005 wk 19:
Freedom = highly overrated

6 Mei 2005, de massale herdenking van de moord op Pim Fortuyn drie jaar geleden is uitgebleven. Volledig in de lijn van alles rondom de LPF, was ook deze herdenking ondergedompeld in onenigheid. Maar wie maalt daar nog om? Nederland verkeerde deze dag in echte rouw: AZ is op de meest schlemielige wijze weerhouden van het spelen van de UEFA-cup finale. De onterechte ondergang van PSV nog niet te boven, is AZ hetzelfde lot beschoren. Twee keer in 1 week een sportieve nederlaag verwerken als neutrale toeschouwer, welke emotioneel cumulatief bleken te zijn, is te veel van het goede! Daags erna is wat overblijft het gevoel van een fantastisch sportieve week. Het genot van twee keer ‘net naast de pot' pissen. Masochistisch! Het doorgaan naar de finale en deze winnen, door beide clubs, zou nooit het gevoel kunnen overtreffen wat geregeerd heeft deze afgelopen week. Als ik terugdenk aan het gevoel waarmee ik naar de teevee heb zitten staren na 120 minuten AZ – Sporting en met mij miljoenen Nederlanders, overheerst het genot van de teleurstelling. Zowel PSV als AZ, dank hiervoor!
Een leuke bijkomstigheid is natuurlijk dat deze wedstrijden samenvielen met dodenherdenking en bevrijdingsdag. Hierdoor werd het onmogelijk volledig ondergekotst te worden door het uitgekauwde gezeik wat deze dagen met zich meeneemt. Het wordt tijd dat er na 60 jaar eens vooruit gekeken wordt i.p.v achteruit. Na zes decennia beginnen deze dagen gemierenneuk te worden. Het defilé van oorlogsveteranen krijgt onderhand ook iets treurigs in zich. Na een paar minuten kijken blijkt het een bejaardenevenement. Rollatoramusement. De twijfel over de echtheid van deze mensen slaat steeds vaker toe. Wanneer er een groepje bejaarden wordt geïntroduceerd als behorende bij de groep soldaten die als eerste op Normandie zijn geland, kan ik me niet ontdoen van de vraag hoeveel van hen die daar nu lopen hebben gehuild en geschreeuwd hebben uit angst op dat strand, toen zij er landden. Hoeveel van hen zich hebben dood gehouden totdat de slag gewonnen was. Hoeveel van hen het vege lijf hebben beschermd met de doden die daar lagen. Verscholen onder de lijken van hun ‘kamaraden'. Ik zie hun gezichten nu en denk: de aantallen worden kleiner, de verhalen sterker!
Bevrijdingsfestival in Den Haag, nog zo'n wassenneus. Des Gravenhaags wist maar een enkele inwoner dat er iets te vieren viel in de stad. Gelukkig was TV West zo wijs om 's ochtends nog iets uit te zenden, zodat er toch nog wat mensen zouden langskomen. Waaronder ondergetekende. En een wassenneus was het.
Niet eens zo zeer door het (landelijke) thema van dit jaar: Vrijheid! Als iets tegenwoordig aan betekenis heeft ingeboet is het wel vrijheid. Het meest vrije land ter wereld heeft als thema: vrijheid. Dan begrijp je dus echt niets van wat er in de wereld gaande is. Maar de beste reden om een ander thema te nemen is dat er iemand als George W Bush bestaat die geen ander woord meer bezigt dan vrijheid. De hele week zie je die joker op teevee verschijnen en hij ademt nog alleen maar de woorden ‘vrijheid' en ‘democratie' uit. Is het niet: “Overdaad, smaadt”? Holle frases oh medelanders! Een trekpop als wereldleider, de wereld als poppenkast. Bush, de moderne Hitler. Met het Midden-Oosten als zijn Polen, Europa als Sovjet-Unie, Blair als zijn Mussolini. Een vergelijking die mank gaat m.b.t de 'judenfrage'. De reden tot Bush zijn succes. Wanneer Hitler geen zieke en duivelse ideeën had gekoesterd jegens joden, hij deze mensen als mensen had gezien, hadden wij waarschijnlijk nu Duits gesproken, Oktoberfesten gekend, goedkoop Porsche gereden en hadden de problemen in het Midden-Oosten (Israël vs de Palastijnen) niet bestaan. Hitler aan de basis van het ‘bestaan' van Bush. Nog een reden om eerstgenoemde te verketteren.
Op het Spuiplein in Den Haag stonden houten (menselijke-)figuren hand in hand in een lange lijn. De mogelijkheid werd geboden iets te schrijven op deze figuren. Thema: vrijheid. Ik werd in de verleiding gebracht ook een zin op te tekenen. Heb het uiteindelijk niet gedaan en liep hoofdschuddend weg vanwege de nonsens wat er allemaal geschreven stond. Denk aan dingen als: “vrijheid is liefde voor elkaar”, “vrijheid is nooit meer een holocaust”.
Spijt, zoals zo vaak, heb ik. Spijt dat ik niet mijn bijdrage heb geleverd:
Freedom = highly overrated

click HIER om terug te gaan naar index
weggooier!

Geweken 2005 wk 20:
EU grondwet, dusnie

Het stemmen aangaande een Europese grondwet nadert maar wie boeit het? Weinigen, lijkt. Het doet me denken aan een leus welke op een dak staat gespoten. Iedereen die wel eens via Leiden richting Amsterdam (of visa versa) is gegaan, per trein, heeft het gezien. Eurodusnie. Het clubhuis van een stel linkse lapzwansen. Pim Fortuyn was ooit een van hun taartdoelwitten. Zelf ben ik getuige geweest van een taartactie jegens Frits Bolkestein. Ik studeerde in Leiden en was via de studievereniging uitgenodigd om een lezing bij te wonen van laatstgenoemde in het academiegebouw in Leiden. De links zwevende sufferds besmeurden Bolkestein met taart. Een van die jokers vluchtte voor mij langs en de hoek die ik in gedachten had was niet onaardig. Ik heb er vervolgens vanaf gezien omdat ik mij anders teveel had onderscheiden van het quasi elitaire publiek aldaar aanwezig. Dusnie gedaan, zeg maar.
De Europese grondwet, dusnie! En wel hierom: ik voel me belazerd, in de maling genomen en gekleineerd, gepiepeld. De dogmatische uitspraak van Donner over een aanstaande oorlog wanneer er tegengestemd wordt, is al reden genoeg om tegen te stemmen. Maar gelukkig hebben we Balkenellende nog die er een schepje bovenop deed in Margraten. Dat hij tijdens een herdenking van oorlogsslachtoffers over de grondwet begint is ook reden genoeg om tegen te stemmen. Bij twijfel deed hij gelukkig het ‘juiste' door te vrees uit te spreken voor een nieuwe holocaust bij een ‘nee' van ons Nederlanders. Dergelijke gedragingen zorgen ervoor dat mijn broek afzakt bij herdenkingsdagen. Te pas en te onpas gruwelijkheden uit het verleden betrekken op het heden. Zum kotzen!
Naast bovengenoemde uitspraken heb ik ook nog geen fatsoenlijk argument gehoord om voor de grondwet te stemmen. Wel genoeg onfatsoenlijke om tegen te stemmen, wat geen reden is om voor te stemmen.
Je zou zeggen dat Rob Oudkerk wel iets zinnigs zou kunnen zeggen over de grondwet. Natuurlijk is hij voor, alles wat naar politiek ruikt is voor. Des te merkwaardiger dat argumenten uitblijven. Ook bij Oudkerk. In discussie met André Rouvoet (ChristenUnie en mordicus tegen) kwam de hypocriete Keilewegganger niet verder dan het “culturele belang” van een Europese grondwet. IJzersterk argument. Dusnie! Ik had, als ik campagneleider was geweest van de Europese grondwet: voor!, zijn nek omgedraaid. Hij was de campagneleider voor. Eerlijkheid gebied te zeggen dat André Rouvoet ook niet overvloeide van argumenten om tegen te stemmen maar dat ene wat hij zei is, wat mij betreft, voldoende. De punten die tot op heden worden aangedragen (terrorismebestrijding, asielbeleid, vrije en eerlijke handel binnen Europa, de plek in de wereld van de NAVO) om voor de grondwet te stemmen zijn al binnen Europa geregeld!
Ik dacht hetzelfde en samen met de propagandistische sturing vanaf het Binnenhof: dusnie!

Even iets anders. Arme Jack Spijkerman! Die helemaal niet leuke maar walgelijke salonsocialist heeft zich prima in de luren laten leggen door zijn eigen hoogmoedwaanzin. Daar waar hij dacht dat Kopspijkers succes genood door Jack Spijkerman, zal hij als Jack Spijkerman moeite hebben zijn kopspijker boven water te houden. De beste grap van ‘zijn' cabaretiers heeft reeds plaatsgevonden: ze gaan niet met hem mee naar de nieuwe teeveezender Tien van John de Mol. Hoe slecht het merendeel van Jack zijn grapjassen ook zijn geweest het afgelopen jaar, allen dwingen respect af voor hun beslissing. Iedereen die denkt dat Spijkerman deze mensen heeft groot gemaakt slaat de spijker mis. Deze grapjassen leven namelijk voor het podium, Spijkerman heeft ze dat podium gegeven. Maar hun succes dat zijn ze zelf én dat van Jack. Jack Spijkerman, de Paul Rosenm ö ller van de VARA.
Schrale troost voor de ‘Kopspijker van Jut', hij is niet alleen bij Tien. Barend en Van Dorp mogen hem gezelschap houden. Jan Mulder in hun kielzog. Een bont gezelschap salonsocialisten. Al valt het wel erg tegen van Jan Mulder, ik had hem hoger in mijn achting (for what it's wurth). De man had moeten stoppen na dit seizoen (eigenlijk al twee seizoenen geleden) en zich weer moeten toeleggen op het schrijven. Doen waar hij echt goed in kan zijn, dusnie een verdwaasde pais uithangen bij gedegenereerde talkshowoudjes.
Toch gaat mijn dank uit naar John de Mol die zo zijn best doet om alle over hun top heen zijnde televisiepersoonlijkheden onder een dak te brengen. Misschien dat Beau of Wilfred Genee de oudjes kunnen liften. Het zijd hun gegund.

PS hilarisch feitje: wanneer je ‘zum kotzen' intypt op Google krijg je als tweede resultaat de volgende link: click hier.
(vermelding op verreck.nl is zonder steun of sympathie aan betrokkenen van gegeven link!)

click HIER om terug te gaan naar index

Geweken 2005 wk 22:
Verwarde toestanden

Twee weken verder er nog 3 dagen te gaan voordat er gestemd mag worden voor of tegen de Europese grondwet. Toegegeven, sinds week 20 is er zo nu en dan iets van inhoudelijkheid voorbijgekomen maar niet overtuigend genoeg.
Het Duitse parlement heeft, zonder volksraadpleging, voor de grondwet gestemd. In Frankrijk, waar eveneens een referendum gehouden gaat worden, lopen de gemoederen hoog op en het 'tegen' kamp lijkt de overhand te hebben. De kans dat Frankrijk tegen stemt is groot en dan zou, zo valt te horen, de grondwet er niet komen. Het wachten is dus op deze uitslag, misschien hoeft Nederland niet eens naar de stembus. Het zijd zo.
Die hele grondwet en de discussie er omheen haalt het net niet. Het blijft niet hangen.
Een kennis van mij vertelde onlangs een geestig voorval. J.l donderdag stond zijn vriendin op het haagse Plein wat drank te consumeren en wat schepte haar verbazing: Balkenellende bevond zich tussen de mensen. Leeg glas, vol moed, stapte de jongedame op Balk af en zei (aldus de overlevering): “JP, leg een dom blondje nou eens uit waarom er voor de Grondwet gestemd moet worden.” Ik had zijn snuit wel een willen zien! JP vroeg aan het blondje wat zij overdag doet en nadat zij had verteld dat zij scholier SPH is kon de man zeggen: “Jij bent dus helemaal geen dom blondje.” Petje af voor JP, erg ad rem, puntje voor de MP. Nu weet ik dat ik nog gevraagd heb wat Balkenellende heeft gezegd over het voor stemmen maar het antwoord is mij schuldig gebleven, in het ergste geval ben ik het vergeten. Punt gemaakt. Europese grondwet, het zal wel maar het pakt niet. Het ene oor in, het andere uit. Ingewikkelde materie? Misschien, maar om te beginnen is het onbekende materie en de vraag kan gesteld worden, ligt dat aan mij?

Watskeburt!, wat een ongelofelijke bagger plaat. Typisch een geluid wat 1 keer leuk is maar de tweede keer gelijk je strot uitkomt. Ja, Nederland is weer een muzikaal hitje rijker. Men verstaat geen reet van de tekst maar wordt enthousiast. “Leuke tekst!” De videoclip is hélemaal hot. Waanzinnig gefilmd, “hoe zijn jullie op het idee gekomen, gaaf!”. En dit komt dan uit de mond van een 3FM presentatrice, die tegenwoordig ook met d'r snuit op teevee te zien is. Alom bekend dat dat nooit moet gebeuren, mooie stem maar geen gezicht. Zeker niet bij het Radio 3 legioen, tegenwoordig 3FM. Ik noem Jack Spijkerman (ex), Henk Westbroek (ex), Dolf Jansen en aan de top Giel Beelen. De laatste twee zijn zeker op hun manier erg goed, maar geen tv smoelen. Watskeburt!, ben ik nou gek aan het worden? Ligt ook dit aan mij? Ben ik langzaam niet meer van deze tijd? Ik dacht van wel! Over smaak valt niet te twisten, gelukkig. Moeten we ook niet doen. Maar over wansmaak wel. De teloorgang van de Nederlandse cultuur is het niet. Nederland is gewoon een beetje in verwarring. Het buitenland signaleert het zonder problemen. Als een nieuwe patiënt willen wij het alleen nog niet horen. Als uit balans zoeken we iets om vast te pakken.
Eurovisie songfestival, mis. Europese grondwet, mis. Nederlandse rap, mis. Watskeburt, mis. Jan Mulder, mis. Geert Wilders, mis. De Nederlandse politiek, mis! Nederland bungelt maar wat, bungelt waarschijnlijk zo de zomer door. Als het maar mooi weer wordt. Om, zodoende de winterdepressie weg te baden.
Youp van het Hek eindigt zijn wekelijkse column in het NRC al 22 weken met: “het leven is wel leuk”. Aangezien men er niet vanuit kan gaan dat hij al het hele jaar in het buitland zit, kan niet anders geconstateerd worden dan dat de beste man al geruime tijd zijn eigen ‘tsjakkaaa!' heeft.
Echt iedereen is in verwarring!

(Erwin Koeman wordt trainer bij Feyenoord. Over verwarring gesproken.)

Tot slot: Het snuitje van 3FM was wel sterk met een fragment uit 2001 met Jack Spijkerman in de hoofdrol. GeenStijl.nl heeft het online.
Wil je lachuh, click hier!

click HIER om terug te gaan naar index
The Warriors, de game!

Geweken 2005 wk 23:
Gezocht: Gangsters Inc.

Opgedrongen: de aanschaf van en DVD-speler! Al maanden geleden was de dichtstbijzijnde videotheek gestopt met de verhuur van videobanden (op een enkele na, of porno). Informeel is de videotheek dus tot Dvtheek geworden. Principieel was er een hoop tegen de gedwongen aanschaf van een DVD-speler in te brengen. Maar de werkelijkheid heeft het gewonnen van de frustratie. De principes schaden hier het eigenbelang en moeten dus wijken. Het is net politiek. De DVD-speler is uiteindelijk noodzakelijk gebleken. Na het enige tijd vol te hebben gehouden met alleen een PC, is er toch gekozen voor weer een apparaat in huis. Apparaat nummer 7. Met een overleden videorecorder (schrale troost, geen nummer 8), dubbel ellende. De videobanden welke ooit zijn aangeschaft kunnen de prullenbak in. Maar niet eerder dan dat ze vervangen zijn door een DVD. De bekende huid van de beer. Misschien dat ik er twee bewaar, gewoon voor de heb. Een is er al vervangen: Scarface, de klassieker met Al Pacino en Michelle Pfeiffer. Duidelijk een must have . Nog zeker drie zullen er moeten worden getransformeerd naar DVD, een muziek video van Gil Scot Heron, Casino (met De Nero) en … The Warriors.
Iedereen heeft zo zijn all time favorite, laat er geen misverstand over bestaan, The Warriors is boven alle films mijn en dus persoonlijk beste film. Tientallen films hebben betere acteurs en dus beter acteerwerk, mooiere specialeffects, meer diepgang of eisen meer emotie maar toch, op nummer 1 staat deze film uit 1979.
Ik was toen 8 jaar en zal ongeveer 10, 12 jaar geweest zijn toen ik de film voor het eerst zag. Mijn broer had een videorecorder gehuurd met een paar films. Ik was in dezelfde periode ziek thuis in plaats van op school en heb toen in 3 dagen tijd 7 keer de spanning beleefd met de bende welke een hoofdrol speelt in deze film, de Warriors. Ondertussen zo'n 20 jaar verder heb ik de film ongeveer 20 keer gezien. De broer beweert dat hij hem een keer of 30 heeft gezien, altijd baas boven baas. “Maar ik heb de filmmuziek op LP” sneerde ik hem gebroederlijk toe. Daar had hij weer niet van terug. Ondanks dat de hoes van deze plaat niet de beste kwaliteit heeft is het toch een plaat waar ik blij mee ben. Naast dat er een paar heftige stukken muziek op staan is het een collectors item. Leuk om te hebben dus.
Daags later loop ik door de supermarkt en zie vanuit mijn ooghoeken de rij met tijdschriften terwijl ik op weg ben naar de kassa. Tussen de tijdschriften ligt een gamemagazine, zoals er tegenwoordig vele van zijn. Teveel maar ik geef gamen, het spelen van computerspelletjes, dan ook weinig prioriteit. Dat ene tijdschrift valt gelijk in het oog door de afbeelding op de cover. The Warriors! Geen twijfel over mogelijk. Voor dat het goed en wel tot mij doordrong lag het blad al in mijn handen en met de juiste pagina's open. De verrassing compleet, dacht ik, met het bericht dat een game-producent bezig is met de productie van het computerspel Warriors, naar de gelijknamige film uit 1979. Het stuk lezende hoef ik mij ook niet druk te maken over de, relatief, moeilijke aanschaf van deze film op DVD. Gelijk met de lancering van de game, eind 2005, zal er een nieuwe speciale editie van de film (DVD) op de markt worden gebracht. Geduld wordt een schone zaak wat dit betreft. De volgende dag zoekende naar wat meer informtie werd ik nogmaals, twee keer, verrast. De maker van The Warriors is bezig met een remake van de film. The Warriors in een modern jasje, met als verwachte uitbreng medio 2006. Misschien wel niet zo'n heel erg goed idee, eigenlijk beloofd dat helemaal niet veel goeds. Maar als liefhebber geef ik het project het voordeel van de twijfel. De tweede ‘verrassing' is meer collectorsachtig van aard, het kind werd weer wakker. Al surfende over het net, met warriors als zoekterm, kwam ik op de website van Mezcotoyz terecht. Dit bedrijf komt halverwege dit jaar met iets waanzinnigs. Zij brengen actiefiguren (een set van 5 poppen) op de markt, 10'' groot (ongeveer 20 cm), gebaseerd op figuren uit de film. Het kan dus echt gekker en heftiger! Het is een Amerikaans bedrijf dus zoals bij velen kunnen particulieren buiten de VS niet bestellen. Gelukkig dat een Nederlandse site deze mogelijkheid wel biedt. Overbodig om te zeggen dat ik een set heb laten reserveren? “Warriors, come out to playyyy!

Weer bevangen door de koperitus kwam ik op de site van Mezcotoyz nog iets anders tegen wat ook niet zou misstaan thuis. Eenmaal bezig is stoppen een probleem op zich geworden, het kind is de baas. Of de hebbert, ik ben er nog niet over uit. Ook hier gaat het om actiefiguren. Dit keer om een set van drie figuren gebaseerd op de gangsters uit vervlogen tijden: de jaren '20, '30, '40. De een er nog listiger uitziend dan de ander. Ze spraken direct tot de verbeelding. Logisch na 2 boeken over leden van de maffia (luciano en Valachi), halverwege een pil over Al (mr) Capone en een vierde nog te lezen op de plank (Cosa Nostra). De figuren van Mezcotoys zijn uitgebracht onder de noemer Gangsters Inc. Maar om deze set te bemachtigen zal ik wat meer moeite moeten doen. Er is nog maar 1 figuur van de drie te bestellen. Er is wel een speciale (zwart-wit) serie uitgebracht maar ook deze is gelimiteerd (200 stuks) en dus niet makkelijk te krijgen. Maar dat is eigenlijk ook wel de gein van dit alles. Het goed zoeken, vinden, bestellen, ontvangen en dan het hebben. Bijna een verslaving. Wie mij kan behoeden van deze verslaving en deze set van Gangsters Inc. te koop heeft of weet: stuur mij een mail! Want afgezien van het plezier van het zoeken en vinden, overheerst het gevoel van hebben, hebben, hebben!
Wie oh wie? Terwijl ik verder zoek.

click HIER om terug te gaan naar index
F*ck 25 jaar Parkpop!

Geweken 2005 wk 25:
F*ck 25 jaar Parkpop!

Arme Robin van Persie. Snoept ie van de geneugten des heldendom, ondanks zijn moslimhuwelijk, wordt ie beschuldigd van verkrachting. Stakker. Tuurlijk, wanneer hij het gedaan heeft, de doodstraf. Als zij, meer waarschijnlijk, geflipt is dient zij aan de publieke schandpaal genageld te worden. Maar eigenlijk interesseert het me verder bitter weinig. Dat zij een ex-nachtclubdanser is, hij haar kleren heeft verstopt. So what! Dat een vriend erbij ligt te slapen: de gewoonste zaak van de wereld. Herkenbaar zelfs.
“Hij zou beter moeten weten”, hoor je dan zeggen. Gelul! Waarom? Omdat hij een bekende voetballer is? Die blinken anders niet uit in genialiteit, zeker niet wanneer ze zich ook financieel niet meer tot het plebs hoeven te rekenen. Voetbalheldendom op een voetstuk, die mannen staan eerder op een schavot. Er wordt ineens van hen verwacht dat ze zich bovennatuurlijk sociaal of verantwoordelijk gaan gedragen. Een onmogelijke taak voor mensen van de straat. Sterker nog: het zou helemaal niet zo moeten zijn. Ik hoor nooit iemand anders, dan de vertrouwde, ‘papagaaien' iets zeggen over hoe zij zich zouden moeten gedragen. Iemand heeft het ooit als eerste geroepen en nu hoor je links en rechts dezelfde geluiden. “Voorbeeldfunctie”, “in de potlights ”, “mensen, kinderen kijken tegen hen op”. Is dat hun probleem? Zijn er geen betere voorbeelden te bedenken? Dat dit de teneur is over de hele wereld en dat het dan ook zo moet zijn, is twijfelachtig, maar dat die zak zich dat had moeten realiseren is een feit. Dat is zijn enige misser geweest. Men wil nou eenmaal dat je je anders gedraagt, zeker als men jou had willen zijn.
Ik niet, ik droomde vrijdagnacht dat ik een van de bandleden achter Sly&Robbie was. Ik las een recensie in het NRC afgelopen zaterdag, waar ik overigens wars van ben, van recensies dat is, en daar werd gesproken over pompende beats. Inderdaad, allejezus wat was dat optreden waanzinnig. Ik zie weinig optredens de laatste jaren maar als ik dat wel had gedaan dan hadden zij waarschijnlijk in de schaduw gestaan van hetgeen ik gezien heb afgelopen vrijdag in het Paard van Troje. Super reggae in harde decibellen, top dub, goede muziekanten (met een uitmuntende gitarist in, hoogstwaarschijnlijk verklaarbare, hogere sferen) en de heerlijke geur van ganja. Stilstaan was onmogelijk. Ook het kippenvel bleef niet uit, zeker niet wanneer Robbie (Shakespeare) de vrije (bas-)loop nam met de atmosfeer en je ingewanden bleef masseren. Nee, woorden schieten me niet tekort maar doorgaan kan de lading niet meer dekken, eerder schaden. Super dus!
Het was niet overdreven druk. Gelukkig dat de massa is verleid door die tweeëneenhalve homo's, Frans Bauer, Borsato of Ali-B. Eerder gaf ik al eens aan de laatstgenoemde niet meer af te zeiken en dat probeer ik ook nu:
Maar, godverdomme wat je nou meemaakt! 25 jaar Parkpop, stelletje klootzakken. Wat een hufterig zooitje lamzakken. Staat godv**domme die pleuris troetelturk op Parkpop! Kijk, de teloorgang zette al in toen ze jaren geleden Two Unlimited hadden geboekt maar Ali-f*cking-B. Jezus! Als er echt niets beters is te krijgen, stop dan gewoon! Daar waar in het verleden échte artiesten op Parkpop hebben gestaan, is het festival nu definitief naar het nulpunt gedaald. Van de 25 jaar ben ik 18 á 19 keer geweest. Ik heb recht van spreken! En bij deze: ongelofelijke k*torganisatie, dat jullie je al jaren laten leiden door populariteit i.p.v. kwaliteit resulteert in een individuele boycot mijner zijde. Jullie kunnen de pleu**s genieten met je 25 jaar Parkpop. Deze liefhebber heeft namelijk wel principes. Ik kom niet naar het Zuiderpark. Ik hoop dat het door de donder en bliksem wordt getroffen, dat Ali-f*cking-B door noodweer wordt ondergedompeld en een blanke blijkt te zijn, met gewoon een ongelofelijk grote gok.
Ik pas!

click HIER om terug te gaan naar index
Pink Floyd

Geweken 2005 wk 26:
Laat Pink Floyd in ruste

Was het het wachten waard? Teveel uren Live8, weinig spectaculair. Eigenlijk overwegend helemaal niet. Zoals zo vaak: wachten op het hoogtepunt. Niets dat vooraf de gemoederen bezig hielt. Hooguit voor een enkele liefhebber van het een of gene.
Nederland 3 was, zoals verwacht, een farce. Claudia de Breij in optima forma. Bagger dus. Gelukkig is er dan de BBC. Weg van dat suggestieve gezeik. Mariah Carey uitgejouwd? Mensen, dat was alleen op Nederland 3, de rest van de wereld heeft iets geheel anders gezien. Om te beginnend ewaarheid. Ondanks dat de gemoederen op deze manier bezig gehouden werden was het wachten op het slotakkoord: de hereniging, na 24 jaar, van het muzikale neusje van de zalm. Pink Floyd. Het was te lezen op de site van Pink Floyd, zij zouden optreden in de formele formatie, dus inclusief Roger Waters. Pink Floyd zou voor één keer weer Pink Floyd zijn. Het hart komt terug. Roger Waters. Maar was het het wachten waard? Ja en nee. Ja, Roger Waters en dus Pink Floyd. Nee, er ontbrak iets. Naast de kippenvel, eigenlijk van alles. Enthousiasme, respect, grandeur, muzikale overheersing, plezier. De muziek was fenomenaal. Maar niet kompleet. Het was het net niet. Het stond ver boven Paul McCartney, heel ver. Met kop en schouders kwam het boven U2 uit en de rest wordt bedankt voor hun bijdrage. Toch, toch een ontevreden gevoel over Pink Floyd.
Is het trouwens iemand opgevallen dat een camera van de BBC de platenhoes van ‘Animals' tot werkelijkheid maakte? Wat een geniale ingeving!
Op een fansite kan een poll ingevuld worden met de vraag: Gaat Pink Floyd weer toeren. Dat lijkt mij niet, hoe waanzinnig dat ook zou zijn. Zeker niet in oude formatie.
Wederom iets uit de categorie: het had zo mooi kunnen zijn. Maar het heeft wel genoeg los gemaakt. Zoveel, om de dag erna wederom een keer de DVD ‘The Wall' te kijken. Hoe deprimerend ook. Zodoende kom ik de rest van de dag niet meer los van de tekst:

Does anybody here remember Vera Lynn,
Remember how see said that
we would meet again,
some sonny day.

Vera, Vera, what have become of you?
Does anybody else in here
feel the way I do
?”

Ik ben blij dat ik gewacht heb maar ben niet tevreden.
Pink Floyd is niet en wordt niet meer. 24 jaar geleden werd de nek omgedraaid van iets dat psychedelisch zweefde boven alles uit. En zoals zo vaak, de herinnering blijft. En de LP's. Dus de muziek. Pink Floyd leeft voort, zoals het ooit is achter gelaten. En de vraag of alles er uit gehaald is wat er in zit kan alleen maar bevestigend beantwoord worden. Hierdoor zal het een van de beste bands ter wereld blijven. ‘The final Cut', was ook echt the final cut.

click HIER om terug te gaan naar index
Madonna en Birhan Woldu

Geweken 2005 wk 27:
En het venein?

Donderdagochtend 07-07-2005. Londen in grote chaos. Het nieuws van de aanslagen circuleert over de afdeling. Vreemd genoeg laat het mij onverschillig. Daar waar 11-9, populair nine-eleven , alles deed stilstaan kunnen de aanslagen in Engeland maar niet bekoren. Merkwaardig en ik ben er nog niet over uit. De bewuste dag het six-o'clock news op BBC proberen te kijken maar na tien minuten ging de extra lange nieuwsuitzending over op getuigenverklaringen en herhalingen, non-informatie dus. Zap! Respect aan de gewonden, overledenen en de nabestaanden maar mijn aandacht blijkt te veel van het goede. Trainen, De Parade, de zoektocht naar Gangsters Inc., m.a.w het futiele blijft leidend. Zorgwekend? Nogmaals: ik ben er niet over uit.

Later in de week maakt een vertrouwd gevoel zich weer meester van de ‘denktank'.
Zaterdagavond laat land ik zappend op een actualiteiten programma op Ned1, ‘De eenmotorige mug'. Het betreft een uitgebreide compilatie van een interview dat Theo van Gogh ooit heeft gemaakt met Willem Oltmans. De ‘luis in de pels' van oud minister-president Luns en co. Oltmans, dé eenmotorige mug, een fantastische man, dunkt mij. Het ging o.a tijdens dat interview over het tot persona non grata maken van Oltmans, de (3 e ) politionele actie die op touw was in Indonesië en het ingrijpen van Oltmans, Kennedy en prins Bernhard en zijn zoektocht naar meer duidelijkheid inzake de moord op Kennedy. Heerlijke televisie dus.
De volgende ochtend, de krant. Het NRC Handelsblad. Onbegrijpelijk maar in de bekende ‘komkommertijd' leest de krant weer eens zoals het zou moeten: lekker snel weg. Plotseling weer stof tot nadenken, sarcastisch lachen, wenkbrauwen optrekken, inzicht maar ook zeker achterdocht. Een goede voedingsbodem:

De G8 is voorbij, resultaat:
- Verdubbeling ontwikkelingshulp met 25 mld. (de bekende druppel …);
- Fondsen ter bestrijding van malaria, doel 600.000 van de 1.000.000 mensen redden (kwestie van rekenen);
- De belofte om alle aids-patiënten van medicijnen te voorzien ( promises, promises ).
Wat een godvergeten wassen neus! Laat het dan nogmaals eens gezegd: de wereld is er niet voor iedereen, men is niet uit op mondiale welvaart en geen enkele leider leidt ter verbetering van de wereld. Eigenbelang rules !

Oud minister van defensie Voorhoeven vertelt (nogmaals) dat nog voor de val van Sebrenica bij twee permanente leden van de VN (onderzoek van de krant levert: Engeland en de VS; NRC) op de hoogte waren van het feit dat de Serviërs plannen hadden de enclaves Sebrenica, Zepa en Gorazde “onder de voet te lopen”.
Dit in combinatie met het nog in het geheugen hebben van de weigering luchtsteun te geven, door de VN, na meerdere verzoeken, doet me weer denken aan de “rode knop” waar Oltmans over sprak.

En dan hilariteit:
Michael Moore , de linkse overkill , gaat een filmfestival organiseren ergens in de VS. Hij vind dat er te weinig kwalitatieve films in de bioscopen draaien en wil zodoende films als: ‘Der Untergang' en ‘My summer of love' (ik heb alleen de eerste gezien) op het festival vertonen. Dit natuurlijk onder luid conservatief protest. Nu de rechtse ‘blindgangers' niet kunnen voorkomen dat het festival doorgaat, gaan zij zelf een filmfestival organiseren. Deze valt uiteraard samen met het geplande van Moore en heeft als doel: “het hervinden van de waarden van het hart van Amerika” (het Traverse Bay Freedom Film Festival). Houd uw broek vast want deze gaat subiet naar de grond bij de films die men voornemens is te gaat draaien: ‘Top Gun', ‘Raiders of the Lost Ark' en ‘In the face of Evil'
Ik moet plotseling aan Jacobse&Van Es denken: “Mooguh wuh eeeevuh overgevuh!”

Wie Live8 heeft gezien, heeft ook Madonna en de Ethiopische vrouw gezien waarmee eerstgenoemde op het podium verscheen. Deze mooie vrouw (Birhan Woldu) was het meisje dat 20 jaar geleden symbool werd van LiveAid. Dit keer werd zij ingezet als voorbeeld van de redding welke door LiveAid tot stand is gebracht. Zij bleek weer ‘gevonden'. Farce dus. Wat een poppuhkast! Ja was van de hongerdood gered, gaan sturderen en heeft nu een ‘toekomst'. Maar daar blijkt LiveAid weinig aan te hebben bijgedragen. Het NRC bracht de Nederlandse versie van een artikel waarin dit uit de doeken wordt gedaan. Lees het eens)
Op diezelfde site is ook dit artikel te lezen.
Kan ik mijn naam laten deleten van de site van Live8?

En dan Youp van het Hek met: “het leven is wel leuk!”?
Hij is gek. Het is leven is ongelofelijk hilarisch! Het is net een natte droom in de regen, het is echt gebeurd maar niemand die het gelooft.

click HIER om terug te gaan naar index

Madness - The Dangermen sessions

Geweken 2005 wk 31:
Een wereld vol gekheid

Het had zo mooi geweest wanneer de euro mee heen was gegaan met zijn biologische vader. “Zonder Wim was er geen euro geweest.” Waarom niet: “zonder Wim is er geen euro”? De man die durfde te zeggen dat “(…) dat alles duurder is geworden door de euro, lijkt maar zo” is overleden. Tragisch natuurlijk, zo kort na zijn pensioen. Mijn medeleven gaat uit naar zijn vrouw Gretta (Great Gretta).

Diego Marradonna kreeg een respectvol onthaal in de ArenA. Terecht, overigens. Maar een foto in de krant maakt ongerust. De man wie vorig jaar nog de omvang had van een skippybal, zag er beangstigend afgetraind uit. Je zou denken dat de man aan de speed zit i.p.v cocaïne. Hij is deze week aangetreden als vice-voorzitter van de Argentijnse voetbalclub Boca Juniors. Voor het einde van het aankomende seizoen heeft ‘pluisje' zichzelf opgesteld. Mark my words!

A'dam en voetbal. Gelukkig hebben ze Cohen als aanvoerder. De eerste wedstrijd van het seizoen is al verboden. Ajaks – FC Den Haag, met de stempel risicowedstrijd, mag niet plaatsvinden wegens een overdaad aan evenementen in het stadje. Een vieze stad trouwens. Ik was onlangs weer eens in de hoofdstad en kan niet anders concluderen dat het een gore stad begint te worden: ‘uitgewoond' maar dit terzijde. Voetbal moet wijken voor o.a Gay-Pride! Dat gemaskerde bal van de trots van 020. Bootladingen vol pis- en relnichten. Kijk ons eens trots zijn op ons homo-zijn. Wel een ludieke manier om je (weer) eens buiten de samenleving te plaatsen, bijna provocerend gezellig. Wat een volk!

Laat ik maar gelijk van de gelegenheid gebruik maken dhr Bolton te feliciteren en succes te wenzen met zijn aanstelling als afgezand van de VS binnen de VN. Gratulieren. Het geeft natuurlijk niet dat de man een twijfelachtig verleden heeft. Bekritiseerd wordt in eigen land of buiten de formele procedure om naar voren geschoven wordt door Bush. Modern-dictatorialisme: nach und!
Nu was ik van plan deze actie te gebruiken voor weer eens een aanval op des mans acteren maar moet het laten voor wat het is. Discutabel? Uiteraard! Maar niet ongewoon. Ik heb mij laten informeren dat het doorvoeren van besluiten tijdens het reces van het congres regelmatig is voorgekomen. Het blijft natuurlijk een leemte in de democratische gang van zaken maar Bill Clinton heeft het tijdens zijn regeerperiode 140 keer toegepast, Bush (nog) maar 106 keer.
Dus vanaf mijn veilig commentaarpositie: Herr Bolton, herzlich willkommen.
En mijn plotselinge duits is absoluut niet suggestief.

Voor een positief einde het volgende:
De nieuwe cd van Madness is deze week uitgekomen. Of is het tegenwoordig de The Dangermen? Ha, Madness. Wie kent niet One step beyond of Nightboat to Cairo? Overal waar de Madness van welleer wordt gedraaid gaat het dak eraf.
Madness heeft The Dangermen sessions – volume 1 uitgebracht. Ik heb de hele cd live gespeeld zien worden, door deze SKA goeroes, in die vieze stad waar ik hierboven al aan refereerde. Dat was ook de reden waarom ik daar was. Precies lang genoeg overigens.
Nu heb ik principieel iets tegen bands die ook maar 1 cover uitbrengen. Het neigt naar een hogere vorm van minachting. Voorbeelden te over maar neem nu Within Temptation met hun cover van Kate Bush's Running up that hill. Een Godschandaal! Of Gwen Steffani's, hoe mooi een dame ook, cover van Talk Talks it's my life. En het kan allemaal veel erger, zo is Heaven van de Talking Heads ook al eens gecoverd. Ik dan maar: iedereen wie die cover goed vindt kent het origineel niet. Anders wordt het ondragelijk.
The Dangermen Sessions van Madness is een cd met alleen maar covers. Is het een goede cd? Het is sowieso easy listening. Het zijn bekende nummers. En het is Madness. Dan maar weer een wijziging van de principes. Een tolerante opstelling. Maar alleen voor de mannen van Baggy Trousers.

click HIER om terug te gaan naar index

Remco Campert (de Ca van CaMu)

Geweken 2005 wk 33:
Talpulp

Een week Talpa achter ons gelaten, kan toch wel de vrees uitgesproken worden dat het de schijn in zich heeft dat het niveau van alle zenders wederom een dieptepunt heeft bereikt. Het kan ook niet anders, want wanneer je iets van drie dat goed is uitsmeert over tien krijg je wat we nu hebben. Een publieke omroep van gekkigheid zoekende en door de overheid verkracht, de bestaande commerciële zenders volledig geplukt van hun enige talent en een Talpa dat dit talent uitkauwt en verloren laat gaan. Een week Talpa en verrassend? Neen, niet echt. Twee afgelikte homo's (Joling en Gordon), zonder enige humor of zelfrespect in een format dat niet voor hen bedacht is. Na een dag werken op een boerderij loopt die gekrulde griezel als een vrouw te kniezen dat ie naar huis wil. Ja, Gordon, werken is lastig met die weke wijven handen van je. Drie dagen op het land, echt werken, is ook zo zwaar. De Mol wilde natuurlijk ook twee vrouwen voor zijn slap aftreksel van Richie&Hilton's The Simple Life . Niet voor handen? Dan maar twee nichten. To simple for life had wel een goede programmanaam geweest. Uitgekotst en doorgezapt.
Ik kan verder gaan met het volgende gestolen format waar Bridget zich voor heeft laten strikken en dat voor-avondse praatgroepje van mislukte teevee gezichten maar dat doe ik maar niet. Of over Beau. 10 minuten gezien, weggezapt en nooit meer teruggeweest. The harder they come, the harder they fall . Arme Beau.

Gelukkig is er meer dan de afstandbediening. Zo is er bijvoorbeeld het jaaroverzicht van CaMu. Eigenlijk 2 jaaroverzichten, ik heb een achterstand (bijna weggewerkt). Op deze manier word je weer herinnerd aan zaken die allang onder het stof van de dagelijkse sleur terecht zijn gekomen. Ik vraag me tijdens het lezen trouwens regelmatig af af politici de stukjes kennen. Hoe een nutteloos beeld moeten zij dan niet krijgen van hun eigen leven. Ik zou de ogen uit m'n kop schamen en ander werk gaan zoeken. M.a.w. CaMu weten treffend aan te geven waar vele zaken politiek rammelen. Hoe banaal dingen kunnen zijn.
Door 2004 heen lezend kom ik uit op die heerlijke herinnering van dat bewuste moment tijdens het EK in Portugal. Geen politiek maar voetbal. Het moment waarop het sarcasme plaatsmaakt voor de suggestie en, hoewel half, Nederland maar heel het media gepeupelte en een ieder die een gat zocht voor aandacht doorflipte en de werkelijkheid uit het oog verloor. Het moment van Advocaatje stenigen. Ik had er maanden niet meer aan gedacht of over gehoord. Wat was dat heerlijke teevee. Maar aan de andere kant ook schokkend. Heerlijk omdat het gewoon lachen was, schokkend omdat je kon zien hoe veel mensen hun verstand misbruiken.
Jan Mulder was vol kritiek over de wissel van Advocaat. De wissel tegen Tsjechië waar de beste man van het veld (Arjan Robben) aan de kant gehaald werd en de wedstrijd verloren ging. Terecht dat Advocaat werd afgebrand. De discussie die hierop volgde tijdens Barend en Van Dorp tussen Kraay jr. en Mulder liep uit op de cynische opmerking van de laatste dat Advocaat gestenigd moest worden vanwege die wissel. De reacties van een ieder kan ik me nog redelijk voor de geest halen. Eigenlijk zou ik nu nog door stomheid geslagen moeten zijn maar het simplisme van bekende Nederlanders wordt gewoon. Het reageren ging uiteindelijk om het reageren en niet meer om wat is gezegd. Dat was wel duidelijk.
Een genot om hier weer aan herinnert te worden. Ergens. En Jan, stenigen na die wissel was dichterbij dan respecteren. Wat een Dick!
En drs. Mallebroodje? Die bleef verdacht stil na dit incident, aldus het jonge ding uit de achterban.

click HIER om terug te gaan naar index

New Orleans anno 1798

Geweken 2005 wk 35:
"Looten, shooten en bloedpoepen!"

Terwijl een deel van het zuiden van Amerika de zoete wraak van Katrina over zich heen kreeg waarde ik mij in de stad van de brandende appartementen. Ook toen ik weer in het haagsche was brandde er een tiental afrikanen met een huis mee af.
Ik zat in een hotel in het noorden van de schuldige stad. Parijs. Montmartre, overgenomen door de (noord)afrikanen. Overdag, ter hoogte van de Sacré-Coeur, leek het idyllisch. Artistiek, iets voor en van kunstenaars (volgens de Capitool Compact). Leek. 's Avonds is het er vergeven van de niet-Fransen. Vervelend, risicovol, geen aanrader dus. Kleding voor een euro, te veel souvenirwinkels (t-shirts, petten, eiffeltorens en andere poppenkast), opdringerige kansarmen. Wegwezen was het devies. Een beetje de haagsche stationsbuurt, avant la letre . Maar Parijs is een fantastische stad, misschien niet zoals het ooit geweest is (zoals beschreven door menig schrijver of beschildert door menig schilder), ik weet eenmaal niet beter. Ooit de retour? Zeker, maar dan in de omgeving van Saint Germain. Mooi, rustiger, meer Frans.
Op de hotelkamer was alleen CNN te verstaan. Een vloedgolf aan nationalisme en misplaatst patriottisme dus. Twee dagen lang naar dezelfde beelden kijken, bijna net zoveel desinformatie als water door de dijken stroomde. Met het hoogte punt in een enkel commentaar. Ik zat ervan rechtop in het bed (het was avond en mijn voeten waren in staking). De verslaggever van CNN probeerde de ernst van de situatie te duiden door, met een door een ramp in gegeven klemtoon, te zeggen dat de slachtoffers allemaal in vodden liepen. Wat een zak! Die mensen lopen daar altijd zo gekleed. Het is het armste deel van Amerika dat daar woont. 60% (ongeveer, kan ook meer zijn) is werkloos, leeft onder het bestaands minimum. Waarschijnlijk is de ghetto daar net zo groot als de provincie Utrecht. Ongelofelijke wereldvreemde knuppel. Als men bij CNN al niet weet hoe het eigen volk er aan toe is in 2005, wat blijft er dan over van de fatsoenlijke verslaggeving. Zouden de Amerikanen (wit) dan toch enigszins onverschillig staan tegenover de Afro-Amerikanen? Onwetend, onverschillig, what ever! Het riekt naar enige plausible deniability .
Succah's!
Voor Parijs eerst de Londense metro gewaagt. Geen rit zonder de gedachte aan de aanslagen. Geen angst of achterdocht. Geen nerveusiteit, geen zweet. Daar is het een te goed werkend systeem voor, de metro. Bijna ideaal.
Maar Londen is in verval. De huid van de Victoriaanse gebouwen is versleten. Rotting van buiten uit. Langzaam op weg naar verpaupering. Deze fantastische stad lijkt zijn hart te zijn verloren, voelt dood aan. En geen enkele indruk dat hier iets aan gedaan wordt. Het politieke centrum van Engeland maar vol lege hulzen. Londen is, als dit zo blijft, over een tijdje niet meer. Een aanslag is de moeite niet meer waard. De straten vies en smoezelig. Versleten. Niet verwonderlijk voor een stad met miljoenen toeristen per jaar. Zie hier, de oplossing gevonden. Anders dan Parijs, daar blijven degene die de stad langzaam afbreken achter. Londen wordt versleten maar verlaten door de dagelijkse stroom afbraak. Het pus stroomt de stad uit middels de verkalkte aderen van de metro. Ik miste de bordjes over instortingsgevaar. Nogmaals, het systeem is ideaal maar verdiend onderhoud en krijgt het niet. Afschuwelijk, afzichtelijk en vooral vies. Goor.
Londen sterft een langzame dood.
Maar ik moet en ga terug voor een second opinion.
En New Orleans? Dat kunnen ze beter onder water laten liggen. Bespaart bergen geld en de mensen krijgen een nieuwe kans om een leven op te bouwen, ver weg van de goot waar ze uitkomen.
En over de plunderaars en verkrachters? Vroeger hadden wij onderling een uitspraak welke opgeldt deed bij alles m.b.t. geweld etc.:
looten, shooten en bloedpoepen!”
(Shoot to kill!)

click HIER om terug te gaan naar index

Geweken 2005 wk 36:
Nederland - Andorra, een verslag

(Het volkslied gemist, gelukkig, ik hoorde Serano weer blèren)
Eerste helft:
- Robben, geinig beweging, slecht schot.
- Verslaggever: “Andorra is hier niet om te voetballen maar is hier om hinderlijk in de weg te lopen.” Geniale opmerking (voor een verslaggever).
- Corner NL, Robben: rugbygoal, over dus.
- Inworp Andorra: “Schiet ‘ns op man!”
- Nr 11 van Andorra gaat liggen. “Wegwezen met die gast!” Brancaard erbij, hup de gracht in (is er eigenlijk wel een gracht?).
- Corner NL: belabberd. Sneijder weer.
- De arts van Andorra lijkt verdomde veel op Roberto Carlos.
- Van der Vaart houd de bal lekker binnen, Cocu hopeloos zeikschot (ouwe zak!).
- Lucius gepoort (panna!).
- Boularouz, lelijke vent.
- 15:00 minuten onderweg maar waarheen.
- 16:00 minuut: gvd 30 seconden een kind met een fototoestel in beeld!
Gvd nog iemand met zo'n ding in beeld! Lekker belangrijk!
- Van Nistelrooij is op z'n tenen getrapt (letterlijk).
- Opdam, kut pass. Achterbal.
- Van Nistelrooij, baggerschot. Duidelijk gefrustreerd. “Oppassen, anders lekker douchen.”
- 22:13 minuut: Van der Vaart met een meesterlijk doelpunt, kan niet anders zeggen (“Duitser!”)
- Het publiek op z'n origineelst ( not! ). “Wat een volk!” (6x: 3, 2, 1, heeeeeeeeeee, en dan maar hopen op een brainwave. Ongelofelijk)
- 26:52 minuut: Cocu 2 – 0. Nou kom maar op met die doelpunten.
- 27:00 minuut: het blijkt een eigen doelpunt (Lima). Wat een lul (mooi schot trouwens).
- Wissel bij Andorra. “Nr 11, wegwezen!”
- Van Persie kopt mis. “Met z'n hoofd er niet helemaal bij?”
- Silva (Andorra) probeert de cornervlag uit z'n gat te schieten vanaf 20 meter voor het doel.
- Van Basten ageert op unfair-play. Van Basten: “This is not fair! ” (heumeu)
- En Hakkuh!!!
Cocu heeft het gelukkig nog steeds achter de ellebogen.
“Stomp die nr 5 op z'n kin, Sar!”
Cocu wereld gozer.
Ja hoor, kaarten! Cocu rood!!!
Wat een gegal (grens, hondenlul).
- 39:00 minuut: “Jetzt geht es loos!
- De arts van Andorra is op zeker een kloon van Roberto Carlos.
- Publiek: “hij is een hondenlul!” Wederom niet de originelietijdsprijs maar ze hebben een punt hier.
- 42:21 minuut: mooie pass, Van Nistelrooij klutst ‘m erin (klasseloos maar telt). 3 –0.
- Van Persie mooi! Van der Vaart mooi. Sneijder, …. Lul! (jammer)
- Corner NL: weer bagger. - Geel voor die blauwe rat. - Vrije trap NL: bout bal!! - Lucius: ‘mooie pass' op blauw.
- 48:40: rust
(geinige eerste helft)

[86% balbezit NL (hoe meet je zoiets in godsnaam).
2x de reclame van Heineken achter elkaar?! Hij is wel leuk maar niet zo leuk!
Biertje? Ja lekker.
Is dat tussengelul nou al afgelopen? Gvd weer reclame. 1.5 minuut lullen, 12 minuten reclame. En ik moet niet eens pissen. Ellende!
21:31u: Nescafé reclame. Lekker koffie. Niet dus! Voetbal en bier, meer niet. (ik zit aan de Aquarius maar ik schrijf het verslag)]

Tweede helft:
- De scheids schijnt opgetreden te hebben tijdens rust. Lachuh.
- 45:51 minuut: Corner. Aardig
- Sneijder geel. Pfff
- Boularouz, bout pass.
- Babel loopt warm. Coole afro. Beetje Supremes (of Boney M).
- Kans! Sneijder kapt zichzelf kansloos. Hij is te klein voor de bal.
- Van Nistelrooij is geen kopper, dus naast.
- Van Persie: lekker bezig.
- Weer reclame door het beeld voor de rimboe. “Pleurt op man! Kut reality-poppenkast.
- 57:35 minuut, Van der Vaart: rugbygoal, over dus.
- Weer Robben met mooie pass, nu Van Persie overkoppent.
- Boularouz, weer een kut pass.
- Robben weer een bal vanaf de zijlijn op de penaltystip (niemand).
- Andorra aan de bal. Even kansloos als zonder.
- 64:00 minuut: het lijkt niet veel meer te worden. Nog even en ik ga zappen.
- Corner Andorra, lachuh. (Eerst komt Vennegoor of Hesselink er in. De mooiste naam uit het voetbal)
Van der Sar duikt potsierlijk, ik zeg onnodig, naar de bal.
- Boularouz geeft goeie pass?
- Robben is twee man voorbij maar schiet knap voorlangs (das nou jammer. Echt).
- vier dikke idioten, oranje uitgedost op de tribune en (toch) triest kijken. Ik voel me triester. Wat een klootjesvolk.
- Gelukkig nog maar 17,5 minuut.
- Corner NL: kortgenomen (vakterm), schot Van Persie… niks. (Dan maar een sigaret)
- De verslaggever geeft wisseladvies ‘aan' Andorra. “Man houd je bek!. Zak!”
- Van der Vaart weer een rugbygoal (die bal vinden ze nooit meer).
- Boularouz geeft weer een goeie pass (bal komt zelfs voor het doel). Laatbloeier.
- Neus d'rin , neus d'ruit. Tabee Sneijder, ola Maduro.
- Nederlander op de tribune valt in slaap. Fake, volgens mij zie ie “heb ie het” tegen de cameraman!
- Maduro bijna. Van Persie fabelachtig (althans ik hoor het publiek, ik zat te schrijven. En de herhalingen bij SBS6 zijn standaard kut of zijn er niet. Pech dus).
- Van Nistelrooij vastgehouden.
Penalty NL. Eeeeeeen…. (hij) mist! Paal! Wat een lul. “Wissel!”
(Laatst gemiste penalty: Kluivert tegen Italië in 2000? Lijkt me sterk.)
- Pff nog 5.5 minuut.
- Van Persie, balkunstenaar.
Lekkere vrije trap: goal (Van Nistelrooij).
Geel voor Van Nistelrooij wegens poppenkast.
Blijft een zak, immers penalty gemist.
- Vrije trap Van Persie: te over.
- 93:00 minuut: einde oefening. 4 - 0

click HIER om terug te gaan naar index

trademark of Paul Smith

Geweken 2005 wk 37:
Een paar pondjes lichter

Om te beginnen het volgende aan de vrouwen in een heteroseksuele relatie:
Dames, indien uw vertrouweling een boete ontvangt van €2250,- kunt u er met een gerust hart vanuit gaan dat hij deze niet heeft gekregen wegens 330 km p/u rijden met een alcohol promillage van 4.2, op de snelweg tegen het verkeer in zonder licht. Uw liefste heeft hem dan in een van die smerige dametjes gestoken welke uit de Keileweg zijn verbannen. U weet wel, zo'n heroïnegriezel waarvan je niet direct kan opmaken of het een doos van naturen heeft, of dat het een omgebouwde kerel is. Dus wanneer er een bekeuring van de Staat der Nederlanden op het dressoir ligt, deze €2250,- verlangt, denk dan aan de lelijkste en vieste vent die u ooit gezien heeft, maak er in uw gedachten een vrouw van, dat is dan hetgeen wat u voor is geweest.

Voor dat zelfde geld kan je jezelf een nacht laten verwennen in elke gewaardeerde seksclub en daarna de genuttigde fles Dom Perignon nog op een plek achterlaten welke niet echt gebruikelijk is, en er nog mee wegkomen ook, omdat je zo'n goede betaler bent. Maar wie ben ik.

De Haagsche Courant is niet meer. Nu al een paar weken word je in 's-Gravenhage verwacht een slap aftreksel van het Rotterdamse AD te kopen. Toch maar weer een poging gewaagt, dit weekend, deze te lezen. Hij is immers maar €0.50 (op zaterdag €1,-), wat trouwens een fatsoenlijke prijs is voor een krant. Tegenwoordig betaal je ‘gewoon' €1.20, dat is nog steeds twee en een halve gulden (op zaterdag wordt dat VIJF gulden (€2.30), en 80% is dan triviale informatie). Mening over AD Haagsche Courant (zo heet het echt!)? Acht het zal wel wennen want immers onomkeerbaar. En het gaat niet ten koste van mijn haagsche identiteit, hoe flets Den Haag ook lijkt te worden.
Uit deze krant onthoud ik een stukje over de arrestatie van een Italiaanse maffiabaas.
Omdat hij gezocht werd had hij zich schuil gehouden in het huis van een eerder gevatte collega. De vrouw des huizes was zo goed om voor de wiseguy hoogwaardige zalm in huis te halen. Grote hoeveelheden. Dit echter werkte als aanwijzing en zodoende kon hij gearresteerd worden.
Je verzint dit als schrijver niet. Het zou het slechtste plot ooit geschreven zijn. Maar de werkelijkheid is des te lachwekkender.
De man wordt verdacht van oa. het brein te zijn achter de grootste (Italiaanse) zwendel van namaak merkkleding. Zie hier, een mooie brug naar Ebay.
Ebay, de wereldwijde internetveiling. De plek waar 150.000.000 mensen als leden spullen kunnen veilen of kopen. Ik heb het sinds kort ontdekt. Uiteraard was Ebay geen vreemde voor mij maar (ver-)kopen deed ik via deze site niet. Het eerste wat ik kocht via Ebay was de actiefiguur ( actionfigure voor de jeugd van tegenwoordig) Ajax van de Warriors, een week of zes geleden. Iedereen zijn eigenaardigheden.
Twee zomers geleden kocht ik in een klein maar modieus winkeltje een pet ( cap voor dezelfde jeugd) van het merk Paul Smith. Ik kende het merk niet maar de pet zag er kwalitatief goed uit en omdat ik zomers niet meer zonder de deur uitga, doe ik het niet meer voor minder. Ik heb in de twee jaar dat ik de klep draag maar 1 keer iemand een herkenend geluid horen maken over de merknaam, verder is het bijna mysterieus stil gebleven. Internet bood uiteraard, edoch veel later, verlichting. De site PaulSmith.co.uk wees mij erop dat het gaat om een heuse kledingdesigner. En een met schitterende kleding. Maar met schitterende kleding komen natuurlijk ook schitterende prijzen.
Veder zoekend kom ik er achter dat het een Engelse (Londense) designer is. En daar ik een paar weken geleden in Londen was, ben ik langs twee winkels geweest van Paul Smith. Eigenlijk langs 1, het betrof hier de kostuums en dus (financieel) niet voor mij weggelegd, en bij 2 naar binnen. De jeans-collectie. Nog steeds ernstig aan de prijs maar het virus sloeg over. De Paul Smith-fase vond aanvang. Eenmaal thuis vatte idee om eens op Ebay te kijken post. Er wordt genoeg aangeboden maar niet alles is even interessant. Ik bied op twee shirts maar word overboden. Een ander shirt wenste ik eigenlijk niet door mijn neus te laten boren maar bij £ 107,- (€160,- !) schrok ik wakker uit de veilingroes waar ik in terecht was gekomen en liet ook deze voor wat het was: een verdomd mooi shirt. Wel zag ik dat iemand meerdere t-shirts van het merk aanbood en voor weinig. Ebay gaf aan dat het aanbod nog maar 5 minuten geldig was. Ik kon de verleiding niet weerstaan om op een tee van Paul Smith £1,25 te bieden. Gewonnen! Dat is handel, dacht ik. De verzendkosten waren 5x zo veel als het t-shirt maar de bellen bleven stil. De transactie werd voldaan (PayPal, ideaal systeem, iets te), het wachten was op het t-shirt uit land van herkomst, United Kingdom (volgens de gegevens van de verkoper).
In het dagblad Trouw van zaterdag las ik (toevallig, namelijk in de kroeg en de krant lag op de tafel waaraan ik zat) een artikel over oplichting via internet, hoofdzakelijk Marktplaats.nl. Het stuk opende met de zin: “mensen willen nou eenmaal bedrogen worden”. Inderdaad, want wat schiep mijn verbazing toen ik een paar dagen na de transactie een brief van de PTT ik de bus vond? Ik kon een pakketje ophalen op het postkantoor. Een pakketje uit Thailand. Ja, toen gingen alle bellen, klokken en sirenes af. Ietsje te laat. Ik ben dus geflest. Gelukkig is het verlies te nemen en de les geleerd, althans ik ben vanaf nu alert. Wat knaagt is de domme naïviteit die ik bezat door te denken dat er Paul Smith t-shirts te koop kunnen zijn voor £1,25. Deze domme naïviteit irriteert. Dat Louis Vuitton petje dat ik eerder ontving dan het t-shirt, doet nu ook best fake aan. £21,- voor wat toch wel een matige imitatie lijkt.
50% van wat ik reeds besteld heb via Ebay is binnen en dus nep. De kans dat de rest dat ook is acht ik klein maar de feiten liegen er niet om, verontrusten zelfs.

(De percentages kloppen niet helemaal want tijdens het schrijven van deze Geweken heb ik via Ebay een shirt gekocht, uiteraard van Paul Smith en voor £63,- (€91,-) en als deze echt is dan heb ik een koopje (relatief). Als!
Waar ik het vertrouwen vandaan haal? Geen idee. Waarschijnlijk hebberigheid naar Paul Smith artikelen en als ik daar voor gestraft moet worden dan is dat reeds gebeurd. Denk ik, hoop ik, misschien.)

click HIER om terug te gaan naar index

Geweken 2005 wk 38:
(geen titel)


De drang bestaat
vaak, altijd
als de gedachte komt
en gaat.

Geen reden om 't niet te doen,
niets volgt.
Het begin een lege pen.
Geen symboliek

Onrust op papier
maar de ogen luisteren niet
zo nauw.
Hebben een andere kijk.



verreck.nl 2005

click HIER om terug te gaan naar index

'mercenary', haar laatste woord.

Geweken 2005 wk 39:
Prima Prisma

Merkwaardig moeizaam. Afscheid nemen, eigenlijk afstand doen.
Vervangen.
Inruilen voor een ander, na jarenlange trouwe dienst.
Probeer het maar eens te verwoorden, het weggooien van een woordenboek.
Hoe vaak wordt het niet probleemloos in de vuilnisbak gegooid. Achterloos. Tuurlijk, er wordt afgevraagd of hij nog nodig is, maar bij een negatief antwoord of het niet weten verdwijnt hij (of zij, naar gelang de liefde) tussen het huisvuil. En wanneer zij vervangen gaat worden dan is de drempel sowieso zo goed als verdwenen. Weg dat vergeelde, gescheurde boek vol ezelsoren. Dat uit de middelbare schooltijd, strijd, schoolstrijd stammende boek vol losse woorden, fragmenten uit zinnen. Uitzinnig! Bladzijden zijn eruit verdwenen maar nooit gemist. Nimmer lijken de woorden nodig geweest en dus niet opgezocht.
Ik ondervind wèl een probleem voor het weggooien. Op zijn minst een drempel op weg naar.
Een engels woordenboek weggooien. Eigenaardige gedachten neemt dat met zich mee. Ook al wordt zij vervangen. De nieuwe is dan ouder, maar ook uitgebreider want naast engels-nederlands ook nederlands-engels. Iets wat bij de nieuwere oude ontbreekt. Zij kan dus weg. Edoch, het altijd ondervonden gemak weerhoud mij daarvan. Sentimenteel om een woordenboek. Goed gevoel. Losse woorden, gemeenschappelijke waarde.
Zij heeft me vaak verder op weg geholpen. Wanneer ik vast zat, maakte zij me los. Regelmatig liet ik al haar bladzijden onder mijn vingers ratelen. Snoof ik aan de door de jaren getekende pagina's, vage pagina's. vagina's. Ontelbare keren liet ik mijn kin op haar rusten terwijl zij dicht geslagen was. Rook haar in haar geheel, denkende aan woorden. De woorden zoek. Een woordenzoek in haar als woordenboek.
Nu ik haar heb weten te waarderen is de tijd rijp voor haar om te gaan. Wat haar laatste reis zal zijn weet ik niet maar deze begint bij mij in de vuilnisbak. En als dit niet haar laatste reis is maar een nieuw begin? Dan is het mij geen groter genoegen dan aan de wieg daarvan te hebben gestaan.
Miss Dictionary, time to go”.
Een laatste keer in handen, kijkend naar willekeurige pagina's. Een laatste woord:

mercenary / I bn huur-; te koop; - marriage , huwelijk uit berekening. II zn huurling

Ze gaat.



Nog een eerste aforisme aan Lode, de pasgeboren pikkebaas van ogenschijnlijk de gelukkigste ouders van dit moment:

“Het begin van het einde is verder weg dan het einde van het begin.” (verreck.nl, 22-09-2005)

click HIER om terug te gaan naar index

Kees van Kooten

Geweken 2005 wk 41:
De week Van Kooten

Een week, drie boeken van Kees van Kooten verder (exclusief het genot van de herhaling, ook deze week, van een vierde). Noem het achterstalling onderhoud van de algemene ontwikkeling. Vermindering van de culturele onbenulligheid. De ingezette achtervolging van een achterstand. Voeding, gezond en geen gezeik als: overdaad schaadt.
Van Kooten de man van het grootse woord. Lezen wordt een ontdekking, het tijdverdrijf voorbij.
Daar zit je dan belachelijk te zijn met de gedachte gericht op de volgende Geweken. Zo nu en dan spreek je je omgeving aan over de stukken die je schrijft op het ruime internet. Maar eigenlijk verdien je het schaamrood op je kaken. Zwijgen lijkt gepast. Lijkt, want ik wens niet te wijken voor andermans genialiteit. Mijn manshoog respect wijkt immers ook niet voor de bewondering.
Een meester geeft altijd les, dus zoek ik zijn leer. Zoek zijn les en als het nimmer zo bedoeld is kan ik lang zoeken. Dat is niet nodig.
Kees van Kooten lezen is muziek luisteren. Zijn woorden zijn het ritme. Als je goed luistert, leest, speelt de spelling. Drummen de woorden door. Volume heeft geen rol, evenals geluid. Hard lezen of zacht lezen: altijd hetzelfde resultaat. Les: schrijven is muziek maken, met woorden als instrument. Spelen alsof je nooit anders doet.
Zodoende speel ik nu ook, de maëstro mijn meester. De regels ken ik niet, of amper. Ik noem het schrijverlijke vrijheid, zoals het spreekwoord van de dicht dat voorhoudt. Eens komt er muziek. Ik zoek! Korte zinnen. Leest makkelijk, eenvoudig ritme. Komen en gaan. Schieten te binnen. Staan. Twee, drie woorden. Soms maar een. Net poëzie. Misschien wel de dunne lijn naar proza. Proza, pop op papier. Kort en krachtig, makkelijk nog eens te lezen. Ook verkrijgbaar in lange zinnen maar gelijk een stuk moeilijker te lezen of te begrijpen want je raakt immers de draad sneller kwijt als je even niet op let en struikelt over de komma's en de voegwoorden die te pas en te onpas worden gebruikt door de schrijver, wanneer deze bewust het uiterste vergt van de lezer of wanneer hij deze stijl zich simpelweg heeft eigengemaakt en ook mij tot waanzin drijft, zoals wel te merken is want waar is in godsnaam de punt in deze zin, het punt van deze zin is wel gemaakt en is het punt voor een punt daar. Hier!
Spelen ik zei 't al, maar uiteraard is het meer, veel meer. Een onderwerp. Een gebeurtenis onderwerpen. Het valt niet te ontkennen dat al tijden, eigenlijk sinds de Geweken, alles wat opvalt, irriteert, frustreert en er dus uitspringt in een vertelslag vervalt, op weg naar weer een geweken week. Maar de geslagen gaten geven aan dat, ondanks de gedachten, weinig tot wasdom komt. Wekelijks onderwerpen genoeg:
- Bot: de zoveelste politieke slappe zak.
- Wiegel: waar blijft de man, de messias!
- Nederlandse rap: als bevestiging van de verloedering van de Nederlandstalige muziek. Pop als in popmuziek, ja maar muziek? Triest!
- de JSF: 50% minder is nog steeds 50% te veel.

Zaterdagmiddag, binnenstad 's-Gravenhage. De oktoberzon doet al een week niets anders dan schijnen. Het lijkt wel een lente zonder knoppen. In een t-shirt, pet op, over straat. De terrassen vol. Terrassen welke normaliter al vanwege de aanstaande winter een onderdak geboden had moet zijn. Stoelen en tafels opgestapeld opgeslagen, zijl er over, tot volgend jaar. Een onderwerp op zich.
Zaterdagmiddag in de stad. Niet volledig doelloos, eerder onder het mom: we zien wel. Deze week is, 25 jaar na dato, de film The Warriors opnieuw uitgebracht op dvd met als subtitel: the director's cut. Met een tas vol kleding van de outlet-store (ook zo'n trendwoord uit het hedendaagse winkelen) van Maison de Bonneterie, op jacht naar de dvd. Een tas vol dameskleding. Heren tellen niet mee bij deze outlet. Welgeteld of niet gelet. De Mediamarkt, met zeker duizend dvd's, kan niet in mijn behoefte voorzien. Wat verbaast want men verkoopt daar wel de, door mij middels koste nog moeite gespaarde moeite, via internet bestelde, documentaire c.q cultfilm Riding Giants (geen porno, zoals de titel doet vermoeden). Het door de golfsurfende goden vertelde verhaal van het ontstaan van bigwavesurving. En in 1 week tijd drie keer gezien, dus ja een goede film. Waarin een van de mooiste uitspraken wordt gedaan tijdens de aftiteling. Hoeveel mensen zal dit zijn ontgaan en toch zeggen dat zij de film hebben gezien?
Na de Mediamarkt, de Bijenkorf. Haar magere aanbod deed dat wat je ervan kon verwachten: teleurstellen. Dan toch maar langs de Free Record Shop. Waar ik trouwens nog nooit een free record heb gekregen of zien liggen. De Zeeman onder de muziekwinkels. Blauw en geel, koud en kil. Een rommeltje om te zien. 1 voor zoveel, 3 voor weinig. Lokroep voor de graaicultuur. Een hoek met boeken, twaalf uit 'n dozijn. Computerspellen, gameconsols en film op dvd. Wat voor een winkel is het eigenlijk? Al met al ook hier niet wat ik zoek.
Op weg naar de uitgang zegt S.: “Sanne Walles de Vries komt hier signeren”. Ik geef aan dat dat leuk is voor haar op mijn, voor S. bekende, cynische toon. “Vind je haar niet leuke dan?” Nee ik vind haar niet veel aan, antwoord ik en allerlei gedachtes over Sanne Walles de Vries schieten door mijn hoofd.
Dat ik haar een paar jaar geleden heb gezien op het Crème de la Crème-festival in het Congresgebouw. Daar waar ze een aantal liedjes zong uit haar voorstellingen en ik dit wel leuk vond, ik ben immers een succer voor melodramatische liedjes van cabaretiers. Dat ik haar bijzondere gelaat niet kan loskoppelen van Bassie&Adriaans plaaggeest of van Jack Nichelsons versie van de Joker. Dat ik vind dat zij haar ziel heeft verkocht aan het spelen van typetjes bij Jack Spijkerman, deze steeds minder begonnen te lijken dus minder leuk werden en ik zo haar creativiteit als artiest ondermijnt zag worden. Maar wie ben ik.
Het "ik wel" van S. haalde mij uit deze gedachten en voordat ik iets negatiefs wilde antwoorden ontwaarde ik Sanne Walles de Vries twee meter van mij vandaan, neuzend door een stapel 3 voor weinig.

Een kwartier later ging ik, na de Slegte te zijn uitgekomen, huiswaarts met twee nieuwe tweedehands boeken, eigenlijk vier, van Kees van Kooten. Niet geheel onverrichte zaken dus.

click HIER om terug te gaan naar index

Gonzo

Geweken 2005 wk 43:
Gezond, igd

De deurbel gaat, de middag loopt ten einde. Mijn moeder doet open, nou ja vraagt door de intercom wie het is want zo gaat dat als je vier hoog woont. Ze luistert het bezoek af, verschrikt kijkt ze om en ik zie aan haar dat er iets staat te gebeuren. Exact weet ik het niet meer maar ze zal iets gevraagd hebben als: “Wat heb jij gedaan?” Haar grote ogen voorspellen onheil. De deurbel gaat nogmaals, nu is het de bel van de voordeur. Ze doet open, de wijkagent verschijnt en die leek verdomde groot zo in de deuropening, tegenover mijn moeder. Zeker in mijn ogen. Al snel werd duidelijk waarvoor hij opdook. Hij had mij “op heterdaad betrapt” op het spuiten op de muur (wat hij achteraf gelogen bleek te hebben anders had hij me wel in mijn kraag gevat. Maar ik was kort daarvoor al getipt dat hij wist wie ik was: verlinkt!). De verf was uiteraard van mijn vingers maar mijn pokerface werkte, ook toen, niet. De lul dus. De lokale bromsnor begon haarfijn uit te leggen hoe en wat. Mijn moeder nam het allemaal stilzwijgend aan. Een boete was een van de te verwachten gevolgen, in het slechtste geval kon ik rekenen op fl. 25,- per letter (schoonmaakkosten). Godverdomme, moet er door mijn hoofd zijn geschoten, ik had de halve wijk onder gespoten. Failliet! De diender ging weg, mijn moeder deed de deur dicht en vervolgde met de meest angstaanjagende zin die toen uitgesproken kon worden: “Wacht maar op je kamer tot je vader thuis komt!” Gedoemd. Shit! Twaalf of dertien moet ik zijn geweest toen ik met de moed der wanhoop over mijn stoel hing, op mijn kamer, wachtend op de thuiskomst van hem die recht sprak binnen ons gezin. Als het mogelijk was geweest had ik mijn nervositeit eruit gekotst. Vanzelfsprekend kwam mijn vader thuis gelijk het moment dat de rapen gaar waren. In die loop der jaren had ik wel eens een paar zwiepen om mijn oren gehad waarbij de redelijkheid, op zijn minst, betwistbaar was. Merkwaardigerwijs bleef dit uit op deze bewuste dag. Maar woest was hij wel, je merk dat aan alles wat je vader is. Hij pakte zijn jas, autosleutels en ging op zoek naar de plekken waar ik, door middel van de spuitbus, mijn pseudoniem had achtergelaten. Mijn vader, stilzwijgend buiten zinnen. Mijn moeder, eveneens volledig over de zeik voor het raam staand, vroeg of datgene aan de overkant ook van mijn hand was. Ze wees de straat over, haar gestrekte vinger gericht op een grijs rolluik van een modehuis aan de overkant van de straat. Ja, zei ik, ondertussen in het alles-bekennen-stadium. Het moet wel gezegd: het stond er verdomde mooi op. ‘Mijn' naam als enige op dat reusachtige rolluik. Tectyl in plaats van verf, dus een mooie evenredige dikke lijn, zwartbruin van kleur, nog moeilijker te verwijderen. Netjes tussen de lijnen, letters en cijfers zo'n 40 cm groot. Een paar jaar heeft dat er nog op gestaan: ROCK'71.
Mijn vader wist zich naderhand nog te herinneren, nadat hij had bevestigd dat ik ‘lekker bezig' was geweest in de buurt, dat ook voor zijn winkel, een paar kilometer verderop, ik mijn handtekening had achter gelaten. De walging overduidelijk. Ik weet het mij nog goed te herinneren, het was op een zondagochtend. Op pad met een jongen uit de buurt, een paar jaar ouder dan ik en medeverantwoordelijk voor ROCK'71. Op de fiets en langs het winkelcentrum waar mijn vader werkte. Verleid door de spanning die voor de daad altijd heftig aanwezig was rond de maag. Tegenover de winkel bevond zich het trappenhuis en de lift naar de parkeergarage. Een muur van meer dan een meter hoog, de rest pantserglas, mat en met ijzerdraad verweven. De letters waren zo groot als de muur, blauw en paars: ROCK'71, CITA, NORTH SIDE. Wekenlang heeft het er gestaan. Het gaf een merkwaardig prettig gevoel wanneer ik bij mijn vader de tijd moest doorbrengen en ik verveeld naar buiten keek. Hij had geen idee. Tot na die dag dat de wijkagent mijn grootste geheim verraadde. Wat zou die ouwe gedacht hebben weken lang, zes dagen per week, tot de muur schoongemaakt was?

Dit komt mij zo voor de geest, naar buiten kijkend, koffie in mijn, met uitzicht op een rij portiekwoningen waar menige naam op gespoten staat. Pas gedaan of half vergaan. TV West heeft maanden geleden een bijdrage uitgezonden over graffiti in de stad, waarin de straat waar ik overheen kijk ruimschoots genoemd werd. De straat kent graffiti als terugkerend probleem. Een soort water naar de zee dragen wanneer het op schoonmaken aankomt.
In de periode van het bezoek van de wijkagent en de jaren erna was het schrijven op muren, het liefst op plekken die opvielen en moeilijk bereikbaar waren, enorm in de mode, een rage. De muren in mijn wijk stonden vol met namen waarvan ik er vele persoonlijk kende: MACK'81, GAS'81, KUT'81, MGB (een groep waar de vorige onderdeel van uitmaakten), GUUST'81, OSS, BOKA, LIMA, CITA en de KGB (een groepje jongeren waar ik kort na de wijkagent verder in opgroeide). Andere namen die tot de verbeelding spraken in Den Haag waren: RIFF'80, SIR-X (waarvan zelfs mijn vader zei dat die naam overàl stond geschreven, de Haagsche Courant heeft ooit een kort artikel aan SIR-X gewijd), BARRACUDA (fantastisch mooi woord. Jaren later kwam ik er achter dat het een vis was, en wat voor een.) en BULLDOG. Later werd ook SENSE een bekende plaag voor de gemeente reiniging. Ook zag je vroeger veel NAPAKU, veelal met stift, op de raarste plekken. NAPAKU, de onlangs overleden haagsche kunstenaar. Ik hoorde vroeger al dat het een oudere kerel was en geloofde het nauwelijks. Ook JIMBO werd een redelijk begrip, zeker toen hij zijn naam inkortte naar JIM en waanzinnige graffiti ging produceren (ook i.s.m The Split Force). Ik zie nog steeds die enorme Hulkfiguur met bliksem uit zijn ogen, een meter of 10 groot en breed, bij het station Holland Spoor. Jaren keek die uit op de Parallelweg terwijl ik langsreed in de tram. Ook op het terrein van F.C. Den Haag maakte JIM naam, en nog steeds.
Maar de naam welke mij het meest is bijgebleven was: GONZO. Ook een van de ‘oude garde'. Die naam spreekt lekker. Komt door die o's. GONZO, op z'n haagsch G onsoow (met de ‘g' uitgesproken als bij het franse gar ç on ), naar die idiote paarse vogel van de Muppetshow. Die bij elke intro van de partij was, met trompet. Onsterfelijk. GONZO, niet de bekendste naam van op de muren, die eer komt SIR-x toe, maar zeker geen onbekende. Hij blijft om een andere reden de tot mijn verbeelding spreken: hij had een vlag met zijn ‘naam' erop die hij regelmatig bij F.C. Den Haag ophing. Strak gespannen op het hek, gericht naar het veld en ere tribune, van de North Side. Midden Noord! Toen een gewoonte, nu voor mij de basis van mijn buitenhuiselijke pubertijd. Onlosmakelijke lotsverbondenheid, een jaar of tien. Ik kom nu al jaren niet meer in het Zuiderpark, straks volledig verledentijd door een stadion buiten de stad. GONZO, met krachtige dikke letters gespoten op een horizontaal gehouden haagsche vlag. Met daaronder, in dezelfde breedte, de kop en excentrieke snavel getekend van die rare vogel. Toentertijd tekende ik dit beeld regelmatig na in mijn schoolschrift. Mijn koninkrijk voor een foto van die vlag. En dat twintig jaar later. Jeugdherinneringen die zeldzaam zijn in het licht van een burgerlijke samenleving. Zoete schimmels.
Ik nader het einde van deze geweken en die vlag heeft mij nog nooit zo helder voor de geest gestaan. Het groen en geel zoals van die vlag, die naam tevens bekend van vele muren, de atmosfeer van het stadion en Midden Noord in het bijzonder, de sensatie maar bovenal de leeftijd zullen van invloed zijn geweest op het gevoel wat behouden is gebleven.
Het is verworden, het is verwoord.

click HIER om terug te gaan naar index

Geweken 2005 wk 46:
De rotte appels van oranje

Aan een ieder die zich afvraagt in wat voorn maatschappij we leven: hier een geruststellende bijdrage.
Zo is ons juist gepasseerd zaterdag 12 november 2005. Met als hoogtepunt de intocht van Sint Nicolaas. Zelf zie ik deze periode elk jaar beetje bij beetje verder afkavelen richting het moment dat er besloten wordt het hele gebeuren rondom de goedheilig man af te schaffen. Dit moment is jaren gelden al ingegeven door het typisch linkse gezwam over de discriminaire verschijning van Zwarte Piet. Verbazing is geboetseerd tot gewenning. Hoe zot en onwenselijk dit laatste ook is. Voorburg 2005: de intocht in dit stadje naast Den Haag gaat gepaard met gekleurde Pieten. Groen, blauw, rood of geel. Verloedering in de gedaante van het feest voor kinderen. Discriminatie is iets van volwassen, u en ik dus, kinderen worden kleurenblind geboren. Maar het toppunt van de verloedering zit ‘m niet in de gekleurde Piet, hoe veelomvattend die bijdrage ook is. IJmuiden 2005 laat zien waar wij staan als beschaving. Afgelopen zaterdag zijn de Zwarte Pieten daar “geschopt en geslagen door hebberige ouders” (teletekst). De Pieten deelden snoep en vlaggetjes uit maar de mate van vrijgevigheid sprak een deel van de aanwezige ouders niet aan. Vol verbazing nam ik het bericht tot mij. Agressie, slaan, was het eerste wat in mij opkwam, heel hard slaan! In tweede instantie geloofde ik het bericht niet. Het was zo'n momnet van twijfel, het gevoel deel uit te maken van een slecht surrealistisch tafereel. Maar het ongeloof droop af, want ja we leven echt in een periode in de tijd waarin alles kan. Toch vind ik het ook jammer dat ik geen getuige ben geweest van de hele situatie. Ik blijf nu achter met een zelf verzonnen beeld van hoe het er daar aan toe moet zijn gegaan. (Het wachten is op de eerste I-Pod beelden op internet) Slaan, schoppende en vooral graaiende ouders. Ogen in de staar van de hebzucht, blind en beangstigend. En natuurlijk kinderen die dit goede voorbeeld volgen. Pieten die, zonder daar ook maar een moment vooraf aan gedacht te hebben, beroofd worden van hun speel- en snoepgoed. Volwassenen op een kinderfeest, ouders nota bene. Het zal natuurlijk niet verbazen wanneer dit ook de dezelde mensen zijn die de maatschappij de schuld geven van welke situatie zij ook in zitten. En terecht, want de maatschappij dat zijn zij. Ik maak daar al jaren geen onderdeel meer van uit. Ik ben en doe mijn eigen ding. Ik ben van alles maar godzijdank geen onderdeel. De maatschappij gaat voorbij aan mij. Een bewuste keuze en hoe meer die aan mij voorbij gaat, hoe beter. IJmuiden, november 2005 bevestigd mijn vermoeden: de maatschappij is voorbij. Verdronken door de welvaart, ondergekotst door verloedering. Wanneer ik om mij heen kijk voel ik mij vreselijk bedrogen. Alleen wanneer ik niet kijk en niet luister leef ik nog in die heerlijke leugen. Maar nu ik zie en hoor ontwaak ik langzaam uit een nachtmerrie en ontwaar ik mijzelf in iets wat nog veel erger is: de Nederlandse samenleving en de wereld in 2005.
Zo heeft dit Sinterklaasfeest mij toch nog iets geleverd. Omdat het niet in een van schoenen paste of in allemaal tegelijk, is het mij door de strot geduwd.
Gelukkig wordt dit alles snel opgevolgd door de kerst.
Dan kan het er via delfde weg weer uit.

click HIER om terug te gaan naar index

Geweken 2005 wk 46 (2):
Bart Chabot, mijn welgemeende excuses.

Zaterdagavond, 19 november, Diligentia Des Gravenhage. Giphart, Chabot met Bril. Een voorstelling voorgelezen uit eigen werk. Leuk maar bovenal goed, mede doordat ik tijdens deze fase van mijn leven beland ben in het lezen. Het lezen voor te kunnen schrijven, het lezen om te kunnen schrijven. Een aantal boeken, met bovenal zijn columns, van Martin Bril, veel van Bart Chabot en niets van Ronald Giphart als voorbereiding, voorkennis, voorproefje. De onterechte bevooroordeeldheid jegens Giphart bewezen in het onder de indruk zijn van zijn literaire kunde en welbespraaktheid.
Het theatertje volgepakt met gemêleerd, blank, publiek dat de stortvloed van het trio zich gelaten liet welgevallen. Mijn inziens. Op de twee dames na welke in de pauze hun teleurstelling kenbaar maakte aan elkaar en doorvoor te dicht bij mij in de buurt stonden. Ze hadden er “toch wel wat meer van verwacht.” De twee, in te chique getooide kleding, rijke damesluizen. Verbaasd en toch ook terechtwijzend kijkend draaide ik mijn gezicht naar dat van hen. Ik kon het niet laten. Dat ging niet bepaald onopgemerkt want zodra ik mij terugdraaide, met nog immer enige afkeuring in de beweging, gaf een van hen een beschrijving van hoe de omgeving (ik dus) dacht over de eerder verkondigde mening: “staan weer twee van die mopperende vrouwen (…)”, of iets van dergelijke strekking. Ik streef er dan ook naar regelmatig mijn blik voor mij te laten spreken, niet zelden zonder succes. Nu nog eens extra nadruk gegeven door een verzoek afkomstig van het theatrale trio.
Ik had al een recensie gelezen over hun optreden, hun gedrieën gezien bij Barend&Van Dorp (de enige keer dat ik het uitgerangeerde program langer dan 2 minuten liet opstaan sinds ruim een jaar, zeker sinds Talpa) en Martin Bril, solo, bij De wereld draait door. Er zou enige vorm van interactie zijn met het publiek en wel modern want middels SMS, vertelden zij. Ik was dus voorbereid, al was het maar met de gedachte dat wanneer ik een kort bericht (SM in SMS) stuur, dit hun wat betreft kaliber niet zou mogen ontgaan. Ik heb nu eenmaal enige aspiratie en het zijn wel drie zeer gewaarde schrijvers. Dus mijn beste kunnen zou op zo'n moment het minste moeten zijn.
De pauze werd ingeluid met het verzoek een kort bericht (de SM) te sturen, bijvoorbeeld een openingszin uit de versiertrukendoos.
De lat werd nog eens verhoogd door S, die vol van vertrouwen in mij zei: “Jij moet vast wel iets goeds kunnen bedenken.” De Schat.
De pauze verwerd tot brainstormsessie. De eerste zin die mij te binnen schoot was wel een aardige: “Als jij niet met mij naar bed wil, dan wil ik het wel.” Maar het klemtoongestoei waarin ik terechtkwam maakte dat hij al snel voor wisselende, vooral verkeerde, uitleg vatbaar was en ik ben zoekende naar perfectie, op z'n minst het meest perfecte van een moment. Ongeduld slaat toe wanneer de eerste zoemer gaat ter aankondiging van het einde der pauze. Twijfel aan eigen kunnen (ik overdrijf niet, ook niet een beetje) slaat toe bij de tweede zoemer, de pauze zo goed als afgelopen. Maar dan krijg ik de mij zo bekende en zeer welbevallige grijns op het gezicht: ik heb hem. Ik pak mijn telefoon en S kijkt mij met haar grote zie-je-wel-ik-twijfelde-geen-seconde-ogen aan. Nerveus en zodoende met trillende hand drukte ik op de toetsen om de zin vorm te geven. Een trillende hand want ik sta op het punt het toppunt van mijn kunnen in één zin te kortberichten naar drie echte schrijvers. Ik betreed hun terrein en zij lijken mij daar geen lapzwansen te willen dulden. En ik wil het betreden want ik heb aspiratie en verbeeld mij pretenties. De derde zoemer gaat en ik verlos mezelf door op verzenden te drukken. De beste openingszin van de avond is verzonden voor zijn eerste en laatste oordeel: “Als je ogen konden spreken, was je nu uitgepraat.”
Ik zag mezelf al naar voren geroepen worden en verklaren. Simpel: hoe vaak kijk je niet in de ogen van mooie maar verweesde vrouwen, met fantastische maar lege hulzen. Of dan het begrip ‘openingszin' alleen al. Ik heb altijd wel iets te zeggen, word vaak beschuldigd van het hebben van het laatste woord. Maar het eerste woord komt altijd slecht mijn strot uit. Versieringerwijs. Ik ben dan ook afkerig jegens de openingszin. (Ben te vaak alleen en alleen dronken naar huis gegaan.) De makkelijkste houding ten opzichte van hetgeen je slecht in bent. Mijn openingszin werd dan ook een confronterende, negatieve zin. Verdedigend acht ik mij sterker dan aanvallend. Negatief, niet lovend maar bedekt door de gebruikte woorden. De woordkeus ter verdediging, tegelijk ook aanval. Ergens arrogant maar ik verbeeld mij dan ook iets. Ik voel dat wanneer ik de gekortberichte premièrezin poëtisch zou toepassen de gemiddelde schone schijnheid kan zwichten. Poëzie is iets van boven gemiddeld. Het cliché van “Ik verdrink in je ogen”, in alle uiteenlopende variaties, wordt nog wel begrepen (haalt zo ook het gemiddelde ernstig omlaag) maar waar ik nu mee kom herwekt weliswaar deze schijn maar laat genoeg ruimte voor de twijfel. De basis van de openingszin. Twijfel. De dobber gaat onder, een korte ruk en binnen halen maar. Naar voren geroepen en verklarend had ik dan gezegd dat het een zin was geweest welke tot een succes had kunnen leiden. Met wind mee. Ik dan met het offer mee naar huis zou zijn gaan en de rest aan een ieders verbeelding over latend. De dame in kwestie de volgende dag op haar werk de collegae een wilde beschrijving van de afgelopen nacht zou geven en mijn openingszin als doorslaggevende factor zou herhalen. Een bovengemiddelde collega zou na eerst de wenkbrauwen opgetrokken te hebben, aandragen dat de zin toch ook wel erg negatieve trekjes kan vertonen. Haar hierdoor ontstane twijfel zou mijn trofee zijn. Nooit zou zij weten wat de ware betekenis van mijn uitspraak is, ik heb haar mijn telefoonnummer niet gegeven en was met voorbedachte rade, met haar mee naar huis gegaan in plaats van andersom. De zaal plat, naam gemaakt, doel bereikt en misschien wel een stap voorwaarts gemaakt.

Met enige spanning in mijn lijf nam ik weer plaats in de zaal, twee rijen en drie stoelen achter rij 9, stoel 17. Het scherm op het podium bevatte nog de instructie van het verzenden van het korte bericht. Versturen naar dit-en-dit nummer, met vermelding van Ronald, Bart of Martin. Kut, dat heb ik niet gedaan! Ik wordt niet goed van alle details die ik mis wanneer ik te veel in eigen gedachten verkeer. Ik zou ‘m opnieuw moeten sturen en nu met een naam er aan toegevoegd. De naam van degene aan wie je het bericht stuurt? Want is ie nu wel aangekomen zonder een naam? En daar bij komt, hij was helemaal niet bedacht voor een der trio! Ik pakte mijn telefoon, twijfelde nog wat meer maar besloot de beste zin de heren toch niet te onthouden. Ik nam het korte bericht, drukte op doorsturen en voegde de eerste naam die mij te binnen schoot toe aan het geheel: Bart.
De voorstelling werd hervat met het bespreken van de toegezonden berichten. Al snel werd mij duidelijk dat de berichten als bedoeld aan de naar verwezen persoon werden gebracht. Godverdomme, zo werd de beste openingszin van de avond, als een druk op een verzendknop, tot de meest hufterige uitspraak van de gehele tournee. Zonder mij er in eerste instantie bewust van te zijn maakte ik mijzelf, met het ultieme tegenovergestelde voor ogen, tot de grootste lul uit het publiek. Mijn korte bericht werd SM want ik zond Bart Chabot het volgende:
“Bart Als je ogen konden spreken, was je nu uitgepraat.”

click HIER om terug te gaan naar index

Geweken 2005 wk 48:
Sin ter Klaas

Sinterklaas
goed schijnheiligman
uitgeprocedeerde pater
ga om te blijven

je bent geworden
tot boegbeeld van materialisme
de verpersoonlijking
van de inhaligheid

je slaven beroofd
van gratis snoepgoed
welk bewijs zoek je
voor je eindigheid

--------

De Sint is opgehouden
met denken
z'n hoofd te breken over
wat hij moet schenken

ook niet voor
heel even
zich bekommeren
wat te geven

hij is zich er van bewust zowaar
dat zijn bestaansrecht is ontnomen
door het notabelenstreven
van de multicultuurbarbaar

--------


Het is een gure winteravond in december. De wind drukt zo hard hij kan tegen de ramen van het huis, met slagregen als zijn wapen. Binnen zit de familie gespannen voor de televisie, kijkend naar de pubers en bijna volwassenen die zich vereeuwigen voor de kamera als losers. Idols, who needs them?
De kinderen in het huis zijn oververmoeid door de zenuwen. Sommigen, de jongsten onder hen, huilen onafgebroken. Anderen kotsen de overjarige pepernoten en het te veel aan kruidnoten uit over het marsepein op tafel. Het is de avond van 5 december, pakjesavond, Sinterklaas. De volwassenen proberen de boel te vergeefs te kalmeren, kijken elkaar ietwat te nerveus aan hopend dat het snel achter de rug zal zijn. “Hij zou nu toch wel snel moeten komen, het kan niet lang meer duren”, zegt iemand misplaatst bemoedigend. Een van de aanwezige moeders zet de teevee zachter: “Zo kunnen we hem horen aankomen”, zegt ze even te vergeefs de situatie brekend.
Buiten bevriest de regen tot hagel. De tuin waar men op uitkijkt wordt bedekt door een wit laken van hagel. “Hagelwit”, fluistert de ‘poëet' binnen het gezelschap. Onweer volgt. De oudste van de kinderen vraagt zich hardop af of Sinterklaas nog wel komt “met dit kutweer”. De andere kinderen kijken hem verschrikt aan, kijken dan naar hun ouders en het startschot lijkt gegeven: wie jankt het hardst. Het ‘kutweer' wordt bestraft met een slag voor het hoofd, de winnaar is bekend. Dezelfde moeder doet nu ook de gordijnen dicht en sluit daarmee het hele gezelschap af van de buitenwereld. De oudste van de kinderen, nu huilend en snakkend naar adem, schreeuwt het uit: “Ik geloof toch niet meer in Sinterklaas, hij bestaat lekker niet!” In het huis valt nu een stilte. De hagel tegen het raam lijkt nu wel stenen geworden, oorverdovend geratel. De kinderen stoppen met huilen, de ouders kijken vertwijfeld naar elkaar. Geen van hen lijkt in staat adequaat te reageren en alleen de ‘poëet' heeft een grijns rond zijn mond. Maar nog voordat iemand een reactie kan geven horen ze gerommel van boven komen. Of was het buiten? Het gerommel wordt gestommel en komt wel degelijk van buiten. Er wordt op de ramen gebonkt. Eerst heel hard, daarna zachter tot het ophoud. “Sinterklaas”, roepen de meeste kinderen en rennen richting de gordijnen. Met een paar rukken worden zij opzij geschoven, de buitenwereld weer iets dichterbij. De kinderen kijken door de hagel de tuin in en zien, verspreid over het laken, hagelwit, pakjes liggen. Pakjes van verschillende maten, met verschillende kleuren, met dezelfde Sinten en Pieten op het papier gedrukt maar niemand, dus geen Sinterklaas, te bekennen. De ouders op de achtergrond zien meer, de moeders schreeuwen het nu uit. De kinderen geschrokken, springen naar achteren en zien nu ook wat hun ouders eerder zagen. Sinterklaas, zijn voeten anderhalve meter van de grond. Zijn tabberd waait op door de harde wind, staf nog in zijn hand. De witte haren van zijn baard plakken vast aan het natte raam terwijl zijn mijter van zijn hoofd glijdt maar de grond niet zal raken. De wind tilt het bisschoppelijke hoofddeksel ver weg over de beschutting van de tuin. Het hoofd van de Sint is paars geworden, zijn ogen rollen bijna uit zijn kassen. Bloed druppelt uit zijn mond en neus. Achter het hoofd bevindt zich een grote knoop van dik touw. De knoop eindigt waar het touw verder gaat, verder de hemel in.

click HIER om terug te gaan naar index

The Sweet Science, A.J. Liebling

Geweken 2005 wk 49:
'Broken fighter arrives'

I wish I was there
as often, I wish to be somewhere
else then here, right now
this time it is around 1951
New York city at a time
when mobsters ruled the working-class
all the men wore hats, gangster style
the memory made up in black and white
(TV bullshit!)
a fight is about to start
the big bout, sold out
the place is packed
the spectators, mostly men, black and white

here they come, crowd's roaring
the speaker puts the mic in front of his face
between his ears
“Ladies and gentlepeople, in the black corner,
weighing more than enough
Harlem's favourite and sweetest punch:
the great Joe Louis! mighty as memory!”
half the crowd goes imbecile
mostly black, at a time when the word Negro
was as wrong as it is now
screaming for the Joe
“And in the white corner stands
a new white hope, weighing less, lets hear it
for the twenty-seven years
of the coming kid: Rocky Marciano!”
the other half goes wild
geese balls from out and around
the five boroughs and beyond

I am there, nobody knows
up in smoke,
cigars and cigarettes at a time when communism
was the made-up white disease,
speaking of black and white
6 feet 2 more or less, blond, bleu eyes
halve way a gangsters from The Hague, Holland
no friends no foes
just me
the bell rings, it's on
no clue about how I got there
the greatness of fantasy
which makes women look more sexier
big breasted, short haired black queens
Afro style
white ugly snobs, with dumb expressions
an urge for masculine black men, cock-hungry
out of racism
the men, of every colour, betting, screaming
winning or loosing
sex no issue, boxing rules this evening
at least

the two men between the ropes
doing what they do best
being men, being kings
even past the time of bare knuckles
but one will provide, tonight
(like Jah, Rasta Far I)
and while I'm there in the midst of anxiety
where people scream, howler
fights break out around the cheapest places
in the black back,
women show of, tuff stuff, at the same time frigid
the man goes down in eight, is halfway through the ropes
the champion has-been
taken over by Marciano
the world is his, for now that is

I am still there in the uncontrollable surroundings
of a fight night in New York
it's 1951 and all is black and white
Rocky Marciano is holding his hands up high
a winner's symbol
I look at Joe Louis, a giant black man
one of the best fighters ever
I can't get my eyes of the beauty of age
then the man turns and looks straight
into my eyes, we understand
one blink
I am not there anymore, but back
in fucked up 2005, just before Christmas
idiots holyday
my mind played a sweet trick,
as it sometimes does
it's the Sweet Science of A.J. Liebling
that brought me there, for a moment
and one day I will read the story again,
carrying me back one way
or another
it's good to have fantasy to ease

click HIER om terug te gaan naar index

The Doors

Geweken 2005 wk 52:
Wake up! Has this dream stopped?

de laatste week van het jaar met walging vervult
surrealistisch vormgegeven door weer een slappe kerst
hedendaagse kerst, loos van eer aan kerstsage
maar men wordt zich er langzaam van bewust
de nucleaire gedachte van kerst, vaag en nog onzeker
overgenomen door de waardeloosheid
van eten, drinken en gezellig samenzijn
hoe idyllisch, heerlijk oppervlakkig maar bovenal fragiel
maar het is genoeg geweest 2005,
je bent een maand te oud geworden
jezelf verrekt, te ver gestrekt met het einde nog niet in zicht
een rottende open wond, bruine korsten van je hard geworden
door het alledaagse vervuilde bloed
hangend over je eigen laatste dagen, als brakend over een urinoir
tevergeefs steun zoekend op je afgelopen maanden
geef mij de eer je te begraven voor het vuurwerk wordt ontstoken
de champagne ontkurkt, de verwensingen gedaan
zie deze woorden als de nagels in je kist
de zerk voor op je graf, je koningsgraf
de inscriptie te lezen voor het komende jaar:
“Prognose: Hier rust het jaar 2005, meer gebracht dan verwacht, een maand te lang, een dag te kort. In het licht van 2004, in de schaduw van 2006 was 2005 het midden van drie keer niks."

Onzin? Ach, trek het je niet aan. Ik ben het maar. Weer een jaar verder.
Verder, zoals iedere dag een jaar verder is. Typisch.
Quasi poëtisch, want wannabe?
Over-the-top negatief, gewoon om negatief te zijn? Lijken?
Dit is wat ballans is. Dit is wat ballans nu is!
2005 was geen jaar om te vergeten. 2005 heeft geen piek gekend.
Terugkijkend was het een vlak jaar. Geen bijzonderheden.
2005 is geen jaar om te onthouden.
Zowaar voor een vermogen weinig vuurwerk gekocht. Om de kwade afdronk van december 2005 en de flauwe smaak van de overige 11 maanden weg te spoelen.
De geweken weken verdrijven, China-style . De gedrogeerde dans van de draak, het gunstig stemmen van de geesten van het nieuwe jaar. Hoop?

Ik verlaat het jaar halverwege (weer) een biografie van Jim Morrison, de zanger van de The Doors. Een van de beste bands ooit. Jim Morrison, de meest ondergewaardeerde poëet. Zanger, performer. Gesmoord door genialiteit. En drugs en drank.
Hier lever ik mijn bijdrage aan Matthijs van Nieuwkerks ‘Top 2000 a GoGo'. Niet alleen omdat ik vind dat The Doors op 1 (op z'n minst in de top 3) horen te staan, in plaats van nr. 24, maar bovenal omdat ik in woestenij verval elke keer wanneer Matthijs van Nieuwkerk (met alle respect!) of wie dan ook The Beatles (hoogste notering nr. 14) verheerlijken. Een godenstatus aanmeten. Gevloekt heb ik op die weggooier van Standpunt.nl (tijdens Popquiz a GoGo), in zijn ‘ out of time ' Beatles-shirt. “The Beatles, daar is het allemaal mee begonnen, hè.”, zei hij zonder blozen. De lege huls.
Mijn lawinepijl, Fröhlich rectaal bij Sjors!
Ook niet meer serieus te nemen dus.
The Beatles hebben De muziek ongetwijfeld veel gegeven maar niet alles.
Jim Morrison heeft daarentegen alles gegeven: zichzelf. Met muziek, de overige bandleden, als fluisterende getuige.
Wanneer The Beatles meer hebben gegeven hoor ik dat graag.
Het zal stil blijven!

Encore :

Once I had, a little game
I liked to crawl, back into my brain
I think you know, the game I mean
I mean the game, called 'go insane'

Now you should try, this little game
Just close your eyes, forget your name
Forget the world, forget the poeple
And we'll erect, a different steeple

This little game, is fun to do
Just close your eyes, no way to lose
And I'm right here, I'm going too
Release control, where breaking Tru

Way back deep into the brain
Way back past the realm of pain
Back where there's never any rain


(James Dougles Morrison ; uit: Celebration of the Lizard)

click HIER om terug te gaan naar index
























namelijk verreck.nl ® 's-Gravenhage 2005 - vierde jaargang, sinds 2001, toen verreck.com